Δεν είμαστε αριθμοί. Ποτέ δεν ήμασταν. Ποτέ δεν θα γίνουμε.

0
1269

numbers

 

Scarpina Solla / Αφιερώνει η Ελένη Σκάρπου

V   Δεν είμαστε αριθμοί. Κι ας μας μετρούν καμιά φορά με το κομμάτι. Κι ας μας διακρίνουν σε θετικούς και αρνητικούς. Κι ας μας φέρονται σαν μηδενικά ή σαν άσσους στο μανίκι τους. Κι ας μας ονομάζουν στην χειρότερη νούμερα ή στην καλύτερη νούμερο 1. Κι ας μας βάζουν να τρέχουμε κατοστάρι για να επιβιώσουμε. Οι ζωές μας δεν είναι βασισμένες σε αριθμούς, κι ας κρυώνουμε υπό το μηδέν, κι ας σκάμε στους 40 βαθμούς Κελσίου.

V   Κι ας αναλωνόμαστε ανάμεσα σε χιλιομετρικές αποστάσεις, που άλλοτε μας φθείρουν κι άλλοτε μας φτάνουν στο ζενίθ της ευτυχίας. Κι ας δίνουμε βάση σε κεράκια πάνω σε τούρτες που κάθε χρόνο αυξάνονται κατά ένα και μας αναγκάζουν, είτε να κάνουμε ανυπόφορους απολογισμούς, είτε να οριοθετούμε τη ζωή μας και να ανανεώνουμε τους στόχους μας. Κι ας κρεμόμαστε από δεκαψήφια νούμερα κινητών τηλεφώνων αποζητώντας να φυλακίσουμε μια επαφή που δεν μας χαρίζεται αλλιώς, αφού η ταινία της ζωής μας έχει τίτλο χρόνια τώρα “How to earn my living?”

V   Δεν είμαστε αριθμοί. Ποτέ δεν ήμασταν. Μόνο το άπειρο μπορεί να μας περιγράψει, μόνο εκείνο. Κι ας το αφήνουμε στην άκρη κάθε φορά που μετράμε πόσα λεφτά υπάρχουν στο πορτοφόλι μας, πόσα ρούχα έχουμε στην ντουλάπα, πόσα φαγητά απομένουν στο ψυγείο, πόσες γλάστρες βάλαμε στο μπαλκόνι, πόσους ανθρώπους καταστρέψαμε αυτό τον μήνα συναισθηματικά, πόσοι φίλοι μας έχασαν για πάντα, πόσα όνειρα έχουν μείνει στο πίσω μέρος της -κατά τα άλλα-χαρούμενης ζωής μας.

V   Δεν είμαστε αριθμοί. Ποτέ δεν ήμασταν. Ποτέ δεν θα γίνουμε. Κι αν κάποτε γίνουμε –αν λέω- τότε θα φταίει που μάθαμε να μην λέμε καλημέρα, παρά σ’ εκείνους που τους χρωστάμε και μας χρωστούν. Θα φταίει που δεν ανταλλάξαμε κουβέντα με κανέναν άνθρωπο, που θέλησε να μας δώσει χωρίς να πάρει. Θα φταίει που δεν επιτρέψαμε καμία συναναστροφή με οποιονδήποτε μας θύμισε τον θυμό, που κρύβουμε μέσα μας για όσα λαχταρίσαμε, αλλά τα καταπνίξαμε.

V   Κι αν κάποτε γίνουμε –ίσως γίνουμε… ναι- ας επιλέξουμε εμείς τον αριθμό. Να είναι ο αγαπημένος μας, να σημαίνει κάτι για τα χρόνια που ζήσαμε, να αφήνει ένα ελαφρύ υπονοούμενο για τους άλλους, που αφορά την ψυχή και το ποιόν μας κι όχι το χρώμα της πιστωτικής κάρτας ή τη δομή του Ε9. Μέχρι τότε… ας πάψουμε να μετράμε τις μέρες που πέρασαν, τα λεπτά που χάθηκαν, τα λάθη που έγιναν, τα πάθη που τελείωσαν, τους ανθρώπους που φύγαν, τα άγχη που μας έγδαραν τη σάρκα, τους φόβους που μας έκλεψαν φαιά ουσία.

V   Μέχρι τότε… ας ξεκινήσουμε να παρασυρόμαστε από ταξιδιάρικες μουσικές, από ωραίες αύρες, από δυνατές συγκινήσεις, από σπουδαία βλέμματα, από μυστήριες  προσωπικότητες, από δοτικές στιγμές, από παντοτινές εικόνες. Μέχρι τότε… ας αλλάξουμε τον κόσμο μέσα μας… μετρώντας μονάχα χτύπους από καρδιές (όχι από ρολόγια) και χτυπήματα από μπάλες στα σοκάκια (όχι εκείνα της μοίρας). Μέχρι τότε… ας σκεφτούμε το τώρα που δεν μετριέται, μόνο βιώνεται.

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.