Ηλέκτρα Ελληνικιώτη: «Δεν χρειάζεται πάντα να πετυχαίνουμε, χρειάζεται όμως πάντα να προσπαθούμε»

0
936

Ilektra3

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected], f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Σε καφέ επί της Βασ.Γεωργίου, πλάι στο παράθυρο, με καφέ και τσάι.

Χρόνος: Μεσημέρι Σαββάτου αποποιούμενες την έννοια του control freak.

Σκοπός: Να κάνουμε τα σύμφωνα ακόμα πιο έντονα και να δώσουμε στα φωνήεντα μεγαλύτερη διάρκεια.

Λίγο πριν την αποχωριστώ το σώμα μου έτρεμε, όπως όταν ήμουν παιδί και μου χάριζαν ένα ωραίο δώρο. Από τη λαχτάρα μου να το ανοίξω δεν μπορούσα να ελέγξω τους παλμούς μου. Τώρα βιαζόμουν να πιάσω τις λέξεις και να μιλήσω γι’ αυτήν. Απλή. Τόσο απλή. Χαρούμενη. Τόσο χαρούμενη όσο θα έπρεπε να είμαστε οι άνθρωποι όταν κυνηγάμε αυτό που μας αξίζει… με θάρρος και τόλμη. Με γεμάτες εκφράσεις στο πρόσωπο. Με αγάπες όπως η ποίηση, τα τατού, τα extreme sports, οι ευέλικτοι άνθρωποι. Με μίση όπως οι κουβέντες περί πολιτικής και η επιφανειακή διάσταση του κόσμου μας. Ηλέκτρα Ελληνικιώτη. Σκηνοθέτης χωρίς ταμπέλες από επιλογή. Ηθοποιός κατά συνθήκη, αλλά σίγουρα όχι κατά λάθος. Ευσυνείδητος «ακροβάτης» ανάμεσα στην τάξη που επιβάλλει η δουλειά της και το χάος που έχει ανάγκη η ψυχή της. Έκανε πρεμιέρα με το έργο της Σάρα Κέιν «Λαχταρώ» -και  παραφρασμένο ως «Λαχτάρα ω»- το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Θέατρο Σοφούλη, παίζοντας και σκηνοθετώντας συνάμα. Για την χρονιά που έρχεται; Το μόνο που σκηνοθετεί μέσα στο μυαλό της είναι μια λίστα με όμορφα πράγματα, μεταξύ των οποίων… ένα ταξίδι στην Πράγα με Εμπειρίκο και Καραγάτση στη βαλίτσα της και ένα οριστικό αντίο στο κάπνισμα, διότι τα στοιχήματα του 2013 έχουν μεγάλο τίμημα και τώρα καλείται να το πληρώσει.

ilektra1

«Όποια κι αν είναι η εποχή, ο πόθος είναι πάντα θέρος…»

