Γ.Καραβασίλης: «Το τέλος της απάθειας μας είναι το κλειδί για την πολιτική μου θέση»

0
1531

karavasilis

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected], f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Στοά Ρογκότη… γιατί το περιβάλλον έχει μεγάλη σημασία όταν αναζητάς αλήθειες.

Χρόνος: Απόγευμα Δευτέρας. Μέσα στον πανικό των προβών.

Σκοπός: Να παραδεχτούμε ότι η σκούφια μας κρατά από την οικογένεια μας.

Βρήκαμε ένα stand κάπου μακριά από την οχλαγωγία κι επειδή η μουσική ήταν δυνατή αποφάσισα να πιάσω μολύβι και χαρτί και να στείλω την τεχνολογία στον αγύριστο. Εκείνος παρήγγειλε γαλλικό χωρίς γάλα και έπαιζε με τη ζάχαρη καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης. Όχι από αμηχανία ή ντροπή… από υπερενέργεια και νευρικότητα. Σκέφτηκα… “έτσι είναι οι δημιουργοί… ανήσυχοι σε όλα τους”. Εγώ παρήγγειλα τσάι στα γρήγορα, για να γλιτώσω από την σερβιτόρα που την είχε πιάσει λογοδιάρροια. Και κάπου εδώ εδέησαν οι συνθήκες και αρχίσαμε να ξετυλίγουμε τον μίτο της παράστασης που σκηνοθετεί, η οποία κάνει πρεμιέρα απόψε στις 21.30, στο Θέατρο 90 Μοιρών επί της Φιλίππου. «Νύχτα δολοφόνων» του Χοσέ Τριάνα, σε μια φάση που όλοι μας μπορούμε να κάνουμε απολογισμό. Σχετικά με τί… θα μου πείτε; Σχετικά με την εξάρτησή μας από την μαμά και τον μπαμπά, σχετικά με τα κατάλοιπα και τα κόμπλεξ που αποκτήσαμε εξαιτίας τους, αλλά και χάρη στο δείλιασμα μας μπροστά σε μια ζωή ανεξάρτητη κι όχι σερνόμενη από τάπερ, σιδερωμένα ρούχα και κατηχητικό. «Φύγε όποτε θέλεις… η πόρτα είναι ανοιχτή», «Θα κάνεις αυτό που σου λέω», «Η μαμά σου υποφέρει», «Οι γονείς στα δωσαν όλα», «Δεν είμαστε ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροι από τους άλλους», «Με ποιόν ήσουνα;». Με αυτές τις γνώριμες ατάκες από τα μικράτα όλων μας… θα σας παρουσιάσω τον Γιώργο Καραβασίλη. Ηθοποιός, σκηνοθέτης, δάσκαλος θεατρικής αγωγής και πρωτίστως παιδί των γονιών του. «Αυτή η παράσταση αφορά πολύ το σήμερα, τις σχέσεις γονιών-παιδιών. Άλλωστε το πιο σημαντικό κοινωνικό κύτταρο είναι η οικογένεια. Κι αυτό που έχουμε να κάνουμε σε πρώτη φάση είναι να ξεπεράσουμε την εξάρτηση μας από τους γονείς μας. Είναι μια προσωπική ανάγκη η πραγματοποίηση αυτού του έργου. Μου θυμίζει εμένα στο επίπεδο που είμαι εξαρτημένος από την οικογένεια μου ακόμα». Αυτό μου λέει επισημαίνοντας πως αυτή είναι η πρώτη του θεατρική παράσταση με επίσημη σκηνοθετική βούλα. Και λίγο παρακάτω νιώθω την εξάρτηση του σαν μια «μάστιγα» από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει. «Παλεύω τα τελευταία 2 χρόνια να αυτονομηθώ. Είναι ωραίο να ξεκινάς από την οικονομική σου ανεξαρτησία και να μην έχεις την συναισθηματική ανάγκη να στρέφεσαι στους γονείς σου τις δύσκολες στιγμές» συνεχίζει, αλλά εγώ αναρωτιέμαι μέσα μου πως μπορεί να προκύψει αυτό όταν έχεις ελληνίδα μάνα που δεν μασάει με την καμία και πατέρα που για σένα νιώθει έτοιμος να αλλάξει τον κόσμο –με τα δικά τους κριτήρια πάντα.

