Ευαίσθητες Χορδές

0
854

champs3

(Γράφει ο Δημήτρης Πετρίδης)

          

            Ένα κοριτσάκι, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις των γιατρών, νικά τον καρκίνο. Μπροστά του ξετυλίγονται άλλα 80 χρόνια ζωής.

            Ένας άστεγος κερδίζει τον πρώτο αριθμό του λαχείου.

            Το αεροπλάνο που εκτελεί την πτήση Πουθενά- Επέκεινα τσακίζεται, όμως οι επιβάτες του επιζούν.

            Μια μητέρα σηκώνει στον αέρα το αυτοκίνητο που θα χτυπούσε το παιδί της, με μόνο «όπλο»  την αγάπη.

            Αν δεν έχετε συγγένεια πρώτου βαθμού με το Ρόμποκοπ κι αν στην καρδιά σας ρέει ανθρώπινο αίμα αντί για κόκκινα και μπλε καλώδια, τότε γνωρίζετε από πρώτο χέρι πως υπάρχουν ιστορίες που έχουν τη δύναμη να χαϊδεύουν ευχάριστα τις ευαίσθητες χορδές μας. Ιστορίες καθημερινές, απλές, κοινωνικής «υφής», ιστορίες…

            Αθλητικές.

            Αθλητικές;

            Κι όμως, ναι. Κάποιος ευφυής είπε κάποτε, ευφυώς, ότι “ο αθλητισμός- και όσα σχετίζονται μ’ αυτόν- είναι ένα από τα καλύτερα δεύτερα πράγματα στη ζωή. Ίσως το καλύτερο”. Σύμφωνοι, αλλά…

            Αναλογιστείτε τη φετινή πορεία της Ατλέτικο Μαδρίτης στην Πριμέρα Ντιβιζιόν. Με συνολικό μπάτζετ που μόλις και μετά βίας ξεπερνούσε το ποσό που δαπανήθηκε, φερ’ ειπείν, για τα κορδόνια των παπουτσιών του Μπέιλ ή του Νευμάρ, κοίταξε εξαρχής κατάματα τα δύο προϊστορικά μεγαθήρια (Μπαρτσελόνα, Ρεάλ) και παρόλο που εδώ κι ένα εικοσαήμερο επεδείκνυε τάσεις αυτοχειρίας, εν τέλει κράτησε μακριά το ξυράφι από τις φλέβες της: στο καθοριστικό ματς του Σαββάτου κόντρα στην Μπάρτσα, παρόλο που είδε την ατυχία να της χτυπά την πόρτα δύο φορές (τραυματισμοί των αναντικατάστατων, θεωρητικά, Κόστα και Αρντάν στο πρώτο εικοσάλεπτο) και βρέθηκε πίσω στο σκορ, ύψωσε ποδοσφαιρικό ανάστημα, αφήνοντας να φανεί ένα συγκεκριμένο- λίγο κάτω από τη μέση- σημείο του σώματός της. 1-1, πρωτάθλημα- ναι, πρωτάθλημα!- για την Ατλέτικο του εξελισσόμενου μύθου Ντιέγκο Σιμεόνε και να που ο Γολιάθ έφαγε ακόμα μία κατραπακιά από το Δαβίδ. Αν, μάλιστα, το ερχόμενο Σάββατο καταφέρει να ρίξει στο καναβάτσο και τη χρυσοποίκιλτη αρμάδα του Αντσελότι στον τελικό του Champions League, θα γίνουμε μάρτυρες ενός εκθαμβωτικού ποδοσφαιρικού θαύματος. Καμιά φορά, βλέπετε, οι άνθρωποι περπατούν στο νερό.

            Αντίστοιχο «θαύμα», εγχώριας παραγωγής, μάλιστα, απεδείχθη και ο Παναθηναϊκός. Ξεκινώντας τη σεζόν του κορυφαίου- από άποψη έλλειψης θεάματος- πρωταθλήματος στον κόσμο (Superleague), οι γνώστες πόνταραν πως το Τριφύλλι θα μαραθεί σε τέτοιο βαθμό, που θα κινδυνεύσει να βρεθεί στο αφιλόξενο θερμοκήπιο της Β’ Εθνικής. 9 μήνες αργότερα, η ομάδα του Γιάννη Αναστασίου είναι κυπελλούχος Ελλάδος και κέρδισε μια θέση στα προκριματικά του Champions League. Από επαίτης εφέτης, σα να λέμε, και να που εκτός του τριφυλλιού ανθίζουν και κάποια χαμόγελα σε όσους ξέχασαν τις οπαδικές του παρωπίδες κλεισμένες στο συρτάρι του αθλητικού πολιτισμού.