Με τις εμπνεύσεις του Ανδρέα Εμπειρίκου από την «Οκτάνα» δημιουργήθηκε η εταιρεία θεάτρου «Θέρος» που σαν σύνθεση υφίσταται χρόνια και που φέτος έβαλε τις μηχανές μπρος με Σάρα Κέιν, με έναν τρόπο καρμικό και μη αναστρέψιμο θαρρώ. Αυτό είδα στα μάτια της Ηλέκτρας από την πρώτη στιγμή. «Ήμουν τυχερή γιατί τους ξέρω όλους χρόνια. Θα ‘ταν ψέμα λοιπόν να πω ότι αυτό το έργο προέκυψε από εμένα μόνο. Όταν τελείωσε η περσινή μου δουλειά τον Ιανουάριο πέρασα ένα διάστημα που είπα θα διαβάσω, θα διαβάσω, θα διαβάσω! Τότε γύρισε ο Αλέξανδρος Παπαϊωάννου -συμπρωταγωνιστής- από την Αμερική και ήθελε να ετοιμάσει κάποιους μονολόγους για να τους έχει. Μου έφερε ανάμεσα σε άλλους τον μονόλογο του Α από το συγκεκριμένο έργο». Μέχρι τότε η Σάρα Κέιν έμοιαζε για εκείνη βίαιη, αλλά αυτό το κείμενο δεν έχει ούτε ακρωτηριασμούς, ούτε δολοφονίες, ούτε βιασμούς. «Από την τέταρτη σελίδα δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι έκλαιγα, γιατί είναι το μοναδικό της έργο, όπου η βία ενσωματώνεται σε εσωτερική βία. Οι άνθρωποι παλεύουν με τους εαυτούς τους. Δεν χρειάζεται να χτυπήσουν ο ένας τον άλλον, να βιαιοπραγήσουν, δεν υπάρχει καμία μορφή σκηνικής βίας. Είναι ένα βαθιά εσωτερικό έργο. Το διάβασα κατακρεουργημένη και είπα απλά “σκοπεύω να τα παρατήσω όλα και να αρχίσουμε αυτό”… κι έτσι έγινε». Αυτή η πρώτη ανάγνωση ήταν πολύ λίγη για μένα, ίσως γιατί ενστικτωδώς ένιωθα πως δεν ήταν μόνο η αφοπλιστική συγγραφέας που έκανε αυτό το τόλμημα αναγκαίο. «Ήμουν προφανώς και σε μια περίοδο τέτοια της ζωής μου. Ήταν εκεί που πήρα μια απόφαση πολύ συνειδητά για την δουλειά μου. Όταν είσαι μικρός ενδέχεται μέσα από τις σπουδές και τους ανθρώπους που γνωρίζεις κάποια πράγματα να συμβούν από κεκτημένη ταχύτητα. Ήρθε η στιγμή που ξαφνικά κατέβασα ταχύτητα και είπα “κάνε κάτι που θες πραγματικά, που να μην μπορείς να κάνεις χωρίς αυτό” και νομίζω ήμουν έτοιμη να αντέξω μια τέτοια διαδικασία» μου λέει και είναι από τις πιο ουσιαστικές διαπιστώσεις για να κρατήσει κανείς όταν πρόκειται να κάνει το μεγάλο του βήμα. Κι αναρωτήθηκα αμέσως πώς το κάνεις αυτό το βήμα; Πώς ξεκινάς εκείνο το άνοιγμα