Δεν ήταν μπροστά από την εποχή της η κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη

6
1137

Γράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Είναι απορίας άξιο, πώς οι πρωταγωνιστές του ελληνικού δράματος που παίζεται χρόνια τώρα, προσπαθούν “να την κάνουν” από το κάδρο των ευθυνών τους. Προσπαθούν να επινοήσουν ένα παρελθόν ευθύνης και γενναίας διακυβέρνησης, να δημιουργήσουν ξανά την ιστορία κατά το δοκούν, ώστε να τη σερβίρουν έτοιμη στο μέλλον, μήπως και δουν τον εαυτό τους δίπλα στα κάδρα των μεγάλων αυτού του τόπου: Καποδίστρια, Τρικούπη, Βενιζέλου, Καραμανλή (πρεσβύτερου φυσικά).

Mε μεγάλη ευκολία βάζουν ένα τεράστιο μεγεθυντικό φακό στα όποια θετικά προσέφεραν σε αυτό τον τόπο, ενώ από την άλλη υποσημειώνουν τις τεράστιες ευθύνες τους με πολύ μικρά γράμματα, ή με ένα χαριτωμένο mea culpa.

Όμως ιστορικέ μου από το μέλλον, εσύ δεν έχεις κανένα λόγο να πριμοδοτήσεις με εύνοια κανέναν. Γι’ αυτό σε εμπιστεύομαι και σου  μιλάω τώρα.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είναι η κλασική περίπτωση πολιτικού που αισθάνεται πως τον έχει αδικήσει η ιστορία, όπως γράφεται μέχρι στιγμής και πολύ θα ήθελε να την αλλάξει. Κάτι παρόμοιο έκανε και ο Κώστας Σημίτης για τη δική του οκταετία, ενώ επίσης κάτι παρόμοιο προσπαθεί να κάνει ο Κώστας Καραμανλής βάζοντας αντ’ αυτού κάποιους ολίγιστους, να φιλοτεχνήσουν το πορτρέτο ενός δυναμικού ηγέτη.

Ιστορικέ μου, η αλήθεια είναι πως η διακυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, 1990-1993, προκύπτει έπειτα από αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και με ένα ΠΑΣΟΚ βαριά τραυματισμένο από τα σκάνδαλα, τη σκανδαλολογία, τα ειδικά δικαστήρια μέσα σε ένα κλίμα έντονου φανατισμού και μισαλλοδοξίας. Η κόπωση του εκλογικού σώματος είναι αυτή που δίνει την εξουσία στον Μητσοτάκη και σε καμιά περίπτωση το εκλογικό του πρόγραμμα. Ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας – μηδέ των αριστερών εξαιρουμένων – αποφασίζει να ανεχτεί τον Μητσοτάκη και τη δολοπλόκο φύση του (όπως έχει επικρατήσει στο υποσυνείδητο των Ελλήνων), γιατί δεν ανέχεται πια τον αμοραλιστή Ανδρέα και τα όσα του καταμαρτυρούν. Είναι δε χαρακτηριστικό, πως η πολιτική λογική που φέρνει τον Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, δεν είναι το ιδεολογικό του στίγμα αλλά η ικανότητά του να αντιπαρατεθεί στον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο ρεβανσισμός ήταν η καύσιμη ύλη που οδήγησε τον Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και όχι η οποιαδήποτε ιδεολογική πλατφόρμα.  Ακριβώς επειδή γνώριζε πως ο φιλελευθερισμός δεν είχε έρεισμα την κοινωνία, μπήκε στο ασανσέρ της Νέας Δημοκρατίας με παλαιοκομματικό τρόπο, αλλά δεν ρίζωσε ποτέ.

Ιστορικέ μου από το μέλλον, η Νέα Δημοκρατία της εποχής εκείνης πόρρω απείχε από τον χαρακτηρισμό φιλελεύθερο κόμμα. Ο κορμός της ποτέ δεν αποδέχθηκε τις αρχές του φιλελευθερισμού. Ήταν πάντα προσκολλημένος στις αρχές του κρατισμού, του κορπορατισμού, του πελατοκεντρισμού, της ευνοιοκρατίας και έπνεε μένεα εναντίον κάθε αστικής μεταρρύθμισης, λόγω αναχρονιστικού συντηρητισμού. Τα πρώτα και μεγάλα εμπόδια ήταν λοιπόν αυτά που του έβαζε στον Μητσοτάκη το ίδιο του το κόμμα.

Επιπλέον, οι αρχές του φιλελευθερισμού δεν είχαν κανένα έρεισμα μέσα στην κοινωνία. Ήταν πάντοτε ξένο σώμα. Ποτέ η ελληνική κοινωνία δεν τις αποδέχθηκε και ποτέ δεν έδωσε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη κάποιου είδους αβάντα για να συνεχίσει.

