Η επίμονη άρνηση του «θανάτου»

0
445

ολυ

Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς

 Με τον Δημήτρη Πετρίδη

 

Το πένθιμο πανηγύρι είχε στηθεί από νωρίς: “Και δεν υπάρχει καμία απολύτως πιθανότητα ν’ ανανήψει ο γέρος;”, ρώτησε το γιατρό μία μακρινή ανιψιά του αρρώστου. “Καμία απολύτως”, τη διαβεβαίωσε ο γιατρός. “Οι ζωτικές του ενδείξεις συναγωνίζονται το θερμόμετρο στην Αλάσκα το καλοκαίρι- μετά βίας ξεπερνούν το 0”.

Η ανιψιά έβαλε τα χέρια στις μπροστινές τσέπες του τζιν της. Εκεί είχε τοποθετήσει εκ των προτέρων 2 καρφίτσες. Τις έπιασε προσεκτικά, και με τρόπο- χωρίς να γίνει αντιληπτή από το γιατρό- άρχισε να τρυπάει το εσωτερικό των μηρών της μέχρι που δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά της. “Ρε τον καημένο τον παππού!”, ούρλιαξε και μετά το έβαλε στα πόδια.

Πριν φτάσει στο χώρο των επισκεπτών της υπερπολυτελούς ιδιωτικής κλινικής, τα κροκοδείλια δάκρυά της είχαν δώσει τη θέση τους σ’ ένα υπερμέγεθες χαμόγελο. “Για λέγε!”, της είπαν παρακλητικά οι λοιποί συγγενείς. “Τετέλεσται!”, αναφώνησε περιχαρής αυτή κι επανέλαβε όσα της είπε ο γιατρός.

Άπαντες ήταν χαρούμενοι- και πως όχι; Μολονότι κανένας τους δεν είχε στενές σχέσεις με τον κ. Ιωάννη (τον 11ο πλουσιότερο άνθρωπο του κόσμου σύμφωνα με το Forbes), ο εν δυνάμει μελλοθάνατος είχε αφήσει στη διαθήκη του ένα τεράστιο ποσό για τον καθένα από τους 37 εν ζωή συγγενείς του. Αφού συμφώνησαν να διατηρήσουν την επιφανειακή τους θλίψη, οι 37 απλά περίμεναν να εκπνεύσει ο γέρος και να πάνε ταμείο.

Πέρασαν, έτσι, 14 ώρες. Ο γιατρός, αναίτια ευτυχισμένος, τους ανακοίνωσε πως συνέβη κάτι απίστευτο: ο κ. Ιωάννης ανέκτησε τις αισθήσεις του κι έδειχνε πολύ καλύτερα. “Θαύμα” το χαρακτήρισε. “Θανάσιμο Τραύμα”, ήταν ο τίτλος του σχεδίου που μηχανορραφούσαν ήδη οι 37.

“Μπορούμε να τον δούμε;”, ρώτησε η βαφτισιμιά του παππού το γιατρό. Αυτός ένευσε, όμως τις υπενθύμισε πως η κατάστασή του παρέμενε εξαιρετικά σοβαρή. Η βαφτισιμιά μπήκε στην εντατική, άρπαξε ένα μαξιλάρι και στο ελλιπές “Τι καν…;” του κ. Ιωάννη απάντησε μ’ ένα παρατεταμένο κράτημα του μαξιλαριού στο πρόσωπό του. Το καρδιογράφημα, ύστερα από λίγο, έδειχνε μια αδιατάραχτη ευθεία γραμμή.

“Θαύμα!”, ξανάπε ο γιατρός, δέκα λεπτά μετά την αναγγελία του θανάτου του κροίσου. “Ζει”. Ένας δεύτερος ξάδερφος του γέροντα τον μαχαίρωσε στα πλευρά. “Θαύμα”, αναφώνησε ο γιατρός. Κάποιος άλλος τον έλουσε με βενζίνη και άναψε ένα σπίρτο. “Θαύμα, ζει!”. Ένας τρίτος τον πυροβόλησε στο στήθος 22 φορές. “Θαύμα”.

Οι 37 συγγενείς, αποκαμωμένοι από τις αποτυχημένες τους προσπάθειες, έδειξαν να συμφιλιώνονται με την ήττα τους. Μάλιστα, ένας εξ αυτών έθεσε το «πρόβλημα» στη σωστή του βάση: “αυτός ο κωλόγερος αρνείται να πεθάνει”.

Το ερώτημα που, εύλογα, γεννάται είναι το εξής: “μόνο οι κωλόγεροι αρνούνται να πεθάνουν;”. Όχι βέβαια. Η φράση έχει «φτιαχτεί» για να χρησιμοποιείται πρωτίστως στον αθλητισμό. Να, για παράδειγμα…

