Ζώντας στο Δουκάτο του νησιού των σερρών!

0
600

Γράφει η Τζωρτζίνα Καραδημητρίου / [email protected]

 

Είναι μεσημέρι και κατευθύνομαι περπατώντας στο σπίτι μου. Είχα δύσκολη μέρα αλλά και ποιος δεν έχει; Με βάρεσε η ζέστη στο κεφάλι, θέλω να ξεκουραστώ, πεινώ και διψώ συγχρόνως. Βαδίζω στη μέση του δρόμου, καθώς τα πεζοδρόμια είναι σλάλομ πολυτελείας των ζωόφιλων της πόλης μας, με τα τετράποδά τους να μας αφήνουν δωράκια! Τα οποία δωράκια δεν απομακρύνονται για λόγους όπως «΄Ελα μωρέ στην Ελλάδα είμαστε!»

Περπατώ και σκέπτομαι ότι στις σέρρες σπάνε τα πεζοδρόμια, βάζουν καινούριες πλάκες, τα φαρδαίνουν, αλλά το παράνομο παρκάρισμα επιτρέπεται, αλλάζουν τους φανοστάτες και η εξοικονόμηση του νομού σερρών έρχεται από το να κλείνει τα φανάρια και να δημιουργείται κομφούζιο! Αντί να κλείσουν καμιά τρύπα στο δρόμο, που τα αμάξια έχουν γίνει σέικερ! Στα πεντάμηνα ΚΟΧ για την κοινωφελή εργασία αιτήσεις έκαναν πάνω από 20.000, βγάλαν 800 υποψηφίους, τις αποδέχτηκαν οι 300. Ωραία μέχρι εδώ. Από εκεί και πέρα;;; Οι σκέψεις αυτές με καζανιάζουν.

Ξαφνικά βλέπω το μπαλκόνι μου με τις μολόχες, βρίσκεται στα100 μέτρα. Ξεκινά μια χαρά να διαποτίζει τα σωθικά μου. «Επιτέλους γύρισα», σκέπτομαι η αδαής. Φτάνοντας προς το τέλος του μονόδρομου, έρχομαι σχεδόν σε μετωπική με φορτσαριστό αμάξι από το δρόμο που βρίσκεται μπροστά και δεξιά μου με μια ελαφρά γωνία.

Η αντίδρασή μου ήτανε να μείνω ακίνητη μπροστά στο όχημα και με απόλυτη ηρεμία να συγχαρώ τον οδηγό που μπήκε στον μονόδρομο. Τα κοσμητικά επίθετα με τα οποία με στόλισε ντρέπομαι να σας τα γράψω. Για 30 δευτερόλεπτα σχεδόν τον άκουγα με απάθεια στο βλέμμα αλλά και περιέργεια στη σκέψη μου. Ήθελα να δω μέχρι πού θα φτάσει η υστερία και η παράνοια της παρανομίας των «μεγάλων» Ελλήνων. Οι οποίοι, όταν πάνε σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, είναι τα πιο πιστά κουταβάκια στην τήρηση των νόμων! Του σύνεστησα να πάει σε οφθαλμίατρο, καθώς δεν είδε τις δύο ταμπέλες που σημαίνουν την μονοδρόμηση. Αφού με κοίταξε καλά, να τυπωθώ στον εγκέφαλό του, μήπως και με ξεχάσει, μου είπε με υφάκι: «Μη σε ξαναπετύχω, έχε χάρη που με περιμένει το μωρό, αλλιώς θα σου ΄λεγα εγώ. Μονόδρομος και μ…μπιπ». Με τη λογική να με διακατέχει, καθώς είχα «έναν πιωμένο και σαλεμένο» ομολογουμένως μπροστά μου, έκανα στην άκρη. Με ειρωνεία χιλίων καρδιναλίων του απάντησα: «Πω πω… φοβήθηκα τώρα». Συνέχισα την πορεία μου και σε ένα λεπτό ανέβαινα τα σκαλιά προς την ξεκούρασή μου.

