Δ. Μαρίνος: «Μιλάμε για το οδυνηρό τέλος των βεβαιοτήτων…»

0
477

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΡΩΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΠΑΝΤΑ

Ο Διονύσης Μαρινος στην Έλενα Αρτζανίδου!

1.Ποιο είναι το στίγμα του τελευταίου σας βιβλίου; / Η “Τελευταία Πόλη” (εκδ. Γαβριηλίδης) είναι το ύστατο και αναγκαστικό ταξίδι μιας οικογένειας, κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Βοσνία. Διωγμένοι από το σπίτι τους, υποχρεώνονται να περιδιαβούν μια χώρα που ουσιαστικά δεν υπάρχει, με προορισμό τη θάλασσα που πιστεύουν ότι θα τους σώσει.

2. Πείτε μας πέντε λόγους για να το διαβάσουν οι αναγνώστες. / Το βιβλίο δεν είναι ιστορικό, αλλά η ιστορία των ανθρώπων. Με όχημα την οριακή κατάσταση που δημιουργεί ένας πόλεμος, ο αναγνώστης μπορεί να δει ολοκάθαρα όλες τις ανθρώπινες πτυχές, φανερές και κρυμμένες. Είναι ένα βιβλίο βαθύτατα υπαρξιακό, καθώς ακολουθώντας τον κεντρικό ήρωα, αντιλαμβάνεσαι τις αλλαγές που προκαλούν οι εξωτερικές συνθήκες, στις ζωές μας. Είναι πολλές πραγματικές ιστορίες μαζί ενωμένες με τρόπο μυθιστορηματικό (άρα στο όριο της πραγματικότητας). Εντέλει είναι ένα βιβλίο μνήμης για ότι συνέβη στην γειτονιά μας, στα Βαλκάνια, πριν από λίγα χρόνια.

3.Ποιοι ήρωες σας ταλαιπωρούν περισσότερο; / Συνήθως αυτοί που θέλουν να κάνουν του κεφαλιού τους, αυτοί είναι οι πιο δύσκολοι ήρωες. Αλλού τους πηγαίνω εγώ κι αλλού αυτοί αποφασίζουν να οδεύσουν. Περιττό να σημειώσω πώς ο τελικός νικητής είναι πάντα το κείμενο, ο επινοημένος ήρωας. Ο συγγραφέας αρκετές φορές είναι απλώς ο μεταφορέας της σκυτάλης από πρόσωπο σε πρόσωπο και από κατάσταση σε κατάσταση.

4.Τι δεν μπορείτε με τίποτε να αποχωριστείτε; / Σίγουρα τον βαρύ όγκο των βιβλίων που βρίσκονται στη βιβλιοθήκη μου, τις μουσικές μου που μου δίνουν το πιο αυτόνομο και καίριο ερέθισμα, τον γιο μου γιατί μου δίνει μια προοπτική ζωής και δύο – τρεις “τρελές” ιδέες που εισχωρούν σαν σφήνες στο επαχθές 24ωρο της καθημερινότητας.

5. Πείτε μας τρία πράγματα που σας θυμώνουν και τρία που θα θέλατε αμέσως να αλλάξετε στην εποχή μας. / Με θυμώνει ότι αφήσαμε τη ζωή μας να μας ξεφύγει σε πράγματα περιττά, ότι ως Έλληνες δεν μάθαμε να μιλάμε ανοιχτά γι΄ αυτά που μας συνδιαμορφώνουν και τα οποία ουσιαστικά συγκεφαλαιώνουν τη νεότερη Ιστορία μας. Με θυμώνει ότι ακόμα και τώρα επαναστατούμε κατά το δοκούν και με όρους προσωπικής ασφάλειας, λείπει το συλλογικό υποκείμενο που θα συνεγείρει τους πάντες. Νομίζω ότι αυτά που με θυμώνουν, θα ήθελα και να τα άλλαζα αυτομάτως. Φευ, μάταιος κόπος.

