ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ / «Οι πιο δυνατές»: Οι τρεις πλευρές του έρωτα

0
556

dynatesΓράφει η Νένα Μυρωνίδου / [email protected]

Θέατρο Σοφούλη. Σκάλες για το κατέβασμα. Στενό φουαγιέ. Η παράσταση σε απόσταση αναπνοής. Και μια Σερβιτόρα που υπόσχεται να μας σερβίρει όλους με ανοιχτά χέρια και ρούχα εργασίας μπαρακίου.

Παραμονή Χριστουγέννων και τρεις γυναίκες βρήκαν μέρα, ή μάλλον βραδιά, να ξηγηθούν στα ίσια. Η Κυρία Χ, η Δεσποινίς Χ κι ένα τραπέζι με δυο καρέκλες. Αρκούν για να βγουν από την ψυχή, όλα τα είδη με τα οποία διεκδικεί μια ερωτευμένη γυναίκα.

Μια απατημένη σύζυγος, η Άννα Ανδριανού. Στην κλάση της, στη σιγουριά και στην εξουσία που της δίνει η προδοσία να χρησιμοποιήσει το κέρατο για να βγάλει κανένα μάτι. Όλα αυτά με κάθε γυναικείο μέσο. Την κατινιά, για την απαραίτητη χιουμοριστική υστερία πάνω στην κουβέντα. Την ψυχραιμία, για να υπάρχει ο φόβος της έκρηξης ανά πάσα στιγμή. Τέλος, τη βεβαιότητα ότι η θαλπωρή δε θα πάρει ως αντάλλαγμα το κενό. Ζητάει τα ρέστα, ενοχοποιεί, οικτίρει και μοιάζει να συγχωρεί αυτόν που αγαπά και να ταπεινώνει το εξτραδάκι κορμί-«απαραίτητο στους έρωτες που μετρούν χρόνους πολλούς». Η ίδια τιμωρεί, αν δεν υπήρχε, δε θα ήταν αμαρτία ο έρωτας, θα ήταν το ίδιο βαρετός.

Η ερωμένη, Υρώ Λούπη. Στα νιάτα της, στον τσαμπουκά, στο εφήμερο πάθος και στην τόσο-όσο ξεδιαντροπιά να μην αφήσει από το στόμα το κομμάτι από την  ψυχή που πόθησε να μεταλλάξει από σύζυγο σε εραστή. Υπάκουη στην κατσάδα, απαντά όταν ο αέρας καθαρίζει από το άρωμα της Κυρίας. Δε νιώθει ενοχή. Γεύεται σαν αχόρταγο θηρίο τα πάθη της και τη θνητότητά  τους. Δεν τα παρατά ούτε κι εκείνη στο τερέν του έρωτα. Τολμά να θεωρεί τον εαυτό της παράγοντα ευτυχίας σε ένα γάμο που τον ρήμαξε το πέρασμα του χρόνου. Είναι άραγε το κέρατο τόσο ευλογημένο από τον ίδιο τον έρωτα; (Λέω εγώ τώρα).

Η Σερβιτόρα, Αλεξάνδρα Τσιάγκα. Περιμένει, εξυπηρετεί και τέλος αποζητά τον απάγκιο της στην αρχή του έρωτα, εκεί που όλα γελούν σε βάρος της μοναξιάς, αλλά και σε βάρος μιας διάρκειας που δε θα μάθουμε ποτέ. Είναι η μόνη που δακρύζει πραγματικά, γιατί ελπίζει κι όχι γιατί ματαιώνεται, όπως οι νικήτριες των μαχών.

Το τέλος δεν το μαρτυρώ. Είναι όμως λάθος να μην ομολογήσω ότι οι τρεις τους φαίνεται να είναι όλες οι πλευρές του έρωτα, όχι που κάποτε πεθαίνει, μα που στηρίζεται μονάχα από την πιο δυνατή μεριά.

Σε μια σκηνοθεσία που συνταιριάζει όλα τα είδη τέχνης στο λιτό σκηνικό, με τις ευφάνταστες λεπτομέρειες και που κανένα αντικείμενό του δε μένει αναξιοποίητο. Όλοι και όλα παίζουν, κανείς δε φαίνεται να υποδύεται, αλλά να τρυπώνει σε κάθε γωνιά του ρόλου με μανία και διακριτικότητα συνάμα. Και μια μουσική σαν από παραμύθι. Αυτά από την Πέπη Μοσχοβάκου, μερακλού και ιντριγκαδόρα, που παρά το ευνοϊκό στρωτό και μεστό κείμενο, έβαλε πινελιές κάνοντας το έργο συλλεκτικό και τα δεδομένα του θεάτρου πιο μαγικά. Εμείς όλοι στη μικροκλοπή συναισθημάτων και τσιτάτων για την καβάτζα σε άμυνες.

Το καλό είναι πως παρά την απουσία ανδρός, η δύναμη που βγαίνει είναι αντρική, κι αυτό κάνει το αποτέλεσμα γοητευτικό από κάθε θύμα ή θύτη που ενδεχομένως να ταυτίζεται. Δεν είμαι καλοπροαίρετη. Ενθουσιασμένη είμαι. Καλή Θέαση.

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.