dolofonoi

Μια «Νύχτα Δολοφόνων»… με θύματα γονείς και θύτες παιδιά

Τρεις ηθοποιοί θα βρεθούν στην σκηνή για μιάμιση ώρα, χωρίς διάλειμμα και θα αποδώσουν ρόλους παιδικούς, εφηβικούς, ενηλίκων χωρίς να ξεφεύγουν από την κλίμακα των 20-25 ετών, εκεί που ο παλιμπαιδισμός προσπαθεί να ισορροπήσει με τις ευθύνες. «Η παράσταση θα λειτουργήσει σαν ένας καθρέφτης κι ίσως καταφέρουμε να αντιληφθούμε τον τρόπο που θα μεταπλάσουμε την κτητικότητα των γονιών μας σε κάτι μη αρνητικό». Απευθυνόμενοι στο κοινό, οι ηθοποιοί προσκαλούν τους θεατές να γίνουν μάρτυρες σε μια αυτοσχέδια δίκη, όπου η δικαιοσύνη θα είναι με το μέρος των παιδιών. Ο θεατής θα υιοθετήσει αμέσως την συμμετοχικότητα της μαρτυρίας και την παθητικότητα του ακροατηρίου. «Η “Νύχτα Δολοφόνων” θέτει ερωτήματα, αλλά δεν πρόκειται να δώσει απαντήσεις. Ένα νήμα σκέψης δίνουμε. Ο καθένας θα λειτουργήσει  ανάλογα με το τι κουβαλάει μαζί του» μου τονίζει ο Γιώργος με σιγουριά. Και μπορεί για εκείνον να είναι σημαντικό ένα άνοιγμα προς τους άλλους, χωρίς να γίνονται οι άλλοι προέκταση του εαυτού μας, αλλά εγώ εξακολουθώ να έχω ενδοιασμούς για το αν μπορούμε να αποκόψουμε δεσμούς με τους οποίους γαλουχηθήκαμε εδώ και πάμπολλες δεκαετίες. Τον συλλογισμό μου δεν τον μοιράστηκα μαζί του σκοπίμως. Ήταν άλλωστε το σημείο όπου μου περιέγραφε, την ζωντάνια, τους καθαρούς χαρακτήρες του και την σωματοποίηση επί σκηνής. Τα εργαλεία δηλαδή με τα οποία δουλεύει με τους ηθοποιούς του. Από τους ήρωες του έργου παίρνει και τα καλά και τα κακά τους. Αποφασιστηκότητα, δυναμισμός, αντίσταση στην γονική καταπίεση από τη μία. Από την άλλη; «Με ενοχλεί αυτό το πατρικό πρότυπο που περνά στον μεγάλο αδερφό, προκειμένου να μανιπιουλάρει τις αδερφές του. Με ενοχλεί που το ένα κορίτσι συνιστά το φερέφωνο τον γονιών της και της ίδιας της κοινωνίας. Με ενοχλεί που το μικρότερο κορίτσι της οικογένειας δεν έχει βρει ακόμη τη θέση του μέσα σε αυτήν» υπογραμμίζει ο ίδιος. Μήπως δεν είχε κανείς μας αδερφό που να το παίζει νταής και προστάτης; Μήπως δεν είχε κανείς μας αδερφή που το παιζε μάνα για το καλό μας; Μήπως δεν είχε κανείς αδερφό/ή-party animal να τον/την μαζεύει από δω κι από κει; Στο σανίδι του Θεάτρου 90 Μοιρών θα δούμε όλα τα στάδια. Ο Γιώργος βλέποντας τα μέσω της σκηνοθεσίας, ξαναθυμάται την μικρή αδερφή του…  από το παιχνίδι στην εφηβεία, από την σύγκρουση και την αποξένωση μεταξύ 18 και 22 ετών ως την μετέπειτα απόπειρα επιβολής του ενός πάνω στον άλλον. Γιατί όλες οι σχέσεις μας κρύβουν άραγε μια λανθάνουσα τάση εξουσίας; Στο σανίδι του Θεάτρου 90 Μοιρών τα «παιδιά» παίζουν το δικό τους παιχνίδι… σκοτώνοντας τους γονείς τους. «Είναι αυτή η εμμονή να τους σκοτώσουμε μέσα μας, να τους ξεπεράσουμε, να σταματήσουμε να είμαστε συνέχεια τους» μου εξηγεί ο νεαρός σκηνοθέτης. Νομίζω ήταν τόσο έντονα τα λόγια του που μόλις μετά από λίγο, όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου και είδα πως ήταν η μαμά μου, απέρριψα την κλήση της με μανία.

