Ζητείται υπάλληλος με πείρα

0
465

ceoΓράφει η Άντζελα Ζιούτη

Αυτός είναι διευθυντικό στέλεχος μεγάλης εταιρείας τροφίμων. Η εταιρεία είναι το δεύτερο του σπίτι. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια παραδίδει καθημερινά όλες του τις ικανότητες, τη διάθεση και τις γνώσεις του στις υψηλές απαιτήσεις της θέσης του. Με τη γυναίκα του τρώνε μόνο την Κυριακή μαζί. Όλες τις υπόλοιπες μέρες βρίσκεται στο γραφείο μεταξύ τηλεφώνου, φαξ, συσκέψεων και πολλαπλών διευθετήσεων. Πολλοί θα τον ζηλεύουν. Και συγκεκριμένα τα 11.500 βιογραφικά ανθρώπων που ζητούν μια θέση εργασίας στην εταιρεία του. Τόσα έχουν σταλεί τον τελευταίο καιρό χωρίς μάλιστα να έχει μπει έστω μία αγγελία για κάλυψη κάποιας κενής θέσης. Κι όμως οι αιτήσεις καταφθάνουν κατά δεκάδες κάθε μέρα!

Βιογραφικά σημειώματα με πτυχία, μεταπτυχιακά και ξένες γλώσσες. Προυπηρεσία, συστάσεις και σεμινάρια. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των υποψηφίων οξύς, αλλά τι σημασία έχει… μήπως τα βλέπει κανείς;

Η εταιρεία είναι φειδωλή. Όταν ανοίγει ένα νέο κατάστημα και χρειάζονται κάποιον ή κάποιους, τότε αυτός προκύπτει …εκ των έσω. Δηλαδή κάποιος που εργάζεται στη Νέα Σμύρνη και «περισσεύει» μεταφέρεται για παράδειγμα στο Γέρακα.

Το διευθυντικό στέλεχος άναψε ένα τσιγάρο και έβηξε. Το μέιλ της εταιρείας έχει “μπουκώσει” από τη βροχή των βιογραφικών. Έκανε ένα κλικ στο ποντίκι του υπολογιστή του κι έδωσε εντολή να πετάξουν τα βιογραφικά. Άλλωστε δε χρησιμεύουν σε τίποτα. Κι αν χρειαστούν ένα νέο υπάλληλο, θα τον βρουν αμέσως με τόση ανεργία που έχει εκεί έξω. Στα σκουπίδια 11.500 βιογραφικά. Στα σκουπίδια και οι ελπίδες όλων αυτών των ανθρώπων. Του Γιάννη που δούλευε ντελίβερυ όταν ήταν φοιτητής στο οικονομικό για να πάρει πτυχίο, του Περικλή που ο πατέρας του πούλησε τα χωράφια στην Ορεστιάδα για να τον σπουδάσει, της Κλαίρης που πήγε στο Λονδίνο για μεταπτυχιακό με δάνειο Τραπέζης.

Προηγούμενο άρθροΣήμερα στο Δημαρχείο η παρουσίαση του Πολιτικού Ημερολογίου 2014
Επόμενο άρθροΠάντα με… γεμάτα χέρια
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.