Δήμητρα Κούζα: «Πρέπει να δοθείς στην μάσκα σου για να σου δώσει κι εκείνη αυτό που είναι να σου δώσει»

0
1188

kouza

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected], f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Στο café του Θεάτρου Αυλαία με φασαρία, με μουσικές, με όρεξη.

Χρόνος: Απόγευμα με την πόλη στο έλεος των πορειών και διπλοπαρκαρισμένη στην Αγγελάκη.

Σκοπός: Να βάλουμε την Γκόλφω και τον Τάσο του Κακάλα σε τάξη και την ίδια σε αταξία.

Πρόλαβα; Μάλλον πρόλαβα. Έχω ακόμη λίγες ώρες για να σας την παρουσιάσω πριν φύγει από την πόλη μας και θα κάνω αρχή μέσα από κρίσιμα ερωτήματα. Πως είναι να υποδύεσαι τρεις διαφορετικούς ρόλους σε μια παράσταση; Πως είναι να ξεπερνάς τον εαυτό σου κάθε μέρα ανεβαίνοντας σκαλοπάτια χωρίς να υπολογίζεις τον κόπο; Πως είναι να φοράς μια μάσκα δίχως να κρύβεσαι πίσω της και να αφήνεις το κορμί σου να δείξει αυτό που είσαι; Εκείνη ζει πάνω στο σανίδι ακριβώς έτσι. Λεπτό το λεπτό. Μέρα τη μέρα. Χρόνο το χρόνο. Δήμητρα Κούζα. Δραμινή ως προς την καταγωγή, με δεύτερη πατρίδα λόγω σπουδών τη Θεσσαλονίκη, με τη ζωή της να κυλά στην Αθήνα πια… αλλά πάντα στο επιτελείο του σκηνοθέτη Σίμου Κακάλα να ατενίζει το αύριο με αισιοδοξία και δύναμη. Απόψε εμφανίζεται για τελευταία βραδιά στο θεάτρο Αυλαία και στην παράσταση «Golfo Directors Cut» στο πλαίσιο μιας ακόμη παράτασης, γιατί το κοινό λατρεύει τα καινοτόμα σχήματα και ανταποδίδει την λατρεία με εισιτήρια κι άλλα εισιτήρια. «Είναι ίσως το πιο πολυπαιγμένο ελληνικό θεατρικό έργο. Το έπαιζαν τα μπουλούκια συνέχεια και σε δύσκολους καιρούς, γιατί ήταν σίγουρα τα έσοδα». Έτσι ξεκινά ο διάλογος και συνεχίζεται με λεπτομέρειες και highlights.  Κι αν αυτή η εκδοχή της Γκόλφως είναι η όγδοη που επιχειρεί η ομάδα… εκείνη εξακολουθεί να παίζει τον Άγγλο Λόρδο, τον Γιάννο και τη Σταυρούλα. Για όποιον έχει ξεχάσει τα βασικά της ιστορίας αυτής που πηγάζει από την λαϊκή μας παράδοση και λειτουργεί διαχρονικά ανά εποχή… ο Γιάννος θα πείσει τον Τάσο να παντρευτεί την Σταυρούλα και θα καλλιεργήσει το έδαφος, ώστε η Γκόλφω να πέσει στα δόντια του Κίτσου. «Είναι αυτός που οδηγεί την ιστορία σε τραγωδία» μου λέει η Δήμητρα. Κι έτσι ένας έρωτας θα περάσει από σαράντα κύματα κι ένα μελόδραμα θα βυθίσει για πολλοστή φορά το κοινό στη συγκίνηση και την ευαισθησία. Ακόμη και για την ίδια τα δάκρυα τρέχουν παρακολουθώντας από τα παρασκήνια. «Πάντα συγκινούμαι στο τέλος που μετανιώνει ο Τάσος και η Γκόλφω τον συγχωρεί. Συγκινούμαι πάρα πολύ με την αθωότητα της Γκόλφως». Όσο για την έννοια του μελό και την επιρροή του στο ελληνικό κοινό; «Οι Έλληνες το αγαπάμε το μελόδραμα. Πόσο μάλλον εδώ που δεν μιλάμε απλά για ένα love story, αλλά και για προδοσία» μου εξηγεί και παραδέχεται αμέσως πως έχει ιδιαίτερη αδυναμία στον ρόλο του Γιάννου, διότι από εκείνον παίρνει μαθήματα ζωής. Τι; Ξέρει τι δεν θέλει να είναι. Φιλοχρήματη. Γλοιώδης. Πονηρή. Ύπουλη. Τυχοδιώκτρια.

