Η δικαίωση των απανταχού Γολιάθ

0
453

2013061000766_157796820

Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς

Με τον Δημήτρη Πετρίδη

 

Ήταν η αγαπημένη τους συνήθεια.

Ή, για την ακρίβεια, η αγαπημένη συνήθεια του μικρού: όποτε έβλεπε το βράδυ τον παππού του, καταβεβλημένο από την ολοήμερη δουλειά στα χωράφια, να έχει αποκοιμηθεί στην καρέκλα δίπλα στο τζάκι, του έριχνε μια- όλο αγάπη- μπουνιά στην κοιλιά και τσίριζε “Ιστορία!”.

Ο παππούς, αρχικώς, είχε αντιδράσει λέγοντας “Γεωγραφία!”, άλλα το κόλπο δεν είχε πιάσει. Ο εγγονός του ήταν μανιώδης με το μποξ κι αυτό που λάτρευε περισσότερο από κάθε τι άλλο στον κόσμο- πέρα από τις σοκολάτες- ήταν ν’ ακούει αληθινές ή φανταστικές ιστορίες γι’ άντρες που αντάλλασσαν «ανεύσπλαγχνες» μπουνιές.

“Κάποτε στην Αμερική”, ξεκίνησε τη αφήγησή του ο νικημένος παππούς, “ένα 13άχρονο παιδί ονειρευόταν να γίνει ο νούμερο 1 μποξέρ του κόσμου. Σκέφτηκε, λοιπόν, πως η αθλητική του εκστρατεία θα έπρεπε ν’ αρχίσει από τη γειτονιά του: θα κέρδιζε πρώτα τον τίτλο του τετραγώνου, μετά της πόλης, μετά της πολιτείας, μετά τον παναμερικανικό, μετά τον παγκόσμιο και, τέλος, το διαγαλαξιακό.

Έτσι, δήλωσε συμμετοχή στην κατηγορία βαρέων βαρών για το επερχόμενο τοπικό τουρνουά μποξ. Όταν οι διοργανωτές αντίκρισαν τα 39 κιλά του, έβαλαν τα γέλια και προσπάθησαν να τον συνετίσουν λέγοντάς του “Σπόρε, ξεκόλλα”.

Ο Σπόρος, όμως, δεν ξεκολλούσε. Έπεισε τον πατέρα του να υπογράψει για τη συμμετοχή του και 3 ημέρες αργότερα βρέθηκε στο ρινγκ απέναντι σ’ ένα ουρανόμηκες βουνό μυών με το όνομα “Ροζ Θάνατος”.

Αφού επιδόθηκαν σ’ ένα άνευ προηγουμένου trash- talking (“Θα σου φάω την καρδιά!”, ούρλιαζε ο Ροζ Θάνατος για να του ανταπαντήσει “Όποιος το λέει πρώτος, είναι”, ο Σπόρος) ακούστηκε το καμπανάκι. Και τότε…”

“Και τότε έγινε το θαύμα!”, παρενέβη ο εγγονός που, έχοντας μεγαλώσει με την ιστορία του Δαυίδ και φύσει λάτρης των απρόσμενων εξελίξεων, νόμιζε ότι είχε μαντέψει το φινάλε. “Όρμησε σα λιοντάρι στο Ροζ Θάνατο κι άρχισε να τον σφυροκοπά- δεξί κροσέ, αριστερό, άπερκατ…”

“Καμία σχέση”, τον διέκοψε ο παππούς. “Ο Σπόρος πράγματι όρμησε, αλλά ο Ροζ Θάνατος τον γρονθοκόπησε στο μέτωπο και τον έστειλε να συναντήσει τον πραγματικό Θάνατο”.

“Μα, παππού…”, είπε έτοιμος να κλάψει ο μικρός, “η ιστορία δεν έχει ανατροπή, δεν έχει ούτε καν happy end. Νίκησε το φαβορί!”

“Και ποιος σου είπε ότι στον αθλητισμό γίνονται πάντοτε απρόσμενες ανατροπές;”, ρώτησε ο παππούς. “Τα φαβορί συνήθως κερδίζουν- γι’ αυτό, άλλωστε, λέγονται φαβορί. Να, για παράδειγμα…

 

