Επιμνημόσυνη… ΔΕΗση

0
501

Γράφει η Μπαλταγιάννη Εύα / [email protected]

Δόση 1 από 5… 80 ευρώ! Άφαντος ο ιδιοκτήτης, τρακόσα έουρα το ρεύμα, με την ΕΡΤ να είναι το σαράκι που μου τρώει μέρα με τη μέρα τη ζωή και μια ουρά μεχρι το μεθαύριο, πολύχρωμη, πολύοσμη και πολυποίκιλη εν γένει…

Αυτή ήταν η μέρα μου κύριε!! Και θα μου πεις, μια ολόκληρη μέρα; Ω, ναι! Γιατί η ΔΕΗ στην Τούμπα αδερφέ, είχε κάτι από τη συναυλία του Φοίβου για τα 20 του χρόνια… Σύσσωμος ο λαός, από φοιτητή μέχρι πεθαμένο που δεν το ξέρει ακόμα, σακιασμένος σε μια λωρίδα που ξεκινούσε από την είσοδο και έφτανε στο ταμείο 1 (γιατί ένας για όλους και όλοι για έναν στις δημόσιες υπηρεσίες) φωνές, αγκωμαχητά, “έξυπνοι” συντοπίτες που νομίζουν ότι στη ΔΕΗ κερδίζει ο γρηγορότερος, αυτός που μπορεί με ένα σάλτο να μπει μπροστά μπροστά, αγνοώντας τους 345 ανιαρούς ανθρώπους που περιμένουν στην ουρά τους και ένα ταπεινο I-phone 4, που χτυπούσε στους ρυθμούς της μπαϊντούσκας κάθε δευτερόλεπτο…

Μού’ρθε να τη ρίξω τη γυροβολιά με το i-phone…Και θα μου πεις, τί κόλλησες βρε καλό μου κορίτσι με το συγκεκριμένο κινητό; Θα σου πω ευθύς αμέσως… Αφού, ως γνήσιοι Ελληναράδες φωνάξαμε τον “γρήγορο” (και γνήσιο Ελληναρά με ονομασία προέλευσης) που νόμιζε ότι φόρεσε την μπέρτα του Χάρρυ Πότερ (ξέρεις, αυτήν που σε κάνει αόρατο) και βρέθηκε μπροστά στο ένα και μοναδικό ταμείο που ήταν εύκαιρο προς τέρψιν του κοινού, τσουπ! Σκάει και ο τύπος-τύπου γιάπης, με κότερα, σηκωμένους γιακάδες, γυαλάκι σένιο κι ακριβό και δε συμμαζεύεται- με το i-phone (που χτυπούσε επαναλαμβάνω στον ρυθμό της μπαϊντούσκας και όλο μου ερχότανε να το κάνω το τσαλίμι) και στήνει έναν καβγά στο ταμείο γιατί του κόψανε λέει το ρεύμα…

“Δεν έχω λεφτά να πληρώσω” φώναζε ο δύσμοιρος ο γιάπης, “δεν έχω, γιατί μου κόψατε το ρεύμα;” και όλο και σήκωνε τον γιακά και απέρριπτε την κλήση στο i-phone και μου’κοβε τον ρυθμό πάνω που πατούσα το αριστερό να ξεκινήσω την μπαϊντούσκα…

Περιμέναμε μισή ωρίτσα περίπου να μη στα πολυλογώ και ακόμη άκρη δεν είχαμε βγάλει… Κόντευε να μου κοπεί το ρεύμα γιατί η 25η του Σεπτέμβρη ήταν έτοιμη να πάει 26η (λήξη προθεσμίας πληρωμής). Και ο γιάπης ακόμη προσπαθούσε να μας πει ότι δεν έχει λεφτά για τη ΔΕΗ.

