Δημήτρης Μαραμής: «Με τρομάζει που στην κοινωνία του σήμερα θεωρούν τον άνθρωπο αναλώσιμο»

0
881

MARAMHS 2

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected], f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Εκείνη η πλευρά του φεγγαριού όπου συναντιούνται οι άνθρωποι όταν θέλουν να μιλήσουν από καρδιάς.

Χρόνος: Είχα σταματήσει του ρολογιού τους δείκτες για να μη μας περιορίζουν τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα.

Σκοπός: Για τον Ερωτόκριτο και τον Σαίξπηρ ρε γμτ…

Λίγες είναι οι φορές που ξανασυναντάω τον ίδιο άνθρωπο, κι αυτό γιατί δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι, αλλά όπως έχω ξαναγράψει… με κάποιους δεν αρκούν δέκα ζωές για να τους να τους παρακολουθείς και να τους περιγράφεις. Δημήτρης Μαραμής. Μουσικός από φρέσκια πάστα, ο οποίος στην πρώτη μας συνέντευξη μου έμαθε ότι οι καλλιτέχνες ξεχωρίζουν από τον βαθμό που ο καθένας πιστεύει σ’ αυτό που κάνει. Εκείνος; Πολύ. Εμπνεόμενος από το ανεπανάληπτο κύμα της θάλασσας και κάνοντας αυτό το καλοκαίρι το γύρω του κόσμου σε 80 ημέρες μέσα από τη μουσική… καταφθάνει στις 3 Αυγούστου στο Sani Festival παντρεύοντας τον Ερωτόκριτο με τον Σαίξπηρ σε μια μουσική εκδοχή, που σίγουρα θα μας ξαφνιάσει ευχάριστα. Ο ίδιος μου εξηγεί πως προέκυψε το συγκεκριμένο project κάπως έτσι: «Καταρχάς είχα ήδη γράψει μουσική για Σαιξπηρικά έργα και για τον Ερωτόκριτο, εξαιτίας της θεατρικής μου θητείας ως συνθέτης. Επίσης την ίδια περίοδο που στην ισχυρή Ελισσαβετιανή Αγγλία γεννιόταν ο Ρωμαίος και η Ιουλιέττα, στην Ενετοκρατούμενη Κρήτη γεννιόταν ο Ερωτόκριτος και η εκπληκτική Αρετούσα. Και μην ξεχνάμε ότι η Αρετούσα ως λογοτεχνικός χαρακτήρας και ηρωίδα είναι φοβερά πιο ενδιαφέρων από την Ιουλιέττα, καθώς είναι μία άλλη “Αντιγόνη”, επαναστάτρια, ισχυρή και ανυπότακτη στα θέλω και πιστεύω της, κι ας είναι μόλις δεκατεσσάρων ετών». Έτσι πιάσαμε το κουβάρι από την αρχή και βαλθήκαμε να το ξετυλίξουμε.

