Βοστόνη ώρα μηδέν: Τρομοκρατώντας μια ειρηνική διαδικασία

0
909

NBC still image taken from video shows an explosion at the Boston MarathonΤης Τέσυς Μπάιλα / [email protected]

Όλοι όσοι έχουν συμμετάσχει είτε ως δρομείς είτε ως απλοί θεατές σε έναν μαραθώνιο γνωρίζουν καλά τη γιορταστική διάθεση που επικρατεί στο χώρο. Μια παλλαϊκή  γιορτή στην οποία μια ολόκληρη πόλη συμμετέχει για να διατρανώσει τη χαρά της ζωής. Οι δρομείς, απλοί άνθρωποι που παλεύουν ολοχρονίς να ξεπεράσουν κυρίως τον ίδιο τους τον εαυτό ξεχύνονται και κατακλύζουν τους δρόμους. Ένα ανόμοιο, πολύχρωμο πλήθος, ένας ωκεανός ανθρώπινης ετερότητας δονείται και συγκινεί  διατρέχοντας  παράλληλα με τον ιστορικό ίσκιο  ενός αναλλοίωτου πολιτισμικού φορέα που σηματοδοτεί διαχρονικά τον παγκόσμιο πολιτισμό και αρμονικά ανταμώνει σε αγωνιστική συνύπαρξη. Κι επειδή ο Μαραθώνιος είναι το αγώνισμα που συνιστά τον ελληνικό τρόπο νοηματοδότησης  της εξελικτικής πορείας της παγκόσμιας κοινωνίας  είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι  από την αρχαιότητα έως σήμερα σημάδεψε την αδιάρρηκτη ειρηνική συνύπαρξη των λαών.

Στη Βοστόνη όμως αυτή η ανθρώπινη γιορτή μετατράπηκε σε θρήνο. Ένας ανθρώπινος θρίαμβος της ζωής  που για τέσσερις ώρες έτρεχε ολόισια στο θάνατο και τον πόνο. Και όλοι μείναμε εμβρόντητοι βλέποντας το μέγεθος της ανθρώπινης παραφροσύνης να καταστρέφει μια συνειδητή μορφή επανάστασης και επαναπροσδιορισμού των ηθικών αξιών, αυτών  που ο Μαραθώνιος πρωτίστως πρεσβεύει.

Οι σύγχρονες κοινωνίες ωστόσο βουτηγμένες στον παραλογισμό και τη βία μοιάζουν να έχουν χάσει ακριβώς αυτό το νόημα.  Ενέργειες  που σοκαριστικά τρομοκρατούν την παγκόσμια κοινωνία και θέτουν ως στόχο την ανθρώπινη ευαισθησία. Κοιτάζοντας τα βίντεο και τις πρώτες φωτογραφίες από την επίθεση στη Βοστόνη δεν μπορεί κανείς να μην ανατριχιάσει από το γεγονός όχι μόνο της απροκάλυπτης επιθετικής διαστροφής που κατακρεουργεί αθώους πολίτες όσο το γεγονός ότι αυτή τη φορά ο στόχος που πλήττεται είναι μια από τις πιο ειρηνικές διαχρονικά διαδικασίες ζωής. Ένα σύμβολο ειρήνης και συνοδοιπορίας γίνεται στόχος της παραζάλης, της πιο ακραίας μορφής βίας και αυτό σηματοδοτεί μια νέα παγκόσμια πορεία.

Με ποιο τρόπο άραγε ο «επαναστάτης» νομιμοποιεί τη δική του βία απέναντι στη βία που δέχτηκε;  Ποιοι μηχανισμοί επιτρέπουν να συντελεστεί ένα έγκλημα  τόσο αποτρόπαιων διαστάσεων ως απάντηση σε κάθε είδους παραλογισμό; Και ο παραλογισμός αυτός που οδηγεί πλέον την παγκόσμια κοινωνία;

Κι είναι ακριβώς αυτή η τραγική διαπίστωση που συγκλονίζει. Ότι ο εκφοβισμός γίνεται τέχνη. Μια τέχνη η οποία από όπου κι αν προέρχεται, όποια δικαιώματα κι αν δηλώνει ότι προασπίζει,  το μόνο που μπορεί με ευκολία να κάνει είναι τελικά να λειτουργήσει ως μέσο χειραγώγησης  του κόσμου και να οδηγήσει στην αδράνεια.

Αντιγράφω από την Πολιτεία του Πλάτωνα: « το σύστημα μεταβάλλει τον άνθρωπο σε λύκο, του στερεί τη γεύση της ελευθερίας  […] τον κάνει όλο και περισσότερο φθονερό, άπιστο, άδικο, άφιλο, ανόσιο, πανδοχείο και τροφείο κάθε κακίας και για τούτο δυστυχή τον ίδιον και συνάμα αφορμή δυστυχίας σε όσους τον πλησιάζουν».

Οι άνθρωποι που μεταβάλλονται σε αυτόκλητους τιμωρούς και σκορπίζουν τον τρόμο, έστω ως αποτέλεσμα ενός συστήματος που βιαιοπράγησε εναντίον τους και τους δημιούργησε θα πρέπει να θυμούνται ότι η βία σε όποια της μορφή είτε κρατική είτε επαναστατική δεν μπορεί να στοχεύει την ίδια την ειρήνη. Χτες στη Βοστόνη η ειρήνη ήταν ο στόχος. «Κι η ειρήνη θέλει δύναμη να την αντέξεις» έγραφε ο Οδυσσέας Ελύτης. Κι όσο οι άνθρωποι αυτοί θα μαζεύουν τα κομμάτια τους και θα προσπαθούν να ανασυνθέσουν  τη ζωή τους, μένει σε εμάς να σκεφτούμε τον συγκλονισμό της τραγωδίας που πλέον έχει στραφεί εναντίον όλων μας, να αναλογιστούμε το μέγεθος του νοήματος που ο φόβος μας έστειλε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.