ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ / Ο Μουνής, σε μια Ελλάδα υπομουνής…

0
602

mounisΓράφει η Νένα Μυρωνίδου / [email protected]

Το κουβάρι ξετυλίγεται ανάποδα. Έτσι και τώρα θα πιάσω την τελευταία προεξοχή των λόγων. «Τέρατα» μας μεγάλωσαν; Τέρατα γίναμε; Αυτό θέλει να μας πει η Λένα Κιτσοπούλου με  τις κουβέντες της; Ίσως. Οι κλειστές πόρτες και η ανατροφή μας πίσω από αυτές κανένα μυστήριο δεν κρύβουν. Έτσι κι αλλιώς τα σημάδια όλα φαίνονται πάνω μας. Από το καραγιδαριό που μας δέρνει, μέχρι τη γιαγιά μας, τη μαμά και τη θεια μας, που όσο να πεις μια χειροτόνηση την είχαμε κι από αυτές.

Μια δεκαετία ’80 που δε θα μας περάσει ποτέ. Γιατί τα πανηγύρια και την κακοπαιγμένη αμερικανιά κανένα προξενιό δεν είναι ικανό να τα κάνει να κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι, όταν το κλαρίνο συνοδεύει όλο το μπούκωμα φαΐ που φάγαμε και στη μάπα και με το ζόρι. Ο Μουνής, το παρατσούκλι του γείτονα που μας το φόρεσε για να βλέπουμε τα κουσούρια μας και να μη γλιτώνουμε από το μίσος της υπενθύμισης.

Μια σάτιρα που πονάει δε σημαίνει πως δε είσαι υποχρεωμένος να κάτσεις να τη δεις. Εκεί στην καρέκλα σου και ρούπι να μην το κουνήσεις, γιατί όσα βλέπεις είναι εκείνα που φταίνε για τον προϋπολογισμό που κάνεις για τον ψυχαναλυτή σου. Ένα «Ρετιρέ» σε θεατρική επανάληψη, με υστερίες, μόδες της βάτας, πλάγια βλέμματα και ερωτικά εγκλήματα, νέα του καφενείου, του κομμωτηρίου και πρωτόγονες ορέξεις που καμιά ανατροφή δεν μπορεί να υπνωτίσει.

Δε θα γιατρευτεί ποτέ η αναπηρία που άφησε η καφρίλα του καθωσπρεπισμού και των τύπων. Οι τρύπες των ήλων έξαλλου από το σταύρωμα που τύχαμε, δε θα κλείσουν ποτέ. Θάνατος στις κουμπαρομπεμπέκες λοιπόν, που μας έτρεξαν στο φεστιβάλ άσπρης κάλτσας και περμανάντ και ξεράσαμε στο καλό τραπεζομάντιλο της συμπεθέρας από αηδία που τυραννάει χρόνια τώρα κάθε κύτταρο του Έλληνα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.