GOLFO_PROJECT_4

Άλλο παράσταση… κι άλλο Γκόλφω του Κακάλα!

Εδώ οι χαρακτήρες είναι manga και έχουν κάτι από goth. To σκηνικό είναι σκοτεινό, τα δεδομένα προσαρμοσμένα στο σήμερα, αλλά δεν θα το αναλύσω παραπάνω. Θα αναλύσω ευχάριστα όμως τον τρόπο που λειτουργεί μέσα στην παράσταση η Δήμητρα. Μάσκα και κορμί σε αρμονία και ένταση.  «Είναι κάτι που το κάνουμε πολλά χρόνια και σ’ όλες μας τις παραστάσεις. Δουλεύουμε πολύ με μάσκες. Η μάσκα βγάζει στον καθένα μας κάτι διαφορετικό». Από την κουβέντα μας προκύπτει πως την ειδοποιό  διαφορά την κάνει το σώμα και η φωνή. Κι αν πολλοί αναρωτιέστε πόση ασφάλεια μπορεί να κουβαλά μια μάσκα για έναν ηθοποιό που δεν παίζει με τα χείλη του, δεν παίζει με τα μάτια του, δεν παίζει με τα αυτιά του… η Δήμητρα μου απαντά πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Καμία ασφάλεια. Καμία εσωστρέφεια. Καμία βιτρίνα.  «Ίσα ίσα που βγαίνουν όλα στη φόρα. Πρέπει να δοθείς στην μάσκα σου για να σου δώσει κι εκείνη αυτό που είναι να σου δώσει. Και φυσικά χωρίς το σώμα και τη φωνή η μάσκα είναι νεκρή» καταλήγει. Η συνεργασία με τον Σίμο Κακάλα; Κρατάει χρόνια. Από τότε που τελείωση τη σχολή του Κρατικού Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη. Μαζί του έμαθε να δίνει βάση στον αυτοσχεδιασμό, την κινησιολογία. Έμαθε να δουλεύει τις ακινησίες, τις ρομποτικές αντιδράσεις των άκρων της, τα στοιχεία slow motion και να αγαπά την γιόγκα. Είναι ακριβώς εκείνη η μαγική πτυχή του σώματος που παύει να είναι ένα απλό εργαλείο, συμπληρωματικό του λόγου και παίρνει θέση ψυχής ή και μυαλού πολλές φορές. «Όταν μπήκα στον θίασο ένα από τα κίνητρα μου ήταν πως θα εξελίξω την τεχνική και την εμπειρία. Σαν άνθρωπος θέλω να νιώθω ότι έχω κάτι να κατακτήσω, θέλω  να νιώθω κάθε φορά ότι κάτι παίρνω» δηλώνει.  Για να περιγράψει τον σκηνοθέτη της επιλέγει μια λέξη… “Δάσκαλος”. «Αυτό που μ’ αρέσει στον Σίμο είναι που αγαπάει πολύ τους ηθοποιούς του, που παρατηρεί τις αδυναμίες του καθένα, που δεν θέλει να σου φορέσει ένα έτοιμο πράγμα, που βλέπει τι έχεις να δώσεις εσύ. Αυτό που μου λέει πάντα είναι να νιώθω ελεύθερη. Αυτό που έχω κερδίσει με τον καιρό είναι μια μεγαλύτερη ελευθερία πάνω στην σκηνή και μια καλύτερη επαφή με τον κόσμο». Πριν από κάθε παράσταση το άγχος κάνει την εμφάνισή του και παραδόξως μοιάζει με το φυλαχτό της, αφού μετατρέπεται σε δημιουργικότητα και πάθος, χαρακτηριστικά απαραίτητα για να βγει στο σανίδι και να μην σκέφτεται τίποτε άλλο πέρα από τη στιγμή. Το καθημερινό άγχος όμως… αυτό που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα κουτάκια των ευθυνών δεν είναι πάντα σε θέση να το διαχειριστεί, γι’ αυτό και συνιστά την πιο σημαντική ευχή της για το 2014. «Να μην έχω άγχος. Να μην έχω άγχος» μου επαναλαμβάνει. Για τις πρόβες δε λέμε πολλά, αλλά θυμάται παραστάσεις στην Κρήτη  που σημάδεψαν την ομάδα μια για πάντα. «Έχει τύχει να γίνεται κάτι και να σβήνουν όλα τα φώτα -κάποιο βραχυκύκλωμα- την ώρα της παράστασης σε εξωτερικό χώρο και έχει τρέξει θεατής με το μηχανάκι να σημαδέψει την σκηνή για να την φωτίσει και να συνεχιστεί η παράσταση». Σκέφτομαι χωρίς να την διακόπτω… να, αυτά είναι τα ωραία… τα ανθρώπινα. Να νιώθεις πως η τέχνη σου πιάνει τόπο. Ακουμπά κάπου ζεστά. Πέφτει πάνω σε διάφανα στήθη κι όχι σε τοίχο. Εδώ μας διακόπτει ο Μιχάλης που παίζει ταυτόχρονα τον Τάσο και τον Κίτσο και γελάμε με τους αντιφατικούς ρόλους και τα υπέροχα σκηνοθετικά γυμνάσια του Σίμου Κακάλα.

