Εμπρός για μια νέα αλληλοεξόντωση!

2
895

Γράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Μεσογειακό ταπεραμέντο; Βαλκάνια μούρλα; Ανατολίτικη έξαψη; Τι είναι τελικά αυτό που μας κάνει να διψάμε για Εθνικούς Διχασμούς και να τρεφόμαστε με μίσος;

Τι κι αν η Επανάσταση του΄21 ποτίστηκε με τόσο εμφύλιο ελληνικό αίμα! Τί κι αν ο εθνικός διχασμός επέφερε στη χώρα τόσα δεινά με αποκορύφωμα (για κάποιους) τη μικρασιατική καταστροφή! Τί κι αν κομουνιστές και δεξιοί (τα δύο άκρα της εποχής) αιματοκύλησαν την Ελλάδα των δύο εμφυλίων! Τί κι αν Πασόκοι και Νεοδημοκράτες αλληλοσπαράσσονταν σχεδόν τριάντα χρόνια με λάφυρο το δημόσιο και τελικά την Ελλάδα! Οι μνημονιακοί και οι αντιμνημονιακοί φαίνεται να είναι το νέο πεδίο μιας εν δυνάμει εθνικής αλληλοεξόντωσης. Το τεχνητό δημιούργημα των κομματικών μισανθρώπων, μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί, φαίνεται να κουβαλάει μαζί του ατόφιο το διχαστικό DNA που κυλάει στις φλέβες μας.

Από τη μια οι ρεαλιστές, οι ορθόφρονες, οι νουνεχείς, να κρατήσουν την Ελλάδα όρθια και φυσικά τους εαυτούς τους στο ρόλο του σωτήρα της πατρίδας, οι ίδιοι που μέχρι χθες βύθιζαν στη φαυλότητα τη χώρα. Από την άλλη, αχαμνές πολιτικές ηγεσίες, στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν σε ένα σκηνικό τεράστιας κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης, εφευρίσκουν φτηνιάρικα ιδεολογήματα αντίστασης και κραδαίνουν τη σημαία του ρηχού ηρωισμού, που τόσες φορές έχει οδηγήσει τη χώρα μας σε συμφορές.

Από τους άμβωνες των τηλεοπτικών παραθύρων λάβροι αντιμνημονιακοί ιεροκήρυκες κατακεραυνώνουν τους ξεπουλημένους και δωσίλογους, χωρίς παράλληλα να μπορούν να αρθρώσουν λέξη για την ταμπακιέρα. Δηλαδή το τεράστιο χρέος, το πώς θα το μειώσουμε, αλλά και τα ελλείμματα που δημιούργησε και δημιουργεί το πελατοκεντρικό κράτος κάθε χρόνο. Πώς θα καλυφτούν αυτά τα ελλείμματα; Απαντούν. Με την πάταξη της φοροδιαφυγής. Πρόκειται φυσικά για το καλύτερο, διαρκές αστείο της μεταπολίτευσης! Η πάταξη της φοροδιαφυγής.

Δεν υπάρχει μαγική συνταγή για μαγική μεταμόρφωση του δημόσιου αντιπαραγωγικού τομέα. Δεν υπάρχει μαγικός τρόπος να μην κοπούν συντάξεις, να συνεχίζει το δημόσιο να μην απολύει κανέναν, ακόμη και επίορκο ή παντελώς ανάξιο, να μην αναδιαρθρώνεται επί το ορθολογικότερον το κράτος, να μην ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα και να συνεχίζει παράλληλα να πληρώνει παχυλούς μισθούς και συντάξεις, όπως πριν την κρίση.

Ακόμη κι αν δεν είχαμε την μπότα του ΔΝΤ στο σβέρκο μας, οποιαδήποτε δανειακή σύμβαση, από όπου κι αν προερχόταν, δεν θα επέβαλε όρους; Ή θα προτιμούσαμε να δανειζόμαστε από την ελεύθερη αγορά με 10 και 15% επιτόκιο;

Είναι εντελώς πλαστή η διάκριση μνημονιακός-αντιμνημονιακός. Αν ο μνημονιακός είναι ο υποτελής, ο προσκυνημένος, και ο αντιμνημονιακός ο ασυμβίβαστος και ηρωικός, τότε ξεχνάμε πως στην ίδια τη ζωή μας, καθημερινά, συμβιώνουν μέσα μας και ο ένας και ο άλλος. Η ίδια η ζωή προχωρά και με συμβιβασμούς και με ηρωισμούς. Κανένα έθνος, πουθενά στον κόσμο δεν ρέπει ούτε μόνο στο συμβιβασμό, ούτε μόνο στον ηρωισμό. Λαός που δεν συμβιβάζεται, δεν αναθεωρεί, δεν αλλάζει, δεν ανανεώνει τα πιστεύω του, δεν προσαρμόζεται σε καταστάσεις, απλά πεθαίνει!