στα «θέλω» σου μέσα από ένα θεατρικό έργο που αναμετριέται με το ψυχικό χάος; «Πριν 2 χρόνια δεν ήταν τόσο καλά τα πράγματα. Ήταν μια περίοδος απογαλακτισμού από πολλά. Αποχωρίστηκα ανθρώπους και καταστάσεις και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα μετέωρη. Κι εκεί όσο κι αν προσπαθούσα να τα κρατήσω όλα σε μια τάξη, ένα κομμάτι μέσα μου έλλειπε. Οπότε επειδή έχασα τον εαυτό μου… όταν άρχισα να τον ξαναβρίσκω ήμουνα κάποια άλλη. Αυτή η κάποια άλλη προφανώς άντεξε το χάος ή ήθελε να το δει και αφέθηκα. Αυτό φαίνεται και στην παράσταση. Φαίνεται ότι έχει διαβαστεί με χαμόγελο. Είδα μέσα από αυτό μια λύτρωση. Είδα κομμάτια του εαυτού μου». Με αυτό το κριτήριο της προσωπικής εμπλοκής, μου επισημαίνει ότι είναι η πρώτη φορά που παίζει σε παράσταση της, αν και οι πρώτες σπουδές της αφορούν την υποκριτική. «Ένιωσα πως είναι ένας μηχανισμός που για να μου δώσει ό,τι έχω ανάγκη να μου δώσει πρέπει να είμαι μέσα σε αυτό. Όχι για καταξίωση, όχι από φιλοδοξία… από απλή ανάγκη». Στα χνάρια αυτής της αναγκαιότητας, βρήκαμε μαζί τις πατημασιές από τις προσωπικές τις συγκρούσεις μέχρι ο Α και ο Β, μέχρι η C και η M να βρεθούν στη σκηνή με όρους που αγγίζουν τη δική της προσδοκία. «Επί έναν μήνα τα άλλαζα όλα. Η παράσταση άλλαξε 8 φορές, η σκηνοθεσία άλλαξε 8 φορές, η σκηνογράφος μου δεν θέλει να με ξαναδεί. Κι όλ’ αυτά γιατί ένιωθα ότι δεν φτάνει, ότι δεν επαρκεί, ότι γλιστρούσε το έργο μέσα από τα χέρια μου. Ώσπου το έφτασα στην πρώτη εικόνα που είχα όταν το διάβαζα, αλλά δεν το ξεζούμισα και δεν θέλω να ολοκληρωθεί αυτό μέσα στην πορεία του. Τον Ιανουάριο θα ξανακάνουμε πρόβες». Κι αν οι καβγάδες με τον εαυτό της έφεραν το πολυπόθητο αποτέλεσμα στο σανίδι κι εκείνη την μαγιά για το δρόμο προς τ’ όνειρό της… όσο περνούν τα χρόνια δεν συγκρούεται με τους άλλους εύκολα. «Προτιμώ να κρατάω τους σκελετούς μου μέσα στο ντουλάπι μου. Πιστεύω στη σύγκρουση, με τη λογική ότι δημιουργείται μια ρήξη που μπορεί να χρειάζεται για να κάνεις κάτι δημιουργικό και γόνιμο, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να γίνεται χωρίς να βάλλονται τα σκοτεινά σημεία του άλλου».