Προσόν του ηγέτη δεν είναι μόνο το όποιο όραμα. Είναι και η ικανότητά του να κάνει τους άλλους να ενστερνιστούν το όραμά του. Ο μύθος του πονηρού, οπορτουνιστή και ανάλγητου Μητσοτάκη που τόσο τέλεια είχε πλάσει το ΠΑΣΟΚ δεν του άφηνε περιθώρια για ερείσματα στη κοινωνία, ενώ η δική του φυσική αδυναμία να πείσει τους Έλληνες για την ορθότητα του προγράμματός του, πριόνισε νωρίς τις απόπειρες νεοφιλελευθερισμού που προσπάθησε να εφαρμόσει. Ας μην ξεχνάμε και το κράμα αυταρχισμού και φιλελευθερισμού που έδωσαν το στίγμα στην διακυβέρνησή του, όπως και τα οικονομικά του ‘’επιτεύγματα’’ άλλωστε!

Η ωμότητα, ο ψυχρός οπορτουνισμός του, η αντιφατικότητα στη σκέψη και τις αποφάσεις του και η αχαλίνωτη φιλοδοξία του να κυβερνήσει την Ελλάδα, στάθηκαν τα μεγάλα εμπόδια στην πολιτική του σταδιοδρομία και στην πρωθυπουργική του θητεία.

Είχε φυσικά την ατυχία να έχει ως αντίπαλο ένα δημοκόπο ηγέτη, ένα μεγάλο φυσικό ταλέντο γνήσιου ποπουλισμού, ένα γοητευτικό ρήτορα και ταλέντο επικοινωνιακό, που έκανε τον Μητσοτάκη εύκολο θύμα του. Πράγματι, για πολλά χρόνια ο Ανδρέας Παπανδρέου καλλιεργώντας επιδέξια τη ρετσινιά του αποστάτη, έπλεξε τον Μητσοτάκη σε ένα πέπλο αντιπάθειας, που βρήκε πολλούς αποδέκτες ακόμη και στο ίδιο του το κόμμα, τη Νέα Δημοκρατία.

Ιστορικέ μου από το μέλλον δεν θα ήθελα να σε μπλέξω σε μεγάλες δολιχοδρομίες εκείνης της περιόδου. Ο ηγέτης του παρασκηνίου, όπως πέρασε στο υποσυνείδητο του Έλληνα ο Μητσοτάκης δεν πολεμήθηκε από κανέναν άλλο περισσότερο όσο από τον ίδιο του τον εαυτό. Ίσως, από τη στιγμή που γεννήθηκε, να ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός του. 

6 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Είσαι λάθος αγαπητέ μου.
    Γιατί όταν ο Μητσοτάκης έλεγε μέσα στη βουλή ότι η Ελλάδα του Παπανδρέου θα συρθεί όμηρος στο ΔΝΤ, όπως η Τουρκία της κ. Τσιλέρ, εσύ δεν είχες αυτιά να ακούσεις. Και τώρα δικαιολογείς και την πολιτική σου ανωριμότητα ως ψηφοφόρος, λέγοντας “αφού ήσουν ρε Μητσοτάκη ανίκανος να πείσεις δε σου φταίει κανένας άλλος παρά ο εαυτός σου”.
    Είσαι λάθος. “Σκάσε και κολύμπα” δε λένε?

    • Nίκο θα ακολουθήσω τη συμβουλή σου, αλλά κατά 50%. Θα κολυμπήσω, καθότι στον ιδιωτικό τομέα και ούτε μια ώρα κρατικοδίαιτος, αλλά δεν θα σκάσω όπως με συμβουλεύεις.

      Φίλε Νίκο τα επόμενα χρόνια θα ακολουθήσει μια στρατιά πολιτικών που είχαν προειδοποιήσει για την επερχόμενη κατάντια της Ελλάδας που οδήγησε η ιδεολογία του υπέρμετρου δανεισμού, στην οποία φυσικά ήταν όλοι εμβαπτισμένοι. Ήδη, ο Πολύδωρας νομίζω (άλλο ένα τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο), θα εκδώσει κάποιο πόνημα με τις ανάλογες προειδοποιήσεις του. Θα δεις πως όλοι τους είτε από το ΠΑΣΟΚ είτε από τη Νέα Δημοκρατία σε ομιλία τους στη Σκουριά της Χαλκιδικής ή στην Αετομηλίτσα Ιωαννίνων, είχαν προειδοποιήσει για την καταστροφή μας. (Μη βάλεις στοίχημα θα το χάσεις)!

      Και για να λέμε αλήθειες Νίκο και να μη νομίζεις πως τρέφω πασοκική (μακριά από εμένα) αντιπάθεια στον επίτιμο, έχει πει πολλά πράγματα που έχουν μεγάλη δόση αλήθειας. Αλλά και ποιος πρωθυπουργός δεν έχει πει! Άσχημα τα έλεγε ο Κωστάκης ο Καραμανλής για την επανίδρυση του κράτους ή τους νταβαντζήδες εργολάβους. Μήπως και αυτόν δεν τον άφησαν τα μεγαλοσυμφέροντα να κυβερνήσει; Όμως αγαπητέ μου η ιστορία δεν γράφεται με προθέσεις. Γράφεται με πράξεις.