Αυτός φίλε μου είναι ο Έλληνας του 2012! Θα μου πεις, τί λες πάλι Εύα μου, γιατί μιλάς έτσι για το παλικάρι; Έλα ντε; Στήνεις καβγά αγαπημένε για το κομμένο ρεύμα σου, τη στιγμή που το κινητό σου και μόνο αρκεί για να πληρώσεις τη ΔΕΗ, το νερό και το delivery που θα σου φέρει τα σουβλάκια το βράδυ… Έχω άδικο; Ακόμη να μας φύγει η “πολιτιστική ρετσινιά” του ψευδο-οικονομημένου του 1990… Τα ντουλάπια σου είναι πιο άδεια και από τον ψυχικό κόσμο ενός σχιζοφρενή (δε λέω όνομα, δεν είμαι για μηνύσεις, έχω να βγάλω κι ένα πτυχίο σε πάπυρο-αξία εκατό έουρα) κι εσύ, μου παίρνεις τα i-phone, γιατί αν βγάλεις το άδειο ντουλάπι με σέπια στο instagram θεωρείται τέχνη…

Η τέχνη του να είσαι εκτός τόπου και χρόνου, είναι ίσως για πολλούς το όπλο για να επιβιώσεις τη σήμερον ημέρα… Η τέχνη, του να μη λες να ξεκολλήσεις από το “ένδοξα οικονομικό σου παρελθόν” καταντά ερασιτεχνισμός, σε μια πολιτική συγκυρία, που μας έχει κάνει επαγγελματίες επαίτες…

Τον θυμηθήκαμε τον αποθαμένο και σήμερον… Θυμήθηκα τότε, που έβλεπα σου λέει το κινητό στην τηλεόραση και έλεγα “μαμά αυτό θέλω” και το είχα γιατί κάποιος τα είχε για να το πάρει… Θυμήθηκα τότε που το Σάββατο είχε ταμπέλα “shopping therapαy και τσιπουράκι στην παραλία του Βόλου” και το Σαββατόβραδο μύριζε ουίσκι και ξηρούς καρπούς σε κάποια πρώτα τραπέζια… Θυμήθηκα ωστόσο και τη γιαγιά (ίδια με αυτήν που ήταν μπροστά μου στην ουρά για το ταμείο 1 και μοναδικό) να λέει ότι η φτώχεια είναι σαν τη Δευτέρα… Μπορεί να περνάς ένα ξέφρενο Σαββατοκύριακο, αλλά κάποια στιγμή θα κληθείς να επιστρέψεις στη δουλειά..

Σήμερα ο γιάπης, δε θα έχει ρεύμα… Θα έχει όμως ρεσό και ένα i-phone… Αύριο το facebook θα έχει μια φωτογραφία το πακέτο τα τσιγάρα δίπλα στο κερί και η περιγραφή θα λέει “ Το ρεύμα κόβεται. Η έμπνευση ποτέ”.

Αν το παρόν είναι τα θεμέλια… Το μέλλον είναι η Ατλαντίδα σ’ αυτόν τον τόπο…
Καλημέρες!

Προηγούμενο άρθροΚαλημέρα με τα φώτα της πόλης…
Επόμενο άρθροΠαραεμπόριο: έλλειψη λογικής ή κάτι άλλο;
Γεννήθηκα στη δύση της δεκαετίας του ’80 ένα μεσημεράκι του Απρίλη, μέρα Τετάρτη. Κοινώς, κριός στο ζώδιο, με λέοντα ωροσκόπο και κυβερνήτη τον Άρη. Από τότε κι έχοντας ως γνώμονα τα παραπάνω, πολεμάω με όλα: με τη σχολή (Δημοσιοφραφία & ΜΜΕ στο ΑΠΘ), με τη δουλειά (ΑΝΤ1 97,5 – Θεσσαλονίκης), με όλους και μ’ εμένα. Θυμάμαι πάντα να φωνάζω ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος. Τώρα που είμαι, ψάχνω ό,τι κινείται γύρω από την πολιτική ζωή της χώρας και έχω μια έμφυτη τάση να το κρίνω. Πρότυπό μου η μία και μοναδική Μαλβίνα. Αγαπημένη ατάκα: «Το να μένεις στάσιμος σ’ έναν κόσμο που κινείται συνεχώς, είναι απλά σα να πηγαίνεις πίσω».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.