laxtaraw

Το έργο, η ταύτιση και οι λέξεις που θα μας σημαδέψουν.

Αναπαριστώντας ένα κομμάτι μιας ζωής που συμβαίνει μέσα της και συμμετέχοντας σε αυτήν ενεργά… είναι προφανές πως δεν θα μας πει απλώς μια ιστορία μαζί με το υπόλοιπο team. Άλλωστε το έργο δεν είναι αφηγηματικό. «Είναι θραύσματα ζωής. Κάποιες φορές νομίζεις ότι συζητάνε κάτι και κάποιες φορές αυτοί βυθίζονται στις σκέψεις τους. Δημιουργείται βέβαια ένα μωσαϊκό σχέσεων». Οι δύο άντρες και οι δύο γυναίκες δημιουργούν απέναντί μας ένα πλέγμα με μητρικά πρότυπα ή και όχι, με φλερτ και μεταξύ τους συναισθήματα ή και όχι, με σταθερές αξίες ή και όχι, με αναμενόμενες συνθήκες ή και όχι. «Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται σαν δοχεία. Κάποιος ανοίγει το καπάκι της κατσαρόλας και ανακατεύονται όλων των ειδών οι υδρατμοί και ύστερα θα βγει ένα πράσινο, ένα κόκκινο, ένα μπλε κι ένα κίτρινο. Και μετά θα ξανα-ανακατευτούν και θα βγει κάτι άλλο» μου εξηγεί η Ηλέκτρα Ελληνικιώτη, επιμένοντας πως αυτή η παράσταση δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από διαρκείς συνειρμούς και αμέτρητες παράλληλες εικόνες. «Από τον εραστή σου μπορείς να πας στον πατέρα σου κι από κει σε μια σκηνή από τη δευτέρα δημοτικού. Αν τον κάνεις αυτόν τον λεκτικό εμετό ενδέχεται να λειτουργήσει και ψυχοθεραπευτικά φτάνοντας μέχρι το τέλος». Ψυχοθεραπεία λοιπόν κι όχι μηνύματα και μαθήματα. «Εγώ δεν θέλω να πάρει ο θεατής κανένα μάθημα. Η μόνη ερώτηση που κάνω πάντα είναι “σκέφτηκες κάτι δικό σου;” … γιατί το έργο έρχεται με τέτοια ταχύτητα που δεν παρακολουθείς τη ροή και δεν μπορείς να βγάλεις συμπέρασμα. Η αμφισβήτηση και η αμφιβολία για μένα αποτελεί γενεσιουργό διαδικασία στο να επαναπροσδιορίζεις τα πράγματα. Θα φτάσεις κάπου για να πας κάπου αλλού. Δεν είναι οριστικό και μπορεί αυτό το «κάπου αλλού» να σε πάει ένα βήμα πίσω όπως το φιδάκι». Κάπου εδώ άρχισα να ρίχνω τα ζάρια και να μετακινώ πιόνια μπρος-πίσω… στις διαδρομές που είσαι έτοιμος να χάσεις τα πάντα και σ’ εκείνες που πας μόνο για να γυρίσεις νικητής. Στη συγκεκριμένη παράσταση θα νικήσει η αγάπη. Η αγάπη του Α είναι από τα σημεία που θα μείνουν στον θεατή. Έτσι καταλαβαίνω. «Είναι μια αγάπη που για να την πάρεις πρέπει να χάσεις τον εαυτό σου. Για να χάσεις τον εαυτό σου πρέπει να μην καταλήξεις σε συμπεράσματα. Για να μην καταλήξεις σε συμπεράσματα πρέπει να μην ελπίζεις σε τίποτα». Κατρακυλώντας στην ψυχοσύνθεση της Σάρα Κέιν εντοπίσαμε την καζαντζακική της πλευρά και ανασύραμε ατάκα αγαπημένη του Α. «Λάτρευα κάθε κομμάτι σου πολύ πριν μου δοθεί η ευκαιρία να σε λατρέψω ολόκληρη». Δεν ρώτησα γιατί. Μου το είπε από μόνη της. «Πιστεύω σε καρμικότητες. Κάθε άνθρωπος που θα συναντήσεις είναι ένα τουβλάκι που χτίστηκε τη στιγμή που γεννήθηκες και επειδή σκαρφαλώνεις σιγά σιγά δεν το έχεις συναντήσει ακόμα. Κι αν κάποιον τον αγαπήσεις είναι γιατί τον αγαπούσες πάντα. Κι αν τον αγαπήσεις δεν μπορείς να σταματήσεις ποτέ να τον αγαπάς». Τα λόγια της πλησίασαν πολύ σε αυτό που λέμε “κάτω από το δέρμα έχω κρύψει την αλήθεια” και αφεθήκαμε να σχολιάσουμε μια ακόμα ατάκα του Α: «Δεν ξέρουμε ότι γεννηθήκαμε». Η Ηλέκτρα μου δήλωσε πως αυτή η φράση την απελευθερώνει πολύ. Μια από τις ηρωίδες της αναρωτιέται για το τί της έκαναν. «Τι μου κάνανε που με πείσανε ότι η ζωή είναι μια κίνηση προς τα κάπου κι ότι ο πόνος είναι μετά, ενώ το δύσκολο πέρασε. Μου θυμίζει έντονα ότι δύσκολα θα έρθει κάτι που δεν μπορώ να το αντέξω» μου λέει και πιάνω τον εαυτό μου να «οπλίζεται» με όλες τις υπομονές του κόσμου.

Ilektra2

Και μετά τη Σάρα Κέιν τι;