dolofonoi2

Και πέσαμε στα «πατώματα»… των πιο βαθιών σκέψεων του

«Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια». Για τον Γιώργο Καραβασίλη αυτό είναι το πιο συντηρητικό τρίπτυχο. «Πρέπει να αλλάξουμε τον δείκτη αυτονομίας και ελευθεριότητας. Να έχουμε τον χώρο ως παιδιά να αυτονομούμαστε χωρίς να υπάρχει παράπονο». Δεν είχε κι άδικο. Άρχισα να ακούω την σειρήνα-μαμά μέσα στο μυαλό μου «Πάρε με όταν φτάσεις!… Γιατί δεν έφαγες το παστίτσιο μου, τζάμπα το έκανα;… κλπ κλπ. Αφήνοντας τις μαμάδες πίσω, μου εξομολογήθηκε πως θέλει πολύ να κάνει μια κωμωδία, ως άνθρωπος που γελάει πολύ έντονα και γνωρίζοντας καλά πως το γέλιο αποτελεί μηχανισμό αποσυμπίεσης σε σχέση με τα προβλήματά μας. Όσο για τις πολιτικές του θέσεις; «Το τέλος της απάθειας μας είναι το κλειδί για την πολιτική μου θέση» μου λέει και μετά απ’ αυτό δώσαμε βήμα στους μαθητές του στον Λαγκαδά, στους οποίους διδάσκει θεατρική αγωγή. Ανάμεσα τους βιώνει και το υποκριτικό κομμάτι που του στερεί η σκηνοθεσία. Μπαίνει σε ρόλο παιδαγωγού και είναι εκεί που η δουλειά του γίνεται παράλληλα χόμπι. «Με τα παιδιά αντιλαμβάνεσαι αλλιώς την τέχνη σου. Είναι ευαίσθητα και άγια και αντιδρούν αλλιώς. Σου ανοίγουν τους ορίζοντες και σε εκπλήσσουν συνεχώς». Εκείνος ως παιδί πάντως απέφευγε να παίζει σε παραστάσεις. Μεγαλώνοντας βέβαια και μετά από την φοιτητική εμπλοκή του με το Τμήμα Θεάτρου… άλλαξαν οι επιθυμίες. Στο ενεργητικό του έχει 4 ταινίες μικρού μήκους, μικρές παραστάσεις, όμως πάντοτε πάει με βάσει την ανάγκη του να εικονοποιεί πράγματα. «Τώρα εικονοποιώ μέσα από το θέατρο» δηλώνει και μου μιλά λίγο για το σενάριο που γράφει με αντικείμενο τις παράνομες λέσχες. Θα θέλε να του δώσει μια κινηματογραφική εκδοχή όπως τα ιδιότυπα γλέντια του Κουστουρίτσα. Αν και δεν γράφει πολύ, το μεγαλύτερο «τεφτέρι» του είναι το μυαλό του. Εκεί καταγράφονται σκέψεις, αισθήσεις, οπτικές, ερεθίσματα. Εκεί καταχωρούνται και οι γνώμες των άλλων –αυτών που εμπιστεύεται- έτσι ώστε να διορθώνεται και να γίνεται καλύτερος.

Τέλος καλό… όλα καλά και αλησμόνητα!

«Θα ψάχνομαι μέχρι να πεθάνω». Αυτή την αλήθεια του Γιώργου Καραβασίλη δεν την ξεχνώ. Μου έμοιασε με την αρχή και το ήμισυ του παντός μου. Γενικά οι απόψεις του πάνω στον κόσμο μας με βρήκαν κοινωνό. «Κανένας σχεδόν δεν λαμβάνει υπόψη του τους άλλους. Με ενοχλεί πολύ το διπλοπαρκάρισμα κι ο ωχαδερφισμός». Εκτός απ’ αυτό και παρά το γεγονός ότι είναι φανατικός καπνιστής, του τη δίνει που δεν υπάρχουν χώροι για μη καπνίζοντες, που δεν αναγκάζεται να βγαίνει έξω και να κάνει παρεάκι στις εξώπορτες μαζί με άλλους καπνιστές. Τα πρότυπα του είναι αγγλικά λόγω διαμονής του για καιρό στο Λονδίνο… αλλά τα ταπεράκια του ήταν και θα είναι πάντα ελληνικά! «Από το Λονδίνο κουβαλάω διαρκώς μαζί μου την πολυσυλλεκτικότητα. Τότε που είχα μόνο έναν Έλληνα φίλο. Τότε που στο μέρος όπου έμενα το 80% των κατοίκων ήταν από το Μπαγκλαντές. Τότε που απέναντι από το σπίτι μου είχα ένα τζαμί κι έβλεπα τον Χότζα να βγαίνει».

nyxta

 

Info:
«Η Νύχτα των Δολοφόνων» του Χοσέ Τριάνα. 
Από τις 6 Δεκεμβρίου στο Θέατρο 90 Μοιρών

Τρία αδέλφια αυτoεγκλωβισμένα στο υπόγειο του σπιτιού τους. Το παιχνίδι τους διαρκεί όσο λείπουν οι γονείς τους. Σκοπός του παιχνιδιού, η δολοφονία των γονιών τους. Μάρτυρες και συνένοχοι, οι θεατές. Μια παράσταση για τον εγκλωβισμό μιας γενιάς και το μερίδιο ευθύνης της. Φταίει η κοινωνία, η οικογένεια; εμείς οι ίδιοι;

Μετάφραση: Γιάννης Θηβαίος
Σκηνοθεσία:Γιώργος Καραβασίλης
Παίζουν:Σοφία-Ιόλη Μπούντα, Μαργαρίτα Νασιούλα, Πέτρος Παπαζήσης.
Επιμέλεια κίνησης: Χάρης Πεχλιβανίδης
Βοηθός σκηνοθέτη:Ελένη Χούμου
Σκηνογραφική-Ενδυματολογική επιμέλεια: Μαριαλένα Χρυσογονίδου, Ελένη Χούμου.

Παραστάσεις Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή 21.30

Τιμές Εισιτηρίων:10 ευρώ κανονικό,5 ευρώ μειωμένο.

 

 

Προηγούμενο άρθροChristmas Bazaar του Κολλεγίου Ανατόλια
Επόμενο άρθροΝύχτα Strauss απόψε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης!
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.