ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ…

0
1414
"Μνήμη" (λεπτομέρεια), λάδι σε καμβά - μικτή τεχνική, 2014, Σμαρώ Τζενανίδου
"Μνήμη" (λεπτομέρεια), λάδι σε καμβά - μικτή τεχνική, 2014, Σμαρώ Τζενανίδου
«Μνήμη» (λεπτομέρεια), λάδι σε καμβά – μικτή τεχνική, 2014, Σμαρώ Τζενανίδου

Γράφει η Μαριάννα Τσουλιά / Διαπιστευμένος διασυνοριακός Διαμεσολαβητής Υπουργείου Δικαιοσύνης* 

Tη Δευτέρα έβρεχε στα Σπάτα Αττικής καταρρακτωδώς. Αστραπές , μπουμπουνητά!

Η  μεγαλύτερη εγγονή μου, κοντά στα πέντε, δηλώνει στη μητέρα της: «Μαμά ακούς κάτι μπουμπουνιές», η μικρότερη κοντά στα δύο, δηλώνει  με τη σειρά της «Μαμά … μπουμπουνιέρες»… Μετά από μια σειρά γάμων όλο το καλοκαίρι η μικρή έφαγε τόσες μπουμπουνιέρες, που τα βλέπει… όλα κουφέτα! Κανείς δεν διόρθωσε κανέναν. Γέλασαν και το παιγνίδι συνεχίστηκε ειρηνικά!

Μου έδωσαν τροφή για σκέψη τα κορίτσια μου:

Ο καθένας βλέπει τα πράγματα με όσες και όποιες εμπειρίες έχει!

Και αν ο απλοποιημένος διάλογος προς τη μητέρα τους, ρίχνει φως στο πως δουλεύουν τα μικρά μυαλουδάκια, φανταστείτε το σε πιο σύνθετη και επαναλαμβανόμενη μορφή, για μας τους μεγαλύτερους.

Προβληματίζομαι με την πυκνότητα των διαλόγων και των απόψεων που φανερώνεται στο facebook! Κάνοντας ένα βήμα πίσω και παρατηρώντας τις διαφορές και τις συμφωνίες, αντιλαμβάνεσαι ότι οι άνθρωποι ομαδοποιούνται κάπως ανάλογα με τις προσωπικά τους βιώματα και τα βιώματα των οικογενειών και του περιβάλλοντός τους. Γι αυτό το λόγο υπάρχουν φιλίες και συνταυτίσεις σε αναρτήσεις αλλά και διαφωνίες ακόμη και έχθρες και χωρισμοί (διαγραφές).

Βλέποντας το ίντερνετ και την απέραντα μεγάλη επιρροή του σε πληροφορία και γνώση αλλά και συναισθήματα και προβολές που δημιουργεί, αντιλαμβάνομαι πως επηρεαζόμαστε επιπρόσθετα -ο καθένας ξεχωριστά και σε μικροσύνολα- από διαφορετικές εμπειρίες (εικονικές / virtual) που εντυπώνονται στον εγκέφαλό μας σαν αληθινές (real). Τείνουμε δε να πιστεύουμε σαν αλήθεια ό,τι κινεί τα συναισθήματά μας και ταιριάζει με τις μνήμες μας.

H ανάγκη έκφρασης και μοιράσματος της εμπειρίας φαίνεται ότι είναι ενστικτώδης και βασική ανάγκη της κοινωνικοποίησης των ανθρώπων. Επιβεβαιώνεται η ύπαρξη  και διασφαλίζεται η επιβίωση έλκοντας ομοϊδεάτες ή «ομο-εμπειριούχους» ! Αυτή η κατάσταση είναι μια εκδήλωση της ίδιας της ζωής και του τρόπου που εξελίσσεται.

Οι εκλογές

Τώρα στις εκλογές, το φαινόμενο ξεδιπλώνεται με μεγαλοπρέπεια. Είναι μια επίδειξη της ανθρώπινης ικανότητας προσαρμογής και επιβίωσης. Αν και μοιραζόμαστε τα ίδια βασικά μέσα δηλαδή εγκέφαλο, μάτια, αυτιά  και λοιπά όργανα, ο καθένας μας μετουσιώνει μοναδικά τις ανθρώπινες δυναμικές. Αγαπάμε (like) ότι μας μοιάζει και ότι δεν φοβόμαστε ότι θα μας βλάψει, εμπιστευόμαστε τους φίλους που είναι μη επικίνδυνοι επιβραβεύοντας την ανάρτησή τους  χωρίς να έχει ακόμη ολοκληρωθεί και χωρίς να τη διαβάσουμε, δημιουργούμε συμμαχίες απέναντι σε έναν κοινό εχθρό, αν αισθανθούμε ισχυροί εκφράζουμε διαφωνία και μπαίνουμε σε διάλογο διεκδίκησης, αν νοιώσουμε απειλή ή κίνδυνο την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια, σιωπή και μη συμμετοχή στην ανάρτηση. Αν ο κίνδυνος γίνει κόκκινος διαγραφή και αναφορά.

Μήπως με τον ίδιο τρόπο δεν ψηφίζουμε;;;! ή απέχουμε;;;!

Όμως από το παράδειγμα των μικρών εγγονών μου διαπιστώνω ότι οι σχέσεις και η επικοινωνία μας θα γίνονται πάντα με την προϋπόθεση της ατομικής μας εμπειρίας. Έτσι κάθε σχέση είναι ουσιαστικά δρόμοι παράλληλοι και κάθε διάλογος «παρεξήγηση» με την κυριολεξία της λέξης δηλαδή μια εξήγηση δίπλα στην άλλη. Όχι ταυτόσημες!