6. Τι μπορεί να προσφέρει η Λογοτεχνία ειδικά σήμερα; / Η λογοτεχνία είναι ένα καίριο πρόταγμα ελευθερίας. Για τον συγγραφέα και τον αναγνώστη ταυτοχρόνως. Είναι μια μυστική κοινωνική συμφωνία που μπορεί να λειτουργεί κατά μόνας, ωστόσο εγγράφεται στο φαντασιακό της κοινωνίας. Η λογοτεχνία είναι η γλώσσα σαρκωμένη από νοήματα, ακόμα καλύτερα: μια… άλλη εκδοχή της γλώσσας. Εντέλει, είναι η ενεργή συνείδησή και η ψυχική ισορροπία μας εν ταυτώ.

7.Σκεφτήκατε ποτέ να εγκαταλείψετε την έκδοση βιβλίων σας και αν ναι γιατί! / Το σκέφτομαι καθημερινά. Παλεύω γράφοντας και μη γράφοντας. Δεν είναι εύκολο να “χτυπάς” λέξεις. Προϋποθέτει τακτικούς ελιγμούς, ικανότητα καταβύθισης, οδηγίες χρήσεως σε περίπτωση πνιγμού. Οσο λυτρωτικό ακούγεται αυτό το παιχνίδι με τη λογοτεχνία, άλλο τόσο επικίνδυνο μπορεί να καταλήξει. Αν αποφασίσει να βουτήξεις, τότε πρέπει να φτάσεις ως το τέρμα, αλλιώς μην το κάνεις ποτέ.

8. Υπάρχει κάτι καινούργιο που γράφετε; / Υπάρχουν πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα. Έχει μαζευτεί ένας όγκος ποιημάτων που χρειάζεται “τακτοποίηση” κι ένα μυθιστόρημα που μόλις κάνει τα πρώτα του βήματα στο κομπιούτερ.

9. Ένα σχόλιο για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα σήμερα… / Μιλάμε για το οδυνηρό τέλος των βεβαιοτήτων. Κατασκευασμένων το δίχως άλλο από μια λογική απρόσκοπτης ευμάρειας. Πήραμε τη ζωή μας λάθος; Ναι, αλλά ταυτοχρόνως δεν πρέπει να ξεχνάμε πώς το πρόβλημα (όποιο και αν είναι αυτό) δεν είναι ελληνικό, αλλά δομικό και συστημικό. Η αποθέωση των αγορών και του “σκληρού” νομίσματος, η κερδώα λογική του ατομικού συμφέροντος, οδηγεί αναπόδραστα στη σημερινή αποκτήνωση. Η ανάγνωση του μετα – νεοτερικού ανθρώπου δεν μπορεί να γίνει με όρους της βιομηχανικής επανάστασης. Είναι σαν να θέλεις να βλέπεις μπροστά και να περπατάς ανάποδα.

 

Ο Διονύσης Μαρίνος γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1971 στην Αθήνα, πόλη στην οποία συνεχίζει και διαμένει. Είναι παντρεμένος, έχει ένα παιδί και τα τελευταία 15 χρόνια εργάζεται ως δημοσιογράφος. Εδώ και έξι χρόνια εργάζεται ως αρχισυντάκτης στην καθημερινή αθλητική εφημερίδα «Goalnews» και είναι παραγωγός του αθλητικού ραδιοφώνου «Sentra 103,3». Κατά περιόδους έχει εργαστεί σε τηλεοπτικούς σταθμούς, περιοδικά και γραφεία Τύπου.

Προηγούμενο άρθροΚαλημέρα με μια πανέμορφη εικόνα!
Επόμενο άρθρο«Να ζει κανείς ή να μη ζει»
Γεννήθηκε στη Δυτική Γερμανία. Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στο Μαυρονέρι του νομού Κιλκίς και αργότερα στη Θεσσαλονίκη, όπου τελείωσε το Λύκειο της Αμερικάνικης Γεωργικής Σχολής. Είναι πτυχιούχος της Σχολής Νηπιαγωγών Καρδίτσας καθώς και του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Α.Π.Θ. Σήμερα εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Θεσσαλονίκη. Από το 1996 ασχολείται με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων και για ενήλικες. Σήμερα μετρά 34 τίτλους. Αναλυτική εργογραφία της μπορείτε να βρείτε στο προσωπικό ιστολόγιό της (blog): ardjanidou.psichogios.gr.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.