Μη βιαστείτε να σχολιάσετε! Περιμένετε, έχει και άλλο καρβελάκι η υπόθεση…

Αφού έφαγα ένα ωραιότατο κομματάκι από γουρουνάκι στη γάστρα και ευφράνθηκε το έσω μου, πήρα το σαρκίο μου και οδηγήθηκα προς την Αστυνομική Διεύθυνση των σερρών. Το γεγονός που έζησα πριν μια ωρίτσα, σύμφωνα με τα πληκτρογραμμένα, δεν είναι μεμονωμένο. Πολλάκις συμβαίνει καθημερινά, μέρα και νύχτα, με δισταγμό αλλά και θράσος, με χαμηλές ταχύτητες αλλά και με μεγάλες, από νέους και «ώριμους» στον συγκεκριμένο μονόδρομο.

 

Το καλό έρχεται…

Εξιστορώντας στον αξιωματικό υπηρεσίας το συμβάν, μου απάντησε ότι αυτός δεν μπορεί να κάνει τίποτα επ’ αυτού!

(Επεξήγηση στο κεφάλι μου: δεν μπορώ να επέμβω σε παραβάσεις ΚΟΚ)

«Οι απειλές βέβαια προς πολίτες είναι σοβαρό θέμα. Αν σε είχε πατήσει με το όχημα ή σε είχε χτυπήσει με το σώμα του, τότε αλλάζει το πράγμα».

(Επεξήγηση στο κεφάλι μου: για να τηρείται ο ΚΟΚ και να βρω το δίκιο μου πρέπει να….. Ποιο?!? )

Με τον αριθμό της πινακίδας που του έδωσα, μπήκε στη βάση δεδομένων, μου έδωσε το όνομα και τη διεύθυνση του ατόμου στο οποίο ανήκει το όχημα (δεν είναι απαραίτητα ο οδηγός που με έβριζε) και με προέτρεψε, αν θέλω, να πάω στο σπίτι του, να χτυπήσω την πόρτα, να μιλήσω μαζί του και να να να να να…………

(άμεση επεξήγηση στο κεφάλι μου: εδώ μένει, πάρε το νόμο στα χέρια σου και καθάρισε μόνη σου).

«Σε περίπτωση που ξανασυμβεί, μην αφήσεις τον οδηγό να φύγει, κάλεσέ μας στο σημείο να του γίνει σύσταση».

Η απάντησή μου μη φανταστείτε ότι ήτανε ευχαριστώ, γεια σας… επειδή θα πέσετε έξω. Μετά από αυτά που άκουσα, μπόρεσα να ξεστομίσω τα εξής: «Μάλιστα, μάλιστα, εεε αφού δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα, να φύγω, μη σας απασχολώ».

Γεννιέσαι σε παραλιακή πόλη, έχεις υπέροχο χωριό με όλα τα καλούδια στα πόδια σου, ζεις στην excellent marvelous absolutely fabulous Θεσσαλονίκη  και τα φέρνει έτσι η μοίρα να γυρνάς στην πόλη (όπου είναι και το πατρικό σου!). Όπως και να το μετονομάσεις, Δουκάτο, νησί, προσωρινή κατοικία…. καθημερινά  συμβαίνουν πράγματα τα οποία σου θυμίζουν πολλά. Όπως για παράδειγμα αυτά που επιμένει να λέει γνωστός σερραίος καναλάρχης, γνώστης πολλών ευρωπαϊκών γλωσσών, όπου στην εκπομπή του (λέει ό,τι γουστάρει, δικιά του είναι) ξεκινά με αρχαία, περνάει στα νεοελληνικά και κλείνει με μποσνοχωρίτικα, τονίζοντας σε όλους ότι ζούμε στο σερραϊστάν και για όσους δεν τους αρέσει το σταν, ζούμε στο σιριοχώριον.

Αυτό είναι  ένα κομμάτι της πόλης μας. Είμαστε εδώ για να «παλέψουμε» για αυτήν. Εδώ ζούμε και δεν πρέπει να μάθουμε μόνο να συμβιβαζόμαστε με αυτά που έρχονται, αλλά να πατάμε πόδι και να ζητάμε από τους ιθύνοντες αλλαγές. Αλλαγές προς το καλό του τόπου και των πολιτών. Όλων των πολιτών χωρίς διακρίσεις με αμεροληψία και ενότητα.

Προηγούμενο άρθροΠροφυλακτικά θα μοιραστούν την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS από τους «Πολίτες σε Δράση»
Επόμενο άρθροΆνθρωπος, όπως άνω θρώσκω
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.