dim-el

(Δεξιά: η Δήμητρα Κούζα. Αριστερά: η Έλενα Μαυρίδου)

Όταν τα δικά της…  γίνονται δικά μου οικειοθελώς.

Μιλώντας για εκείνη, δεν ήταν δύσκολο να τρυπώσουμε σε άλλες αγάπες, σε προσωπικές στιγμές και ιδιαίτερες μνήμες. «Μ’ αρέσει πολύ ο κινηματογράφος. Έκανα μια ταινία μεγάλου μήκους, τον  “Προφήτη”, που προβλήθηκε στο φετινό φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης». Κι αν τούτος ο ρόλος που την έφερε αντιμέτωπη με την έβδομη τέχνη είχε πολιτικο-κοινωνική χροιά με συμβολισμούς, μοιάζει μάλλον ανοιχτή στις προκλήσεις του cinema. Σε ένα μικρό “ταινιάκι”  που έστησα με το νου μου ακούγοντας τη Δήμητρα Κούζα να μου μιλά για τη ζωή της… έβαλα σε τάξη τα παιδικά της χρόνια στη Δράμα και έδωσα μεγαλύτερη έμφαση  σ’ ένα γεγονός που ευθύνεται για τις τωρινές επαγγελματικές της επιλογές. «Μετά από μια ερασιτεχνική παράσταση στη Δράμα στα 18 μου είπα στον εαυτό μου…  “οκ αυτό είναι… ηθοποιός θέλω να γίνω”, γιατί μέχρι τότε υπήρχε μέσα μου, αλλά φοβόμουν να το παραδεχτώ».  Κι αν από τη Δράμα της λείπει αυτό της μικρής πόλης, που σε μια ώρα κάνεις τα πάντα με ευκολία… έχει σαν μπούσουλα τα λόγια της μαμάς: «Παιδί μου την καρδιά σου να ακολουθήσεις»! Ακολουθώντας τους χτύπους της έγινε ηθοποιός, έζησε στη Θεσσαλονίκη εδραιώνοντας τα “θέλω” της και τα τελευταία χρόνια βιώνει την Αθήνα όπως το “σπίτι”  που θα ήθελε ιδανικά κι ας την τρώνε οι αποστάσεις, κι ας μην έχει παραλία για να περπατήσει. Την λύση δίνει συχνά η μπανιέρα της, ενώ εκείνη κρατά  την αγάπη της για τη θάλασσα σε φαντασιακό επίπεδο. Κι επιπλέον πήγαμε και στις συνήθειες. «Είμαι σπιτόγατα και με τους φίλους μου βρισκόμαστε, μαγειρεύω, τρώμε, παίζουμε παιχνίδια. Είμαι σταθερή σε σχέσεις, φιλίες, ομάδες και δουλειές. Όταν τύχει να ξυπνήσω πρωί κάνω γυμναστική ή γιόγκα ή πάω βόλτες πάλι με φίλους».  