      Πάντως Νίκο δεν θυμάμαι τον επίτιμο να τραβά το αφτί του Κωστάκη του Καραμανλή όταν ξεσάλωνε με τον δανεισμό του 2007 και 2008, που δεν είχε προηγούμενο. Βλέπεις Νίκο έκανε πλάτες στην κορούλα του, δεν ήθελε να χαλάσει το κλίμα της διαδοχής (νόμιζαν πως η Ντόρα είχε στο τσεπάκι την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας). Ας μην ανοίξουμε το κεφάλαιο του νεποτισμού. Ο επίτιμος είναι βουτηγμένος μέχρι τα αφτιά.

      Μη βλέπεις Νίκο που τρέχουν πολλοί σήμερα πίσω από τον ‘’σοφό’’ επίτιμο. Δεν αγάπησαν τη σοφία του. Αγάπησαν του ρεύμα. Παλιότερα που το ρεύμα ήταν λαϊκιστικά παπαντρεικό βρίσκονταν και σε εκείνο το ρεύμα.

      • Μα έχεις δίκιο σε πολλά από αυτά που λες, δεν αντιλέγω. Ναι, ο επίτιμος δεν τράβηξε το αυτί του Κωστάκη όταν έπρεπε να το κάνει. Και ναι, η ιστορία δεν γράφεται με προθέσεις αλλά με πράξεις. Ο ιστορικός όμως του μέλλοντος δε θα ανοίξει τις ομιλίες του κάθε πολιτικού στην Αετομηλίτσα και οπουδήποτε αλλού. Θα ανοίξει τα πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων (απ’όπου και η δήλωση που προανέφερα, ίσως λίγο παραποιημένη – το σχετικό βιντεάκι έχει γίνει της μόδας στο youtube). Ας τον αφήσουμε τέλος πάντων τον ιστορικό του μέλλοντος να κάνει τη δουλειά του.
        Το ‘σκάσε’ φυσικά ήταν σχήμα λόγου…θα σε δω στην πισίνα στην οποία και οι δύο…’κολυμπάμε’.

        • Nίκο για να αποκαθιστούμε την αλήθεια θα πρέπει να πούμε πως μόνο ο Γιάννης Μαρίνος έκρουε χρόνια πριν τον κώδωνα του κινδύνου για τον άφρονα δανεισμό του ΠΑΣΟΚ, σχεδόν από τότε που ήρθε στη εξουσία. Όλοι οι άλλοι προφήτες έπονται! Φυσικά δεν είναι ο Μητσοτάκης ο εφιάλτης που είναι υπεύθυνος για την κατάντια της Ελλάδος, όπως τον ήθελε ο Αντρέας για πολλά χρόνια. Αλλά όπως και να το κάνουμε με τα αν του επίτιμου δεν γράφετα ιστορία. Λάδι τον εαυτό τους όλοι θέλουν να το βγάλουν όταν φεύγουν από την εξουσία αλλά εγώ προσωπικά δεν θα τους χαριστώ.

  2. Να παρέμβω και εγώ στη πολύ δημιουργική αντιπαράθεση σας. Είναι σημαντικό, θεωρώ, να δούμε ποιόν πραγματικά αφορά το κάλεσμα του Επίτιμου.

    Ο επίτιμος θέλησε να κάνει μια επίδειξη ισχύος, το μητσοτακέικο είναι ΕΔΩ!… και για τον τρόπο που μέχρι τώρα κινούνται στον τόπο τα πράγματα τα κατάφερε!..έδοσαν παρόν, άπαντες οι διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες!!!

    Παρόλαυτα, νομίζω, ότι οι άνθρωποι αυτού του τόπου, πολύ λίγο ενδιαφέρθηκαν. Εχω, δε, την αίσθηση, ότι έχουν μειωθεί, λόγω ένδειας (ψυχικής και οικονομικής) τα περιθώρια του καθενός και δεν περισεύει τίποτε για το μητσοτακεικο (θαυμασμός η περιφρόνηση). Μπορεί η Ντόρα να κρύβεται και ο Κυριακος να καιροφυλακτεί για να δηλώσει από καιρό σε καιρο το αυτονόητο, αλλά ο κόσμος, πλέον παρακολουθεί σε απόσταση και με δυσπιστία τα όσα γινονται, κρύβονται, συγκαλύπτονται και δεν λέγονται και ίσως αυτό να είναι το κέρδος για το δύσκολο σήμερα. Ας ελπίσουμε, μόνο, ότι όταν θα έλθει η στιγμή της κοινοβουλευτίκής επιλογής δεν θα θριαμβεύσει η αμνησία και η κυριαρχία του θυμικού.

  3. Με βρίσκουν σύμφωνο τα σχόλιά σου JC. Δεν είχα σκεφτεί την επίδειξη δύναμης του επίτιμου. Έδωσες μια νέα διάσταση, γιατί οι προθέσεις όλων των πρώην δεν εξαντλούνται μόνο στην υστεροφημία τους. Στέλνουν και μηνύματα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.