  • Στη Φόρμουλα 1 κι έπειτα από το grand- prix της Βαρκελώνης, τόσο ο Alonso όσο και ο Räikkönen απέδειξαν πως αρνούνται να πεθάνουν από τα συνεχή χτυπήματα ανωτερότητας του Vettel στους πρώτους τέσσερις αγώνες της χρονιάς. Έτσι, μετά τη νίκη του Ισπανού και τη δεύτερη θέση του Φιλανδού, η απόσταση από την κορυφή μειώθηκε αισθητά. Αυτό που χαροποιεί ιδιαιτέρως τους απανταχού φιλάθλους της Ferrari, είναι, φυσικά, η δυναμικότητα του ιταλικού μονοθεσίου, που για πρώτη φορά μετά από μια πενταετία δείχνει ικανό να σταθεί λίγο υψηλότερα από τον ανταγωνισμό.
  • Στο τένις, ο άοκνος μαχητής Nadal μπορεί να είδε τα γόνατά του να τον προδίδουν πέρυσι και ν’ απειλούν ακόμα και με πρόωρο τέλος την καριέρα του, όμως από τη στιγμή που επέστρεψε στα γήπεδα αρνείται πεισματικά να πεθάνει. Τελευταίος του άθλος η επικράτηση στον χθεσινό τελικό της Μαδρίτης επί του Wawrinka  και ο τίτλος νο 23 στη σειρά Masters 1000.
  • Η επιτομή, όμως, του αρχαιοελληνικού ρητουύ “Refuse to lose” είναι ο μπασκετικός Ολυμπιακός. Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα, μετά την πειστικότατη επικράτησή της στον ημιτελικό απέναντι στην ΤΣΣΚΑ, βρέθηκε να χάνει με 10-27 στο τέλος της πρώτης περιόδου από τη Ρεάλ στον τελικό της Euroleague. Τι κι αν πέρυσι, και πάλι στον τελικό και πάλι με την ΤΣΣΚΑ, έχανε 19 πόντους και «γύρισε» το παιχνίδι; Ακόμα και οι φύσει αισιόδοξοι παραδέχτηκαν πως το ποτήρι έμοιαζε ανησυχητικά μισοάδειο κι έσπευσαν να σέρνουν ταφόπλακες προκειμένου να τις τοποθετήσουν πάνω ακριβώς από τα όνειρα του Θρύλου για την κατάκτηση του δεύτερου συνεχούς τροπαίου. Αμ δε: ο Ολυμπιακός με μπροστάρηδες τον εκπληκτικό Law, τους άντρες, πια, και όχι «πιτσιρικάδες», Κατσίβελη, Σλούκα, τον έμπειρο Περπέρογλου, τον ανέλπιστα καλό Antic και τον σέντερ που θρυμματίζει, κυριολεκτικά, όλα τα κοσμητικά επίθετα στο πέρασμά του- τον Kyle Hines- μάζεψε σιγά- σιγά τη διαφορά, έσφιξε την άμυνά του και βάλθηκε ν’ αποδείξει ότι ο περσινός του θρίαμβος στην Κωνσταντινούπολη δεν ήταν πυροτέχνημα της μίας βραδιάς. Όταν, μάλιστα, στο δεύτερο ημίχρονο ο μεγάλος αρχηγός του, ο Σπανούλης, μυρίστηκε αίμα και αποφάσισε ν’ απεκδυθεί το μανδύα της μετριότητας, η γκιλοτίνα ξεκίνησε το προδιαγεγραμμένο της ταξίδι για το λαιμό της Ρεάλ: 5 τρίποντα/ μαχαιριές, 4 ασίστ, 22 πόντοι, όλα στο δεύτερο μισό του ματς για τον Kill Bill και ο Ολυμπιακός για 3η φορά στην ιστορία του στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης. Άξια; Πανάξια! Παίζοντας για 30 λεπτά ολοκληρωτικό μπάσκετ και έχοντας για κάθε πρόβλημα που έθετε ο Λάσο (όπως το τρικ με τη σύνθετη άμυνα ζώνης) δύο και τρεις λύσεις, ο Ολυμπιακός μάγεψε εαυτόν και αλλήλους, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των ελληνικών τροπαίων στα 9 από το 1996 κι έπειτα και αποδεικνύοντας, για τρισχιλιοστή φορά, πως το εθνικό άθλημα των ελλήνων είναι το μπάσκετ. Εκτός και αν το έκτρωμα του Σαββάτου στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο εξαφάνισε κάθε ίχνος κριτικής ικανότητας στο πολύπαθο φιλοθεάμον κοινό και συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε πως έχουμε και ποδόσφαιρο…
  • Τέλος, ένα τέλος. Ετεροχρονισμένο. Για τον μεγαλύτερο όλων- το Νίκο Γκάλη. Μία εβδομάδα, σχεδόν, μετά την τιμητική εκδήλωση προς τιμήν του σπουδαιότερου έλληνα αθλητή, το ρίγος και η συγκίνηση αρνούνται πεισματικά να υποχωρήσουν. Το νο6 του Άρη υψώθηκε στο ταβάνι του Nick Galis Hall, πλησιάζοντας, έτσι, το φυσικό του χώρο: τα αστέρια.

Γιατί, όσο κι αν τώρα φαντάζει απίθανο, τα κατορθώματα του Alonso και του Nadal μοιραία κάποια στιγμή θα «πεθάνουν».

Η δεύτερη συνεχής κατάκτηση της Ευρωλίγκας από τον Ολυμπιακό εκεί γύρω στο 3050 θα «πεθάνει».

Ο μύθος του Νικ, όμως, ποτέ.

Ποτέ.

pegasus_LARGE_t_1041_105988079

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.