SYNAYLIA MARAMH

Πρεμιέρα στο Sani Festival και σε λιγοστές γωνιές της Ελλάδας…

«Δύο είναι οι βασικοί λόγοι επιλογής των χώρων που θα εμφανιστώ με το σχήμα μου. Οι συγκεκριμένοι χώροι αποτελούν από μόνοι τους φυσική σκηνογραφία για τη θεματική των συναυλιών μου, τον Ερωτόκριτο και τον Σαίξπηρ, κι επίσης είναι χώροι που σέβονται τις επιλογές τους για το ποιός και με τί εμφανίζεται εκεί. Δεν θέλω να παίζω σε χώρους που καλούν τους πάντες για εμπορικούς λόγους και μόνο». Μπορεί αυτή η άποψη να μην ακούγεται συχνά από καλλιτέχνες, όμως είναι ίσως η πιο στοχευμένη για κάποιον που θέλει να αποκτήσει μια σταθερή σχέση με το κοινό του αργά και ουσιαστικά. Και συνεχίζει… «Αλλά για σκέψου… Λόφος της Σάνης με το γκρεμισμένο μεσαιωνικό κτίσμα, Ρέθυμνο στη Φορτέτσα με πανσέληνο, Ύδρα η οποία ολόκληρη αποτελεί σκηνικό, Πόρος το σούρουπο με την “Κοιμωμένη” φυσικό φαινόμενο με τα βουνά από απέναντι, Μέθανα κάτω από το ηφαίστειο στην Καμένη Χώρα σε φυσικό θέατρο στην πλαγιά, Σέριφο με θέα το Αιγαίο, Πόρτο Χέλι σε ένα ιδιόκτητο θέατρο το “Ξάλαφτο”, απομίμηση της Επιδαύρου. Πόσο πιο όμορφα και φυσικά μέρη; Αλλά όλα αυτά απαιτούν ψάξιμο και αναζήτηση της γνησιότητας και της ομορφιάς. Όχι στόχευση της αρπαχτής και της στείρας ανάδειξης του ονόματός μας. Επίσης υπάρχουν χώροι, δηλαδή οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για τους χώρους, που δέχονται με ενθουσιασμό τις προτάσεις μου και άλλοι οι οποίοι δεν μου ανοίγουν τις πόρτες τους, για να λέμε και ολόκληρη την αλήθεια». Δεν τον διέκοψα καθόλου, γι’ αυτό και κράτησα ατόφιο τον λόγο του και γραπτώς. Πάντως σε κάθε ένα από τα παραπάνω σκηνικά θα πρυτανεύσουν η φιλία και ο έρωτας. Πώς; «Με όσο πιο εμπνευσμένη μουσική ελπίζω. Το σίγουρο είναι ότι παλεύω να ζυμώσω πολλά διαφορετικά είδη μουσικής και διαφορετικά στοιχεία μεταξύ τους σε μία μουσική. Μπλέκω στοιχεία από το μπλουζ με στοιχεία από την Κρητική παράδοση, αλλά με πολλή δουλειά.  Μουσική με δύναμη, έντονη, άλλοτε δωρική, ρυθμική, άλλοτε λυρική και σε αργό τέμπο, αλλά πάντα μελωδική» μου επισημαίνει ο Δημήτρης Μαραμής που για μια ακόμη φορά επιλέγει ένα γνωστό και οικείο σε αυτόν team για να πλαισιώσει την φετινή του περιοδεία. «Δεν υπάρχει σημαντικότερο πράγμα στη δουλειά από τους καλούς συνεργάτες. Δεν είμαι τίποτα αν δεν έχω δίπλα μου καλούς συνοδοιπόρους. Η Κορίνα Λεγάκη και ο Θοδωρής Βουτσικάκης, αν και είναι νέοι, είναι σπουδαίοι ερμηνευτές, και θα έχουν μέλλον. Εκτός από το ταλέντο και το ήθος τους, έχουν τις γνώσεις και την τεχνική για να υποστηρίξουν διαφορετικά είδη μουσικής στο τραγούδι. Πιστεύουν στη δουλειά μου κι εργάζονται με επιμονή και πάθος. Με ανέχονται, καθώς τους στέλνω να μάθουν γρήγορα και να ερμηνεύσουν τραγούδια των οποίων το μελάνι δεν έχει καν στεγνώσει και τους θεωρώ ήρωες. Με ενδιαφέρει πάντα αυτό που κρύβεται πίσω από τις νότες, τα λόγια και τις φωνές. Με ενδιαφέρει η ερμηνεία». Τον λάτρεψα. Έτσι όπως συμβαίνει να λατρεύει κανείς τις όμορφες, ανάλαφρες και φιλόξενες αύρες. Και στο σημείο αυτό μοιράζεται μαζί μου μια ωραία φιλοδοξία του: «Ο Ερωτόκριτος κάποια στιγμή πρέπει να παρουσιάζεται με τουλάχιστον πέντε ερμηνευτές που θα μοιράζονται τους διαφορετικούς ρόλους, κι όχι μόνο με δύο».

