Η δυστυχία του να είσαι (πτυχιούχος) Έλληνας

0
367

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη [email protected]

Φέτος οι πανελλαδικές εξετάσεις διεξάγονται υπό τη σκέπη της υπηρεσιακής Κυβέρνησης Πικραμένου. Οι υποψήφιοι μάλλον θα το θεωρήσουν κακό οιωνό. Θα την πάρουν την… πίκρα, δε μπορεί. Κι αν τελικά όλα πάνε καλά και περάσουν την πύλη του Πανεπιστημίου, σίγουρα δε θα συμβεί το ίδιο κι όταν αποφοιτήσουν. Το πτυχίο είναι σαν το λαχείο. Υπάρχουν πολλά, αλλά δεν «κερδίζουν» όλα. Οι νεαροί πτυχιούχοι, δηλαδή, αφού δώσουν περισσότερες συνεντεύξεις και από τον Λοβέρδο, πιάνουν τελικά δουλειά ως πλανόδιοι πωλητές σχολικών βοηθημάτων ή ψήστες σε φαστ φουντ και … βλέπουμε. Όσο «ταΐζεις» μία μικρή αναποδιά όμως, γίνεται μία μεγαλύτερη αναποδιά (Νόμος του Μέρφυ). Αφού, λοιπόν τα ρημάδια δε θα φτάνουν, για νοίκι, κοινόχρηστα, τσιγάρα, θα συνεχίσουν να ζουν μέχρι τα σαράντα με τους γονείς τους, κάνοντας τον δείκτη υπογεννητικότητας της χώρας μας έναν από τους χαμηλότερους στην Ευρωζώνη. Μετά τα σαράντα, το λέει και η επιστήμη, τη σύλληψη αναλαμβάνει κυρίως η εξωσωματική γονιμοποίηση και η Παναγιά της Τήνου. Η τύχη είναι τυφλή και το ίδιο στα τυφλά επιλέγουν τη σχολή που θα φοιτήσουν οι τελειόφοιτοι μαθητές. Το ποσοστό εισακτέων που κατά την δεκαετία του ‘90 κυμαινόταν στο 35%, έχει εκτιναχθεί στο 72%. Δηλαδή από μία τάξη οι 7 στους 10 μπαίνουν στο πανεπιστήμιο και μάλιστα οι περισσότεροι κατορθώνουν ν’ αποφοιτήσουν κιόλας, από την σχολή στην οποία έχουν εισαχθεί. Αφού λοιπόν οι εισακτέοι έχουν σκοτώσει την λερναία Ύδρα ή μάλλον έχουν «σκοτώσει» όλα τα μαθήματα και παίρνουν το πτυχίο, πρέπει να διαλέξουν, ανάμεσα στην Αρετή και στην Κακία, το δικό τους επαγγελματικό δρόμο. Οι ήδη κουρασμένοι από τις ατελείωτες ώρες μελέτης του πανεπιστημίου θα ψάξουν δουλειά στο δημόσιο ζητώντας από το βουλευτή της επικράτειάς τους να το “σπρώξει”. Γιατί έχουν ακούσει ότι, αν μπεις στο δημόσιο…, θα κααάθεσαι! Ή άλλοι, που θα βγουν στην ελεύθερη αγορά εργασίας, θα αναρωτιούνται αν έπρεπε να είχαν τελειώσει κι ένα ταχύρρυθμο στην Ευρωγνώση, γιατί όλα τους φαίνονται “Κινέζικα”. Ο όρος αδιόριστος Μαθηματικός από μόνος του είναι αρκούντως θλιβερός, κάτι σα να λέμε ανάπηρος πολέμου. Εμπεριέχει, δηλαδή, μία μορφή αναπηρίας, είτε του συστήματος εισαγωγής στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, είτε του ίδιου του υποψήφιου, που ενώ ξέρει ότι εκεί είναι θαμμένη η νάρκη, πάει και την πατάει.

Προηγούμενο άρθροΓέλα ρε, τι σου ζητάνε;
Επόμενο άρθρο«Αφανείς Ήρωες»: Ένα ντοκιμαντέρ για τους μηχανικούς προβολής του σινεμά στο Ολύμπιον
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.