  • Στο ποδόσφαιρο και τα προκριματικά του Μουντιάλ, η εθνική μας επιβεβαίωσε τον τίτλο του φαβορί που της είχε δοθεί πριν την αναμέτρηση με τη Λιθουανία. Η Ελλάδα, αποδίδοντας κατά διαστήματα (ευρύτερα γνωστά ως «νεκρά διαστήματα») εξαιρετικό ποδόσφαιρο νίκησε αγκομαχώντας με 0-1 και διατήρησε ακέραιες τις ελπίδες της για να περάσει στην τελική φάση το 2014 στη Βραζιλία. Θα τα καταφέρει; Η ελπίδα, λένε, πεθαίνει τελευταία. Βέβαια, με το ποδόσφαιρό που παίζει η εθνική, ίσως και να τη σκοτώσει νωρίτερα…
  • Στη Φόρμουλα 1 ο Σεμπάστιαν Φέτελ- το απόλυτο φαβορί για τη νίκη μετά την pole position το Σάββατο- έκανε έναν υγιεινό περίπατο στον Καναδά και είδε πρώτος την καρό σημαία, αναγκάζοντάς τους αντιπάλους του να δουν αστράκια. Ο Γερμανός, αγώνα με τον αγώνα, επιβεβαιώνει την ανωτερότητα της Red Bull (και) φέτος και καλπάζει για τον 4ο συνεχόμενο τίτλο του. Ο Αλόνσο μάχεται με νύχια και με δόντια για να κρατηθεί στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος, όμως όταν οι άλλοι διαθέτουν πυρηνικά όπλα τα νύχια και τα δόντια δε φαντάζουν ικανοποιητικά πολεμοφόδια.
  • Στο τένις και το δεύτερο Grand Slam της χρονιάς, το Roland Garros, τα αδιαφιλονίκητα φαβορί των τελικών δε δυσκολεύτηκαν να κάμψουν την αντίσταση των αδιαφιλονίκητων αουτσάιντερ. Στις γυναίκες το «τραίνο» που ακούει στο όνομα “Σερένα Γουίλιαμς” δε βγήκε ούτε τώρα από τις ράγες του, καθώς νίκησε σχετικά εύκολα την περσινή θριαμβεύτρια του Παρισιού- τη Μαρία Σαράποβα. Έτσι, με 16 Grand Slams στην κατοχή της και με την τελευταία της ήττα να χάνεται στο βάθος του χρόνου (πέρυσι τον Αύγουστο), η Σερένα απέδειξε γι’ ακόμα μία φορά πως οι πιθανότητες να χάσει όταν παίζει το καλύτερό της τένις κυμαίνονται από -0 έως +0.

Στους άντρες, ο Ραφαέλ Ναδάλ νίκησε δια περιπάτου τον αξιόμαχο Φερέρ και στέφθηκε για 8η φορά πρωταθλητής στη χωμάτινη επιφάνεια του Garros. Βέβαια, μετά τη νίκη του επί του Τζόκοβιτς στον ημιτελικό αυτό ήταν λίγο- πολύ αναμενόμενο, όμως ο Ράφα πέτυχε κάτι μοναδικό: έγινε ο πρώτος άντρας τενίστας που κέρδισε 8 φορές το ίδιο major τουρνουά (στις γυναίκες η Ναβρατίλοβα έχει κερδίσει 9 Wimbledon).

Και μπορεί το αγωνιστικό του στυλ (άμυνα από τη baseline μέχρι να πεθάνει ο Χάρος) να μην ξεσηκώνει τα πλήθη όπως, για παράδειγμα, ο φουλ επιθετικός Φέντερερ, όμως ο Ναδάλ έγραψε το όνομά του στην ιστορία. Και, μάλιστα, με χρώμα χρυσό…

  • Τέλος, στο μπάσκετ και τους τελικούς της Α1, o Παναθηναϊκός- αίφνης φαβορί μετά το «διπλό» στο Σ.Ε.Φ. στο πρώτο ματς- κατάφερε να διαχειριστεί την πίεση και παίζοντας, για νιοστή φορά φέτος, εκπληκτική άμυνα έκανε το 2-0 στη σειρά. Πλέον απέχει μόλις μία νίκη απ’ την επιστροφή στον εγχώριο θρόνο. Ο Ολυμπιακός μοιάζει «άδειος» ψυχολογικά μετά το δεύτερο συνεχή ευρωπαϊκό θρίαμβο, τα σουτ του έξω από το τρίποντο μπαίνουν κάθε φορά που ένας νέος στην Ελλάδα βρίσκει δουλειά (κάθε δεύτερο ποτέ, δηλαδή), ο Σπανούλης δείχνει εγκλωβισμένος στην προσαρμοσμένη άμυνα του Παναθηναϊκού πάνω του και η ενέργεια όλης της ομάδας μόλις και μετά βίας συναγωνίζεται αυτή που παράγει μια μπαταρία τηλεχειριστηρίου.

Οι κυπελλούχοι Ελλάδος, από την άλλη, με τους Λάσμε και Γκιστ καθίστανται οι απόλυτοι κυρίαρχοι της «εναέριας» κυκλοφορίας, με την προσθήκη του Κάρι έχουν βρει, επιτέλους, τον παίχτη που θα ξεκουράζει τους Ούκιτς και Διαμαντίδη χωρίς να πηγαίνει (και να μένει εκεί) η καρδιά του Πεδουλάκη στην Κούλουρη, δεν αφήνουν τον Ολυμπιακό να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο και κάπως έτσι έχουν βρεθεί μία ανάσα από το πρωτάθλημα.

Θα το πάρουν; Η λογική λέει ναι: πλην της Α.Ε.Κ. το 2002, καμία ομάδα δε γύρισε από εις βάρος της 0-2. Το κομβικό σημείο είναι το 4ο παιχνίδι (και πάλι η λογική επιτάσσει τη νίκη του Ολυμπιακού στο 3ο ματς) στο Ο.Α.Κ.Α. Αν βγάλουν το ίδιο πάθος και βραχυκυκλώσουν το Σπανούλη, οι καθημερινές αναπολήσεις του Ζέλικο Ομπράντοβιτς θ’ αποτελέσουν μια και καλή παρελθόν.

Άραγε, ανθεί το Τριφύλλι το καλοκαίρι;”

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.