Σίγουρα θα περάσει μια ακόμη σεζόν δουλεύοντας πάνω στο «Λαχτάρα ω». Σίγουρα όμως την ώρα που αρκετοί σκηνοθέτες δεν αγωνιούν για το επόμενο σκηνοθετικό τους εγχείρημα… εκείνη έχει ήδη κατά νου παραστάσεις για να βγάλει τη δεκαετία στο χαλαρό. Δημήτρης Δημητριάδης, Χάινερ Μίλερ, Ζαν Ζενέ είναι μόνο μερικοί από τους αγαπημένους της συγγραφείς. Μα το απωθημένο της κρύβεται αλλού. «Μ’ αρέσει πολύ η αρχαιοελληνική γραμματεία. Μπήκα στη σχολή για την τραγωδία κι αυτό γιατί πιστεύω ότι αν η ζωή είναι μια διαδρομή… ο τρόπος για να εφοδιάσεις τον εαυτό σου είναι να ψάχνεις απαντήσεις στο παρελθόν» μου λέει. Με καλή πρόθεση «τεμαχίζουμε» τον τρόπο που η ελληνική τραγωδία μεταφέρεται συχνά επί σκηνής και στα κομμάτια της βρίσκουμε σκάγια από άσκοπους πυροβολισμούς. «Δεν μου αρέσει που συμβαίνει με απόσταση, μουσειακά. Θεωρώ ότι είναι τόσο μεγάλες οι ιδέες που πραγματεύεται, που επιβάλλεται να αφορά ανθρώπους του 2013. Θα θελα να παίζεται με διαφορετικό τρόπο. Δυστυχώς δεν τον έχω βρει ακόμη, σίγουρα όμως έχει να κάνει με όλα τα συστατικά της τραγωδίας. Νομίζουμε ότι επικαιροποιείται μια τραγωδία αν αλλάξουμε τα σκηνικά, τα κοστούμια και τη μουσική, αλλά ξεχνάμε το λόγο, τη διάνοια, το ύφος. Δεν έχουμε τη διαχρονικότητα τους. Βιώνουμε κρίση πολιτισμικά και γι’ αυτό δεν έχουμε καταφέρει να βρούμε το πώς. Είναι φυσικά πολύ έντονη η σκιά των μεταπολεμικών χρόνων κι από τις μεγάλες πρωταγωνίστριες που πέρασαν και από τον υποκριτικό κώδικα που δόθηκε. Απορώ που κάποιοι επιμένουν ακόμα στην μουσικότητα του λόγου. Μα δεν μιλάμε πια με ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον καταστρέψουμε». Μετά από αυτή την τοποθέτηση βάλαμε τις λέξεις σε πρώτο πλάνο. Εκείνες που μας δείχνουν τον χαρακτήρα των ανθρώπων που συναντάμε. Εκείνες που τους δίνουμε νόημα τονίζοντας τα σύμφωνα. Εκείνες που τους δίνουμε διάρκεια και θερμοκρασία τονίζοντας τα φωνήεντα. «Χρειάζεται να επιτρέψεις στον εαυτό σου να μπει στη ζώνη του κινδύνου αναλαμβάνοντας το ρίσκο να αποτύχεις. Δεν χρειάζεται πάντα να πετυχαίνουμε, χρειάζεται όμως πάντα να προσπαθούμε. Όπως οι προηγούμενοι προσπάθησαν και άφησαν κάτι, ας προσπαθήσουμε κι εμείς… κι ας αφήσουμε ερείπια. Γιατί αν τα γκρεμίσεις όλα οι επόμενοι δε θα νιώθουν ότι ανακυκλώνουν σκουπίδια και θα ξεκινήσουν από την αρχή». Με αυτόν τον παλμό και αυτόν τον μπούσουλα τρέχει μέσα στον χρόνο εν καιρώ κρίσης η Ηλέκτρα και τα αμέσως επόμενα σημάδια τα διαβάζει κάπως έτσι. «Νομίζω ότι χρειάζεται ρήξη, νομίζω ότι χρειάζεται χάος. Δεν νομίζω ότι θα ‘ρθει βέβαια. Κι αν έρθει φοβάμαι τον τρόπο που θα έρθει. Οι έννοιες έχουν παρεξηγηθεί πια και οι λέξεις έχουνε γίνει πιο ισχυρές σε σχέση με αυτά που πρεσβεύουν. Αν πεις σε κάποιον “ρήξη” ή “ισοπέδωση”… κατευθείαν τον πιάνει φόβος. Δεν καταλαβαίνουμε ότι η ρήξη είναι πρωτίστως μια εσωτερική διαδικασία. Πρέπει να συμφιλιωθείς με την ιδέα ότι μάλλον δεν είσαι κάτι, γιατί δεν προσπαθείς να είσαι κάτι. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να ζούμε την ζωή μας ξανά και ξανά, να μας ξαναγνωρίζουμε και να επιτρέπουμε στον απέναντι να είναι αυτός που αντέχει να είναι». Είναι μάλλον ευχής έργο να κάνεις συνέντευξη και να πέφτεις πάνω σε άνθρωπο-εραστή της διαλεκτικής, όμως για εκείνη είναι εξίσου σπουδαίο το να ακούς. «Ακόμη κι αν κάποιος δεν ακούει και μόνο μιλάει μπορείς απλά να τον αφήσεις να μιλήσει και να φτάσει μόνος του σε αδιέξοδο» σημειώνει με διαλλακτικότητα και με πληροφορεί πως κάθε φορά που φτάνει σε αδιέξοδο δεν μιλάει ώσπου κάτι ή κάποιος να την κάνει να αρθρώσει φθόγγους και φράσεις φτου κι απ’ την αρχή. «Συνήθως είναι η απόλυτη σιωπή, το τίποτα, το κενό ή οι άνθρωποι που αγαπώ» μου εξομολογείται.