Δυστυχώς η αντιμνημονικότητα απέκτησε μεταφυσικές σχεδόν διαστάσεις. Έγινε κάτι σαν θεολογία του αντί! Αντί σε φόρους, αντί σε μέτρα, αντί σε εξορθολογισμό του δημοσίου, αντί σε λιγότερο κράτος, αντί στην επιχειρηματικότητα, αντί σε όλα!

Το αντιμνημονιακό στρατόπεδο, έπαιξε με τα χειρότερα ένστικτα αυτού του λαού. Ποντάρισε στο αντί, γιατί μόνο αυτό θα ήταν αρεστό απ’ το λαό. Αντί ήθελε να ακούσει; Αντί του έδωσε σε δόσεις τέτοιες, ώστε με το αφιόνι του αντί να εξασφαλίζει το ρόλο του ως ταγού της αντίστασης!

Από την άλλη πάλι, είναι μεγάλη κωμωδία η μεταμόρφωση των χθεσινών φαυλεπίφαυλων ηγεσιών αυτού του τόπου (με αποκορύφωμα το ‘’λεφτά υπάρχουν’’ και το ‘’όχι στα μνημόνια της λιτότητας’’ του Σαμαρά), σε σωτήρες που αγαπούν την πατρίδα τους και θυσιάζουν το προσωπικό τους συμφέρον για το καλό του τόπου.

Φάνηκε πως κύριο μέλημά τους ήταν και είναι η παραμονή στην εξουσία με κάθε τρόπο. Τα ανάλγητα μέτρα είναι αποτέλεσμα της δικής τους ανεπάρκειας να προωθήσουν τις κατάλληλες, δύσκολες λύσεις στα δομικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, στο σωστό χρόνο και όχι ετεροχρονισμένα, όχι ισοπεδωτικά για την κοινωνία.

Η επικοινωνιακή διαχείριση της παραμονής στην εξουσία ήταν και είναι η μόνη πυξίδα όλων όσοι χειρίστηκαν την κρίση στην Ελλάδα. Όσα και όποια σκληρά μέτρα έπρεπε να παρθούν, δεν υιοθετήθηκαν ποτέ πραγματικά από τις ηγεσίες που τα προώθησαν! Δεν εκπονήθηκαν από τις εδώ ηγεσίες! Επιβλήθηκαν! Διγλωσσία, απροθυμία λήψης μέτρων, αβελτηρία στον εξορθολογισμό της οικονομίας, συνεχείς υποσχέσεις και αθετήσεις προς τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ, κροκοδείλια δάκρυα συμμετοχής στον πόνο της κοινωνίας, αυτή ήταν κατ’ ουσίαν η συνεισφορά των μνημονιακών στο μεγάλο πρόβλημα της πολύπλευρης κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα!

Ανάξιες, σπιθαμιαίες ηγεσίες, ένθεν κακείθεν, στη χειρότερη ώρα της Ελλάδας μετά τη μεταπολίτευση!

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. μακάρι να μπορούσε κάποιος να διαφωνήσει!

    Παντελής η απουσία Εθνικής Στρατηγικής. Το έλλειμα οφείλεται στην ανικανότητα ή στην διαπλόκή?

    • Aγαπητέ JS ή αγαπητή JS δεν γνωρίζω το φύλο, η εθνική στρατηγική προυποθέτει συναίνεση και πριν από τη συναίνεση χρειάζεται η συνειδητοποίηση. Ακόμα το Έθνος μας δεν μπορεί να συνέλθει από το σοκ της του σφυροκοπήματος της κρίσης. Άσε που οι κομματικές ηγεσίες κάνουν του παιχνίδι τους με μόνο σκοπό τη διατήρησή τους στην εξουσία κάθε κόμματος. Το δυστήχημα είναι πως πρέπει να γίνουν πάρα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο. Όπως σωστά υπονοείς, είναι πολυπαραγοντικό το πρόβλημα της μη λύσης του προβλήματός μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.