Άρα λοιπόν -προχωρώ τη σκέψη μου- δεν έχουν τόση σημασία οι διαφωνίες όσο ο τρόπος που τις διαχειριζόμαστε. Αν είχαμε την μεγαλοσύνη να δεχτούμε ότι ο άλλος σκέπτεται διαφορετικά και αυτό είναι όλο και όχι ότι κινδυνεύουμε ίσως να είχαμε μια μεγαλύτερη ανάπτυξη γνώσης και αντίληψης και όχι αντιδικίες και εχθρότητες. Ίσως να είχαμε μεγαλύτερες συμμαχίες και συνεργασίες.

Η διάσπαση

Σκεπτόμουν ότι όσο πάει στην Ελλάδα διασπούμε τις πολιτικές μας ανάγκες σε περισσότερα και μικρότερα κόμματα. Η διάσπαση σε μικρότερες κοινωνίες είναι βέβαια ένα χαρακτηριστικό μοτίβο που παίζει πολύ στην ελληνική ιστορία. Για μια χώρα τόσο μικρή η διάσπαση ίσως να φανερώνει την έμφαση στην ιδιωτική μας σκέψη, έκφραση αθεράπευτου φόβου επιβίωσης και την έλλειψη μας σε ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Οι σχέσεις στην Ελλάδα είναι προβληματικές είτε αναφέρονται στις οικογένειες, είτε στις γειτονιές, είτε στις πόλεις, είτε στις δουλειές, είτε στην εσωτερική μας διοίκηση, είτε στην εξωτερική μας πολιτική. Είμαστε συνεχώς σε διαπληκτισμούς, τόνωση των διαφορών, επισήμανση κινδύνων και εχθρικές ή αμυντικές τάσεις. Απόδειξη για μένα είναι τα Δικαστήρια που πνίγονται και δεν μπορούν να διαχειριστούν τις υποθέσεις.

Όμως η θεραπεία έρχεται πάντα μέσα μας πρώτα, με την φώτιση μιας διαδρομής που βγάζει κάπου, με την επίλυση ενός αδιεξόδου! Και για μένα και πίσω από την ανάγκη μου να βελτιώνω τον  ρόλο μου ως διαπιστευμένου διαμεσολαβητή στην επίλυση διαφορών, αυτή η φώτιση ήρθε μέσα από τα δυο παιδιά.

(Εδώ στη Μεγάλη Βρετανία έχουν μια έκφραση «Νο matter what», δηλαδή δεν έχει σημασία τι συνθήκες επικρατούν…)

Η πνευματική και υλική μας ανάπτυξη ίσως να μην εξαρτάται τελικά από το να αλλάξουμε τους ανθρώπους, ίσως να μη σχετίζεται με το τι σκέφτεται ο άλλος και πόσες διαφορές έχουμε μαζί του αλλά να μάθουμε και να ανακαλύψουμε το φως που φωτίζει και τις δικές του σκέψεις  και τις δικές του αλήθειες και να αποδεχτούμε την  ευρύτερη εικόνα και το θαύμα τόσων διαφορετικών εκφάνσεων, που εφόσον επιβιώνουν, αποτελούν επιτυχή και ίσως και αναγκαία μοντέλα ύπαρξης.

Αν παρατηρήσουμε τη Φύση θα δούμε πως τα φυτά και τα ζώα αποδέχονται χωρίς να κρίνουν τις διαφορές. Αν παρατηρήσουμε το ηλιακό μας σύστημα θα δούμε διαφορετικά σώματα να συνυπάρχουν σε παράλληλες διαδρομές χωρίς να κρίνουν το ένα το άλλο!

No matter what…

*Τέως Γενική Διευθύντρια Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης & πρώην ανώτερο στέλεχος  της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος

Προηγούμενο άρθροΤΑΣΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΑΘΗΣΗ
Επόμενο άρθροΓ. ΓΕΛΑΡΑΚΗΣ: «ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΣΤΟΝ ΕΠΙΓΕΙΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ…»
Είμαι ευγνώμων για τη ζωή μου! Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη έναν Απρίλη. Δημοτικό στο 16ο, Γυμνάσιο- Λύκειο στο κολέγιο της Τούμπας, Κτηνιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ΜΒΑ και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Ξένες γλώσσες στα φροντιστήρια της πόλης. Ήμουν μαμά,εργαζόμενη και φοιτήτρια συγχρόνως! Σήμερα είμαι Διαπιστευμένη Διαμεσολαβητής του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Διαπιστευμένη Διαμεσολαβητής Διασυνοριακών διαφορών (TC Netherlands, KΕΔΙΠ) ,Συντονιστής και Σύμβουλος ιδιωτών και εταιρειών. Τέως Γενική Διευθύντρια Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης και μέλος της Εθνικής Επιτροπής Συνεδριακού Τουρισμού, πρώην Γενική Διευθύντρια ICAP Boρείου Ελλάδος, ανώτερο Διευθυντικό Στέλεχος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος με δραστηριότητα στην Ελλάδα και την Νοτιοανατολική Ευρώπη. Μέλος επιτροπών, συλλόγων και αρθρογράφος . Περήφανη μαμά τριών παιδιών και γιαγιά 3 εγγονιών. Όπου ταξιδεύω , μένω και μαθαίνω . Τώρα με βρίσκετε στη Γλασκώβη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.