Η αλλοτρίωση της ανδρικής φύσης… με καφέ, κουλουράκια και λίγο Κασιδιάρη ακόμα!

0
2411

Γράφει η Ελένη Σκάρπου

Όχι δεν μάζεψα τις φίλες μου για κους κους… μάζεψα τα κομμάτια τους και τα έβαλα πλάι στα δικά μου. Δίπλα καρφίτσωσα εμπειρίες με διάφορους τίτλους: «Άντρες… πεταμένα λεφτά!», «Άντρες… γιατί να μας λείπουν πάντα;», «Άντρες… κολλημένοι με τη μπάλα», «Άντρες… μα που πήγαν όλοι;», «Άντρες… η έφεση μας στο λάθος»! Δεν είναι απολογισμός, δεν είναι διατριβή, δεν είναι καν θυμός, είναι η κοσμοθεώρηση για μια ανδρική αλλοτρίωση, στην οποία έχουμε κι εμείς τα θηλυκά μερίδιο ευθύνης. Χάλασε ο κόσμος, αντιστράφηκαν οι ρόλοι, ήρθε η κρίση να μας χωρίσει, χάθηκε το flerting, πέσαμε σε τοίχο; Τι απ’ όλα; Ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου, περπατάς στο πεζοδρόμιο και σε κοιτούν μέχρι που νομίζεις ότι θα τους φύγει το σαγόνι, αλλά μέχρι εκεί… οι χύμα τύποι θα σου πετάξουν μια ατάκα και απλά θα τους προσπεράσεις, οι υγιείς φυσιογνωμίες δεν θα τολμήσουν καν, λες και δαγκώνεις. Πηγαίνεις σε ένα μπαρ -εκεί που κάποτε οι άνθρωποι έπαιζαν το παιχνίδι του έρωτα στα δάχτυλα- και το μόνο που καταφέρνεις είναι να φύγεις με καταρράχτη από το πολύ το κοίταγμα… γιατί ο Μίμης και ο κάθε Μίμης… απλά δεν έρχεται!

 

Γυρίζεις σπίτι και οι άντρες είναι στημμένοι στην ουρά για σένα, μπορούν να σου δώσουν τα πάντα, σου γράφουν αυτά που θες να ακούσεις, αλλά τι κρίμα… κρύβονται πίσω από ένα facebook-ικό προφίλ και πλάθουν το εγκώμιο σου από τον καναπέ… με καφέ, σκύλο και πιτζάμα! Δεν μπορείς να τους γνωρίσεις, δεν μπορείς να τους αγγίξεις, δεν μπορείς να τους κοιτάξεις κατάματα… μπορείς απλά να τους φανταστείς τέλειους. Άλλωστε αυτό δεν κάνουμε οι γυναίκες; Εξιδανικεύουμε αυτό που μας ελκύει! Τους απαντάς, τους βάζεις στη ζωή σου και περνάς μαζί τους ώρες γεμάτες πληκτραρίσματα κι όχι φιλιά. Σε κάποιους ρίχνεις άκυρο, ίσως γιατί δεν προλαβαίνεις να στέλνεις όλη μέρα τον «έρωτα» σε inbox. Και μετά πρέπει να τους συναντήσεις, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος! Τα έχεις πει όλα απρόσωπα, έχεις φάει, έχεις πιεί, έχεις γελάσει μαζί τους, αλλά δεν έχεις κατορθώσει να δεις ούτε το ελάχιστο της αλήθειας τους, γιατί μόνο μάτια και χάδια μιλούν έτσι. Κάπως έτσι ξεκινούν οι διαστροφές και γυρεύουμε όλες τον Κασιδιάρη μας που θα μας δείξει ότι ο άντρας ξέρει να «χαϊδεύει» όταν μας χρειάζεται…! Η μήπως αυτό που μας είναι απαραίτητο είναι να ξέρουμε ότι ο άνδρας το δίνει το χαστούκι του, αρκεί να μη μας το δώσει ποτέ; Και πόσο σόι είσαι εσύ, θηλυκό του 21ου αιώνα, για να ζεις με διαστροφές αυτού του είδους, να δουλεύεις σαν το σκυλί, να διεκδικείς τον έρωτα σε δόσεις και να αποκαλείς τους άντρες γουρούνια με την ίδια ακριβώς μούρη, χωρίς να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου;

Ως παιδί τους κάνεις αχώριστους φίλους, ως έφηβη τους ανοίγεις τα μάτια στο συναίσθημα και όχι μόνο, ως μάνα τους κάνεις άχρηστους από την πολλή λατρεία και ως γυναίκα στέκεσαι στο πλάι τους άλλοτε υπερφοβισμένη κι άλλοτε υπερεγωκεντρική; Όσο για την αποκατάσταση της φήμης μας, εκείνη τα φτυσε στα μισά του δρόμου. Δεν πιάνουν πια, ούτε οι συμβουλές του cosmopolitan (αυστηρά για απελπισμένες), ούτε ο δεκάλογος-τυφλοσούρτης του «Why men marry bitches» (κόντεψα να ξεράσω στις πρώτες 10 σελίδες). Δεν φτάνουν ούτε τα πτυχία, ούτε τα πηγαδάκια, ούτε οι ψυχολόγοι για να δούμε το αυτονόητο -και φυσικά δεν εννοώ το περιβόητο «Άνδρες από τον Άρη, γυναίκες από την Αφροδίτη»- εκείνη τη ρημάδα τη διαφορετικότητα εννοώ, εκείνη την δύσκολη απλότητα σας, εκείνη την παρανοϊκή συνθετότητα μας! Το ΧΥ σας και το ΧΧ μας, αν το θέταμε με όρους βιολογίας και χρωμοσώματα.

Βάζοντας ταμπέλα σε ένα ενδεχόμενο κίνημα της εποχής μας για τα love story, κατέληξα στο «Μη φτύνετε το γιαούρτι, αν δεν καείτε πρώτα από τον χυλό»! Μην βάζετε στο ίδιο «καζάνι» όλους τους ανθρώπους. Κάποιοι ξέρουν να πληγώνουν, κάποιοι ξέρουν ν’ αγαπούν. Κάποιοι γνωρίζουν πως να σε τρέχουν και να σε περνάνε από την «μηχανή του κιμά» -όπως λέει κι ένας φίλος- κάποιοι γνωρίζουν πως οι σχέσεις θέλουν ειλικρίνεια! Μπορεί κάποτε ο στόχος της γυναίκας να ήταν ο γάμος, αλλά τώρα είναι σίγουρα η τάση του… να την θέλουν όπως είναι! Μπορεί κάποτε οι άντρες να είχαν περισσότερες πρωτοβουλίες και τώρα να κρύβονται πίσω από μια ευνουχισμένη και λιπόψυχη βίτρινα ! Σε κάθε περίπτωση όμως μπορεί να υπάρξει κοινή «συνισταμένη», αρκεί να είναι διατεθειμένες οι «συνιστώσες»!

Έχει τελειώσει και ο καφές, και τα κουλουράκια…!

Επιστροφή στην πραγματικότητα…

* PS: Έχω 4 inbox… πρέπει να τα απαντήσω, για να μη πάψω να νιώθω γυναίκα!

 

Προηγούμενο άρθροΗ ομάδα του thinkfree βλέπει… euro!
Επόμενο άρθροΤα κυριακάτικα πρωτοσέλιδα
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.