Η δύναμη της μνήμης και της αγάπης

0
1164

pipini1“Το δικό τους ταξίδι”, Αργυρώ Πιπίνη, εικόνες: Μαριλένα Μελισσηνού, εκδ. Καλειδοσκόπιο

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ Γράφει η Έλενα Αρτζανίδου / συγγραφέας – εκπαιδευτικός

Κοσμάς

…Κι ο παππούς μου κλαίει σιγανά. Κοιτάζει πέρα μακριά και μουρμουρίζει. «Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν».

-Μη στεναχωριέσαι, παππού! Θα σου φτιάξω εγώ καινούργιο σπίτι!…

Λουκία

…-Μαμά, γιατί ο παππούς ζωγραφίζει τον καναπέ με τους μαρκαδόρους του Κοσμά;

-Τι κάνει; Αχ, Λου μου, γιατί κρύψατε τα χαρτιά;…

pipini2Όταν ο παππούς γερνάει παρατηρούνται αλλαγές στη συμπεριφορά του και όταν κοντά του υπάρχουν και παιδιά που είναι μάλιστα και πολύ δεμένα μαζί του, αυτό φαίνεται περίεργο. Πολλές φορές δεν μπορούν να το κατανοήσουν.

Τα πράγματα όμως γίνονται δυσκολότερα όταν μαζί με την αλλαγή φτάσει και η μέρα που ο μεγάλος παίρνει το δρόμο του για το δικό του μοναχικό ταξίδι, τότε μόνο με τη δύναμη της μνήμης και της αγάπης, που έχουν για αυτά τα πρόσωπα οι μικροί και οι μεγάλοι, μπορούν να τους κρατήσουν για πάντα κοντά τους.

Αυτά μαζί με πολλές συγκινητικές στιγμές παρουσιάζει η Αργυρώ Πιπίνη στο βιβλίο της «Το δικό τους ταξίδι» επιλέγοντας,  εύστοχα, δυο παιδιά τον Κοσμά και την Λουκία, τα εγγόνια, για να μιλήσουν για τις αλλαγές και την απώλεια του παππού. Ο καθένας από την πλευρά του μας μεταφέρει ότι αλλαγές παρατηρεί  με τον δικό του μοναδικό λόγο .

Η συγγραφέας με επιτυχία δίνει το βήμα και το χώρο της σκηνής στους ήρωες της και ως ηθοποιοί αναρωτιούνται δυνατά με δωρικούς μονολόγους. Συγχρόνως μοιράζονται, τις διαπιστώσεις αλλά και τα αισθήματά τους προς το πρόσωπο του αγαπημένου τους παππού, με τους αναγνώστες.

Δυνατά συναισθήματα, προσεγμένες λέξεις, πρωτοτυπία και θεατρική ματιά από την Αργυρώ Πιπίνη σε ένα θέμα που δεν είναι εύκολο να το παρουσιάσεις και άλλο τόσο να προτείνεις τη λύση μαζί με τη λύτρωση.

Η δύναμη της πένας της και η ευαισθησία της μας δίνει μια όμορφη, τρυφερή, με ουσία και απαντήσεις ιστορία.

Η εικονογράφηση της Μαριλένας Μελισσηνού, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει τη ματιά, να αγκαλιάσει την ψυχή του αναγνώστη και παράλληλα να προκαλέσει στιγμιαία την απορία, τον πόνο, την ελπίδα και τέλος την αισιοδοξία για το κάθε μακρινό ταξίδι των αγαπημένων μας.

Η εικόνα της Μελισσηνού, με τους κορμούς των δέντρων και τα παιδικά χέρια να προσπαθούν να τους αγκαλιάσουν, μένει ως τελευταία αίσθηση γεννώντας νοσταλγία με δόση από αγάπη.

Κοσμάς.

…Τα μπράτσα του παππού ήταν δυο κορμοί δέντρων.

Εγώ θα τον βλέπω ξανά κάθε φορά που θα ’μαστε στην εξοχή και θ’ αγγίζω απαλά του κορμούς των δέντρων.

 

Οπισθόφυλλο

«Ο μπαμπάς μου με αγκαλιάζει σφιχτά.

Η μαμά μου με φιλάει.

Η αδελφή μου χορεύει.

Η γιαγιά μου γελάει και μετά τραγουδάει:

«Ένα φιλάκι είναι λίγο, πολύ λίγο!

Ένα φιλάκι…»

 

Δύο αδέλφια, ο Κοσμάς και η Λουκία, που έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με τον παππού τους ο καθένας, βιώνουν τις μικρές, ακατανόητες γι αυτούς, αλλαγές στη συμπεριφορά του καθώς εκείνος γερνάει. Κι όταν πια πεθαίνει, ξέρουν βαθιά μέσα τους πως η αγάπη του θα τους συντροφεύει για πάντα.

Βιογραφικό της συγγραφέως

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.