Μου τα είπε μονορούφι και πολύ το χάρηκα, διότι για λίγο ένιωσα μέρος της παρέας. Πάντως στην παρέα έχει ειδική φήμη. Όταν πρέπει να ανασύρουν κάτι από το παρελθόν ανατρέχουν στα “αρχεία” της για να λύσουν απορίες. «Έχω πολύ καλή μνήμη. Θυμάμαι τα πάντα» μου λέει. Έτσι σκέφτομαι πως φεύγοντας θα θυμάται σίγουρα που συναντηθήκαμε, τι είπαμε, τι φορούσα και κυρίως πως την έστησα ένα ολόκληρο 20λεπτο. Έχει πάψει βέβαια να αγχώνεται από το στήσιμο… τα δύσκολα είναι άλλα κι σε αυτά τα άλλα… μιλά στον εαυτό της με μεγάλη αγάπη και κατανόηση. «Προσπαθώ να λέω στη Δήμητρα να χαλαρώσει, αφού στο τέλος όλα καλά πηγαίνουν» μου αποκαλύπτει και τα ξεσπάσματά της προτιμά πλέον να τα μοιράζεται με δικούς της ανθρώπους, παρά να τα κρατά μέσα της και να φουντώνει, χάνοντας τελικά την μπάλα.

Dont !!!

«Η αγάπη είναι όνειρα που γκρεμίζονται σε μια νύχτα, αλλού είναι το νόημα της ζωής… στα λεφτά»

Είναι ένα από τα μότο του ρόλου της, του Γιάννου, το οποίο και αποφασίσαμε ότι δεν της ταιριάζει καθόλου. Διαβάστε το λοιπόν, εμπεδώστε το και μην αφήσετε ποτέ να σας δελεάσει ως ιδέα.

GOLFO_PROJECT_2

Info:

“Golfo Directors Cut”

Τελευταία παράσταση απόψε Κυριακή 12 Ιανουαρίου στις 20.00 στο Θέατρο Αυλαία

Κτίριο ΧΑΝΘ, πλευρά Τσιμισκή, τηλ: 2310237700

Συντελεστές

Σκηνοθεσία – Σκηνικό – Κίνηση:  Σίμος Κακάλας

Επεξεργασία κειμένου:  Σίμος Κακάλας, Ξένια Αηδονοπούλου

Κοστούμια – Μάσκες: Μάρθα Φωκά

Μουσική:  Γιώργος Μαυρίδης

Βίντεο:  Μπάμπης Βενετόπουλος

Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλης

Βοηθός Σκηνοθέτη:  Δημήτρης Καλακίδης

Mangaka: Eli Ketzi, Κατερίνα Παπαφλωράτου

Τραγούδι τίτλων: Margin of existence

Παίζουν

Σίμος Κακάλας, Δήμητρα Κούζα, Έλενα Μαυρίδου, Μιχάλης Βαλάσογλου

Παραγωγή: Χώρος Εταιρεία Θεάτρου

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 15€, Φοιτητικό-Ανέργων: 10€

 

 

 

Προηγούμενο άρθροΠρεμιέρα στο Αυλαία: Η ζάλη των ζώων πριν τη σφαγή
Επόμενο άρθροΜυαλό μπετόν…
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.