Διακοπές αλλιώς!

0
1149

mantalena

Γράφει η Ζωή Λυσαρίδου

Θυμάμαι κι εγώ εκείνα τα παλιά καλοκαίρια στο χωριό.

Παιδιά της πρωτεύουσας που περνούσαν τα καλοκαίρια στο χωριό των παππούδων… συνηθισμένο φαινόμενο μέχρι τα τέλη του ’80… μετά ήρθε το χρηματιστήριο, το χωριό έγινε τρε μπανάλ και προτιμήθηκαν από πολλούς τα 5άστερα με πισίνα.

Υπήρχαν –και τότε– δυο κατηγορίες παιδιών – παραθεριστών. Εκείνα που από την πρώτη μέρα προσαρμόζονταν στο γεγονός ότι η τουαλέτα ήταν μια τρύπα κάμποσα μέτρα από το σπίτι, η μπανιέρα ήταν σκάφη, δεν υπήρχαν διακόπτες (ούτε και ηλεκτρικό δηλαδή!) και δεν απαιτούνταν συνδυασμός σε χρώμα και μοτίβο στην ένδυση. Υπήρχαν βέβαια κι εκείνα που δεν μπορούσαν εύκολα να απαρνηθούν το walkman (τηλεόραση ούτως ή άλλως τότε δεν πολυ-έπαιζε… μεσουρανούσε η ΕΡΑ), τη μικρή μασσαλίωτισσα και τη συνδυασμένη γκαρνταρόμπα.

Η πρώτη κατηγορία υιοθετούσε εντός ολίγων ημερών, απταίστως, την τοπική διάλεκτο, τον λιτό τρόπο ζωής και μια ανεπαίσθητη οσμή… η δυσανεξία στο κατσικίσιο γάλα δεν περνούσε ωστόσο!

Για την δεύτερη κατηγορία (κυρίως κορίτσια γιατί τα αγόρια πάντα βολεύονται με μια μπάλα) ο χρόνος περνούσε αργά και βασανιστικά, με super-Κατερίνα, κασέτες της Madonna, αρκετές μαστίχες και κανένα βερνίκι νυχιών.

Θυμάμαι στο χωριό πολλές γυναίκες και… πολλές δουλειές!

Από το πρωί τάισμα τις κότες, άρμεγμα τις κατσίκες, νερό με δοχεία από την πηγή (που δεν ήταν και πολύ κοντά!), άπλωμα τραχανά, κοσκίνισμα το αλεύρι, παιχνίδι γύρω από την εκκλησία και τα μνήματα (μέρος της φυσιολογικής ζωής και αυτά), σφάξιμο της κότας (παιδικό τραύμα!), καμιά βόλτα με τον περήφανο γάιδαρο (ελλείψει αλόγου).

Επιστροφή στο σπίτι πριν νυχτώσει –γιατί κατέβαιναν και οι λύκοι- , μπάνιο στη σκάφη με νερό ζεσταμένο στην κατσαρόλα στο πετρογκάζ, καμιά παρτίδα ξερή, κρύα υγρά σεντόνια και χουχούλιασμα στις χοντρές κουβέρτες.

Σαν από άλλη εποχή! Χωρίς απαιτήσεις, με πολλή δουλειά, με πολλή χαρά… γνώση ζωής!

Θυμάμαι τη μαμά μου, επιστρέφοντας στην πόλη, να με μουλιάζει στην μπανιέρα και να με τρίβει με τις ώρες με το σκληρό σφουγγάρι να φύγει η εσάνς!

Θυμάμαι και την προσπάθειά της να με επαναφέρει στην νεοελληνική, θυμίζοντάς μου ότι οι λέξεις έχουν φωνήεντα και καταλήξεις!

Θυμάμαι και την ανυπομονησία μου να ξαναέρθει το καλοκαίρι!

Η εσάνς έφυγε…

Η ορθή χρήση της γλώσσας επανήλθε…

Τι καλά που οι μνήμες είναι ανεξίτηλες!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.