MARAMHS- LEGAKH

Ερωτόκριτος και Σαίξπηρ στο ίδιο καζάνι… για να κολυμπήσουμε ως τ’ όνειρο μας

Βαθιά στις λέξεις του Βιτσέντζου Κορνάρου… ο Ερωτόκριτος φαίνεται ιδανικά συναισθηματικός. Και πως όχι; «πέτρες, δέντρα και σίδερα και ζα στην οικουμένη, όλα γνωρίζουν και γροικούν τον πόθο πως τα γιαίνει». Είναι η ατάκα που διαλέγει ο Δημήτρης Μαραμής για να υποδηλώσει την αξία και την ποιητικότητα του μακρινού παρελθόντος. Και μου εξηγεί… «τι άλλο ποιο τρομερό από αυτό; Ο πόθος, η αγάπη, ο έρωτας δίνει τη ζωή, την υγεία όχι μόνο στον άνθρωπο, αλλά και στα ζώα και στις πέτρες και στα δέντρα και στα σίδερα ακόμα. Ο πόθος για δημιουργία σε μένα μεταφράζεται σε πόθο και πάθος για ζωή». Με τον Σαίξπηρ πάντως θα έμπλεκε ούτως ή άλλως. «Όσον αφορά στον Σαίξπηρ, το ξέρουν όλοι και το χρησιμοποιούν όλοι και το έχουν κάνει και στίχους τραγουδιών αλλά είναι τόσο μα τόσο σημαντικό και ουσιώδες αυτό που λέει στην “Τρικυμία” του, πως είμαστε φτιαγμένοι από την ύλη που είναι φτιαγμένα τα όνειρα. Αυτό αν κάποιος τολμήσει και το πράξει, δηλαδή αφήσει τον εαυτό του έστω και λίγο να κολυμπήσει εκεί που τον οδηγεί το όνειρό του και μόνο, θα δει να συμβαίνουν μαγικά πράγματα. Δυστυχώς δεν αφιερώνουμε καθόλου χρόνο στο όνειρο, αλλά μόνο στην επιφανειακή τρέχουσα επικαιρότητά μας. Φοβόμαστε το ρίσκο του ονείρου μας». Ναι, αυτός ο φόβος μας έχει καταστρέψει σκέφτηκα φωναχτά. Για τον Δημήτρη όμως… αυτό που μας καταστρέφει είναι πρωτίστως το «εγώ» μας κι είναι ίσως η πιο απλή διαπίστωση, που μπορεί να κάνει κανείς σε καθημερινή βάση. Παίρνοντας μια συνειδητή ανάσα και αναζητώντας την απλότητα των πραγμάτων… την βρήκαμε στη θέα μιας γλάστρας με μυρωδάτο βασιλικό και αποφασίσαμε από κοινού πως η συνταγή της ευτυχίας έχει σίγουρα μέσα το όνειρο. Δική του ατάκα ήταν, αλλά την υιοθέτησα αμέσως, όπως και πολλά από τα status του στο facebook. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης -και ειδικά το φατσομπούκι- τα βλέπει σαν ένα εργαλείο. «Το χρησιμοποιώ για να ανακοινώνω ό,τι κάνω με τη δουλειά μου. Αρχικά τα μέσα ενημέρωσης είχαν μεγάλη επιφυλακτικότητα ως προς την εμπορικότητα της δουλειάς μου και ήξεραν ότι εμένα με ενδιαφέρει η ποιότητα κι όχι η ποσότητα. Τώρα, όμως, πιστεύω έχουν αντιστραφεί τα πράγματα, εξαιτίας της ανταπόκρισης του κόσμου» μου λέει. Κι εγώ αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να μην ανταποκρίνεται ο κόσμος σε ένα θέαμα πρωτόγνωρο όπου η τζάζ παντρεύεται την μπλουζ τόσο πρόθυμα και αβίαστα; Εκείνος μου απάντησε με ερώτηση: «Καταρχάς γιατί να ταιριάζει η κρητική λύρα κι όχι το μπλουζ; Αφού όταν γράφτηκε ο Ερωτόκριτος δεν υπήρχε καν η λύρα. Αυτό το έργο μπορεί ταυτόχρονα να κλαίει και να γελάει, να είναι τρυφερό και ηρωικό, λυρικό και επικό, ρεαλιστικό και παραμύθι. Στοιχεία που μπορούμε να τα βρούμε στα μπλουζ έτσι κι αλλιώς. Δεν είναι, όμως, αυτό που με ενδιαφέρει. Απλά κλέβω στοιχεία από την μαύρη μουσική. Δεν είμαι ούτε μπλουζίστας ούτε τζαζίστας. Πρόθεσή μου είναι να αιμοδοτήσω μουσικά το κείμενο, να το ζωντανέψω, να το ξεκλειδώσω στο σύγχρονο ακροατή, να του φορέσω μοντέρνα και πολύχρωμα ρούχα». Με συνθετικά εργαλεία του την “πεντατονική κλίμακα” και ρυθμικά εργαλεία του τα “τρίηχα”, παίζει σαν ταχυδακτυλουργός μέσα στο λόγο του ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου, πιστεύοντας πως οι μπλε νότες του μέσα στις μελωδίες του Ερωτόκριτου, θα φωτίσουν κρυφές γωνίες του ποιήματος, που ίσως να χάνονταν από μία απλή ανάγνωση. «Ο κόσμος θα κρίνει» μου τονίζει και ένα ακόμη κεφάλαιο συζήτησης τελειώνει εδώ.