Δύο souvenir κρατημένα στο πρώτο συρτάρι!

Ένα κουτάκι με τρία καμένα σπίρτα. Αυτό έβγαλε από την τσάντα της και μου το έδωσε πριν αλλάξουν οι γραμμές μας και επιστρέψουμε στις δουλειές μας. Πάνω γράφει «Λίγο λίγο». Είναι ο απαιτούμενος χρόνος για να γίνονται τα θαύματα, για να ωριμάζουν οι σχέσεις ζωής, για να βαθαίνουν οι ρίζες μας στον κόσμο τούτο. «Δεν μπορείς να πηγαινοέρχεσαι στην ζωή ορισμένος. Καλό θα είναι να σταματάς κάπου κάπου και να ψάχνεις και να χαμογελάς. Είναι ένα κλικ στο μυαλό μας. Αν το κάνεις η ζωή φυσάει». Τα λόγια της μου τρυπούν από τότε το μυαλό κάθε μέρα. Θα δω την παράσταση το ερχόμενο Σάββατο, όχι γιατί δεν πρόλαβα να πάω το προηγούμενο, αλλά γιατί δεν ήθελα να βυθιστώ στον ρόλο της C και να χάσω την πραγματική Ηλέκτρα.

 

Info:

«ΛΑΧΤΑΡΑ Ω» της Sarah Kane

στο Θέατρο Σοφούλη

Τελευταίες παραστάσεις

Σάββατο 21 και Κυριακή 22 Δεκεμβρίου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Ντόρη Μάντζαρη
Σκηνοθεσία: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής
Σκηνικά: Σύλβια Παπακωνσταντίνου
Κοστούμια: Νικολέτα Παναγιώτου
Φωτογραφίες – βίντεο εγκατάσταση: Έλλη Τσάτσου
Artwork: Κάκια Κωνσταντινάκη

Διανομή:
C: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Β: Γεράσιμος Πετικάρης
Α: Αλέξανδρος Παπαϊωάννου
Μ: Ελένη Ορνεράκη
Θέατρο Σοφούλη

Τραπεζούντος 5 και Σοφούλη, Καλαμαριά, 2310423925

 

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ (κανονικό), 10 ευρώ (μειωμένο)

 

 

Προηγούμενο άρθροΗ Αθήνα είναι το μυθιστόρημα στο Polis Art Café
Επόμενο άρθροΟι «Συμπέθεροι Από τα Τίρανα» στο Ράδιο Σίτυ
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.