            Έπειτα, το Final 4 της Ευρωλίγκας. Η Μακάμπι του πολύ μεγάλου Ντέηβιντ Μπλατ, και του επίσης μεγάλου- και όχι μόνο σε μέγεθος- Σοφοκλή Σχορτσανίτη, έβγαλε διαδοχικά νοκ- άουτ τα αδιαμφισβήτητα φαβορί (ΤΣΣΚΑ, Ρεάλ) και σκαρφάλωσε στην υψηλότερη κορυφή της Ευρώπης. Στον ημιτελικό, παρόλο που για 30 λεπτά δεν έδειχνε να μπορεί να ξεφύγει από τα δόντια της ρώσικης αρκούδας, έκανε μια απίστευτη ανατροπή και βρέθηκε από το -15 στο +1, στέλνοντας και πάλι την ΤΣΣΚΑ στην αγκάλη των επαναλαμβανόμενων εφιαλτών.

            Ωστόσο, για να ολοκληρωθεί το δικό της θαύμα, θα έπρεπε στον τελικό να καταβάλει την αντίσταση του απόλυτου σκιάχτρου της διοργάνωσης- της διαστημικής Ρεάλ Μαδρίτης, που στο δικό της ημιτελικό είχε συντρίψει (100-62) την αιώνια αντίπαλο Μπαρτσελόνα. Πριν την έναρξη του αγώνα οι πιθανότητες να επικρατήσουν οι Ισραηλινοί ήταν λίγο περισσότερες από το να γίνει μια παγκόσμια συμφωνία που θα όριζε την ημέρα ως ένα άθροισμα 33 ωρών αντί για 24, όμως μέσα στο παρκέ τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Αν και οι πυραυλοκίνητοι Ισπανοί ξεκίνησαν εντυπωσιακά, σιγά- σιγά έδειξαν να ξεμένουν από καύσιμα και παρόλο που τους δόθηκε μια ανέλπιστη, δεύτερη ευκαιρία (παράταση), δεν κατάφεραν να επιβεβαιώσουν τα προγνωστικά. 86-98 υπέρ της Μακάμπι, τελικά, και ο συμπαθής σε όλους τους ψυχολογικά διαταραγμένους Ρούντι Φερντάντεθ να κάθεται, δακρυρροών, με σκυμμένο κεφάλι στον πάγκο (αξία ανεκτίμητη).

             Και τώρα δείτε αυτό και, σας παρακαλώ, δείτε το καλά: ο Μίκαελ Σουμάχερ κατάκοιτος και διασωληνωμένος στην εντατική ενός νοσοκομείου, 6 μήνες, σχεδόν, μετά το χτύπημα στο κεφάλι. Θυμηθείτε τα λόγια των γιατρών στις αρχές Ιανουαρίου (“δε θα τα καταφέρει”, “θα μείνει για πάντα φυτό”, “το αιμάτωμα στο κεφάλι είναι πολύ μεγάλο και…”) και αντιπαραβάλλετέ τα με τις πρόσφατες δηλώσεις της μάνατζερ του Γερμανού: “Υπάρχουν στιγμές που ο Μίκαελ δείχνει σημάδια αφύπνισης και αντίληψης”. Φημολογείται, μάλιστα, πως ο Σουμάχερ άνοιξε τα μάτια του και αναγνώρισε τη γυναίκα του. Σίγουρα, μέχρι να επιστρέψει στο κόκπιτ ενός μονοθεσίου υπάρχει ακόμα πολύς δρόμος, όμως ο Σούμι πάντοτε είχε τον τρόπο του να κινείται στην άσφαλτο με τρομακτική ταχύτητα.

            Κάπου εδώ, τα φώτα του “δεύτερου καλύτερου πράγματος στη ζωή” σβήσουν σιγά- σιγά. Αλλά, πριν απομακρυνθείτε κάντε μια τελευταία στάση και σκεφτείτε:

            Ατλέτικο Μαδρίτης, Παναθηναϊκός, Μακάμπι Τελ Αβίβ και ελπίδες ανάρρωσης του Σουμάχερ.

            Αλήθεια, εσάς ποιες ιστορίες σας ζεσταίνουν την ψυχή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.