MARAMHS 1

Σε μια εποχή που μισεί τα ταλέντα… εκείνος σκαρώνει επόμενα βήματα

«Μετά την περιοδεία του Αυγούστου, με περιμένει η Νέα Υόρκη. Τον Οκτώβριο που θα έχει κυκλοφορήσει ο έκτος προσωπικός μου δίσκος “Ay Amor” –ισπανόφωνος- με τη Lina Orfanos και τη συμμετοχή της Μαρίας Φαραντούρη, θα βρίσκομαι Αμερική για μια σειρά συναυλιών και παρουσίασης του album» μου ανακοινώνει κι εγώ τον κουρδίζω λίγο ακόμη, γιατί με νοιάζει να ξέρω πως αλλάζει μέσα του η δίψα για την δημιουργία από εποχή σε εποχή. Φυσικά δεν στέκεται αδιάφορος απέναντι στην απορία μου. «Υπάρχει κάτι που ονομάζω η “αναισθησία του δημιουργικού πνεύματος”, που σημαίνει ότι η ορμή της δημιουργικότητας προέρχεται από μέσα, από την ηλικία και την ωριμότητά του δημιουργού και λιγότερο από το εξωτερικό περιβάλλον. Ωστόσο τώρα που ζούμε την άγρια εποχή που μισεί τα ταλέντα, τη δημιουργία και τα ανήσυχα πνεύματα, ένας λόγος παραπάνω να είμαι περισσότερο ετοιμοπόλεμος από ποτέ. Η δημιουργική μου δίψα είναι στο ζενίθ». Στο ζενίθ βέβαια βρίσκεται και ο βαθμός συνειδητοποίησης του πως η σημερινή κοινωνία πάσχει από διάφορες ανίατες «νόσους» και γι’ αυτό μου ξεδιπλώνει τον φόβο του. «Με τρομάζει που στην κοινωνία του σήμερα θεωρούν τον άνθρωπο αναλώσιμο». Ο ίδιος προτιμά να απέχει από αυτή την στάση ζωής, γι’ αυτό και δίνει σημασία στα ουσιώδη. «Στον καθρέφτη μου λέω κάθε μέρα… είμαι υγιής». Κι αν στα δύσκολα προτιμά την σιωπή, σε τούτα τα δύσκολα που διανύουμε ως Έλληνες καταθέτει τα ενδότερα του: «Η πολιτική έτσι όπως την βιώνουμε το τελευταίο εξάμηνο δεν είναι πολιτική, είναι κάτι τερατώδες που δεν προστατεύει την ίδια τη χώρα και που φοράει μάσκα». Κι όπως είχαν πέσει οι μάσκες, είχαν έρθει τα πάνω-κάτω στις σκέψεις, είχε γεμίσει το χαρτί με φρέσκα λόγια και νέες μουσικές εμπνεύσεις… τον άφησα να φύγει. Άλλωστε το ραντεβού μας θα ολοκληρωθεί στον Λόφο της Σάνης το ερχόμενο Σάββατο.

Info:

Μουσικός Αύγουστος με τον Δημήτρη Μαραμή

«EROTOKRITOS IN BLUES / SHAKESPEARE IN LOVE»

Ερμηνευτές: Κορίνα Λεγάκη & Θοδωρής Βουτσικάκης

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ 2013

3/8   Χαλκιδική – Sani Festival 2013

16/8 Πόρος – Συναυλίες «Τέχνη στο Παλιό Λιoτρίβι» στο κτίριο Συγγρού

17/8 Σέριφος – Φεστιβάλ Σερίφου

21/8 Ρέθυμνο – Αναγεννησιακό Φεστιβάλ Ρεθύμνου

24/8 Μέθανα – Ανοιχτό Θέατρο Καμένης Χώρας

25/8 Ύδρα – «Κουντουριώτεια» – Μουσείο Ύδρας

 

 

 

 

Προηγούμενο άρθροΕκτός ΚΑΣ και σήμερα ο Σταθμός Βενιζέλου: Ποιον ευνοεί η εκκρεμότητα;
Επόμενο άρθροΦεστιβάλ Σερίφου 2013
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.