Επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι: το φετίχ του παλαιοκομματισμού

0
447
www.fimes.gr
www.fimes.gr

Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / [email protected]

Η ιστορία με τους επίορκους δημοσίους υπαλλήλους που παραμένουν στη θέση τους, αποτελεί δυστυχώς τη μεγάλη απόδειξη της αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να επιβάλλει τα αυτονόητα.

Είναι απαράδεκτο για το πολιτικό κατεστημένο να υπάρχουν δυνάμεις που υπερασπίζονται ως φετίχ πολίτες που επί χρόνια ζούσαν παρασιτικά σε βάρος του συνόλου. Είναι ανήκουστο, εν έτει 2013, να υπάρχουν εν ενεργεία επίορκοι υπάλληλοι, ισοβίτες που διατηρούν την ιδιότητα και πληρώνονται, δολοφόνοι και καταχραστές πολλών εκατομμυρίων ευρώ ακόμη αμειβόμενοι από το ελληνικό δημόσιο, με προστασία εκ του νόμου!

Κανείς δε χαίρεται άνθρωποι να χάνουν τη δουλειά τους αλλά εδώ δεν είναι θέμα μνημονίου. Έχουμε να κάνουμε με αξίες όπως η αξιοκρατία, που κατά πολλούς η έλλειψή της είναι μία από τις βασικές αιτίες που έφερε την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού. Και η αντιμετώπιση των επίορκων με τρόπο ώστε να διασφαλίζεται, έστω, η αναγνώριση της εντιμότητας των υπολοίπων προφανώς δεν είναι θέμα μνημονίου ή πολιτικής της τρόικα. Είναι ένα ακόμη θέμα το οποίο θα έπρεπε να έχουμε επιλύσει από χρόνια, στη βάση των δημοκρατικών αρχών της ισονομίας και της αξιοκρατίας στις οποίες –υποτίθεται- ότι πιστεύαμε ως πολιτεία και ως κοινωνία. Αντιθέτως, η κοινωνία σιωπούσε ανεχόμενη και η πολιτεία συνεργούσε στο παιχνίδι των ρουσφετιών που έπαιζε με μαεστρία ολόκληρο το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα.

Κι αν κάποιοι βρεθούν να πουν ότι μια τέτοια άποψη είναι ισοπεδωτική, τότε τι άλλο μαρτυρά η θεσμική κατοχύρωση της θέσης τους με τη συνέχιση της μισθοδοσίας ακόμη και σε ισοβίτες ελέω ενός πειθαρχικού που σκοπίμως δεν αποφασίζει;

Τρία χρόνια με τους πολίτες να έχουν υποστεί τις σκληρές συνέπειες των πράξεων και των παραλείψεων των κυβερνήσεων των προηγούμενων δεκαετιών, με 25.000 δημοσίους υπαλλήλους να έχουν ήδη τεθεί σε διαθεσιμότητα, άλλους να έχουν απολυθεί και τον ιδιωτικό τομέα να έχει κυριολεκτικά ξεκληριστεί δε μπορεί οι παρανομούντες να παραμένουν «προστατευόμενο είδος».

Προηγούμενο άρθροTo φιλοτομαρικό κόστος
Επόμενο άρθροΒραδιές ποίησης και έκθεση φωτογραφίας
Σπούδασα νομικά στο ΑΠΘ, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη (πολιτιστικός ρεπόρτερ, προϊστάμενος πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, αρθρογράφος). Και διευθυντή τον αείμνηστο Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως διευθυντής από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας), του ΚΘΒΕ, ειδικός σύμβουλος σε θέματα επικοινωνίας του Δημάρχου Δέλτα και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού. https://www.facebook.com/gkessopoulos

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.