Η εποχή των τεράτων

0
3529

monsterΓράφει η Έλενα Χουσνή

«Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων»

Αντόνιο Γκράμσι

Μετρώντας λίγες ημέρες για την ώρα της κάλπης, μοιραία ο προγραμματισμένος απολογισμός για την χρονιά που φεύγει, αντικαθίσταται από τον προβληματισμό για αυτό που ` ναι να ‘ρθεί. Ο Γκράμσι, αν ζούσε, ίσως να ονόμαζε την σημερινή εποχή, «εποχή των τεράτων». Εποχή που ο  παλιός κόσμος αφήνει τον επιθανάτιο ρόγχο του,  παραδίδοντας την σκυτάλη σε αυτόν που μοιάζει να γεννιέται. Ίσως πάλι όχι. Γιατί το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας και αντίστοιχα της πολιτικής σκηνής είναι ακριβώς αυτό: ότι ο παλιός κόσμος αρνείται να πεθάνει. Ότι ο επιθανάτιος ρόγχος είναι παρατεταμένος, θορυβώδης και εξόχως μολυσματικός. Ότι η ανάσα του νεκροζώντανου πολιτικού χάρτη επιμολύνει κάθε προσπάθεια γέννησης του καινούριου.

Από την άλλη το καινούριο δεν έχει ακόμη συστηθεί. Δεν έχει μορφοποιηθεί σε κάτι συγκεκριμένο, δεν έχει πείσει ότι αποτελεί απάντηση και αντίδοτο στο «Μεγάλο μας Τσίρκο» και απλά σχοινοβατεί σαν επηρμένος ακροβάτης μεταξύ γέννησης και πρόωρης αποβίωσης.

Ηγέτες; Όχι. Επίδοξοι; Πολλοί. Εγκλωβισμένοι κι αυτοί ανάμεσα στις προδιαγραφές του κόσμου που αργοπεθαίνει και τις επιταγές αυτού που πασχίζει να γεννηθεί μετατρέπονται σε γκροτέσκα απολειφάδια άλλων εποχών που μακιγιαρισμένα άτσαλα αυτοπροτείνονται ως νέας κοπής.

Και οι πολίτες; Τίποτε.

Τίποτε ακόμη; Τίποτε ακόμη.

Παρακολουθώντας την νεκρική πομπή να μην φτάνει ποτέ στο κοιμητήριο, και την γέννηση να μην αναγγέλλεται στο μαιευτήριο των πολιτικών ιδεών, παλινδρομούν ανάμεσα στον κακό εαυτό τους που τους βολεύει και τον καλό εαυτό τους που τους παιδεύει. Και βέβαια προτιμούν τον πρώτο. Αυτόν ξέρουν, αυτόν εμπιστεύονται!

Κάπως έτσι προχωρά ο εθνικός μας κλαυσίγελος και σε αυτή την προεκλογική περίοδο. Πομπώδης, επηρμένος, με ξεφτισμένα τα άλλοτε δυνατά πολιτικά του μηνύματα, με δημοσκοπημένη αρτίως την πολιτική του ανικανότητα αλλά και εκλογιμότητα (αυτά τα σιαμαία βέλη της αποτυχίας μας), με τα κοστούμια σκούρα όπως και οι βουλές των κατόχων τους, με το εκλογικό σώμα, πιο αφηνιασμένο και πιο αποπροσανατολισμένο από ποτέ, με την εθνική κατάθλιψη να σκορπίζει λαμπυρίζουσες ευχές μόνο για το έθιμο.

Η εποχή των τεράτων είναι ΕΔΩ. Κι αν το θαύμα κρατάει 3 μέρες, το από – θαύμα κρατάει για πολλές ζωές. Και επιστρέφοντας τους στίχους του 1974, το Μεγάλο μας Τσίρκο,  κάνει τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και στον Σταύρο Ξαρχάκο προ.. τεράτων προφήτες.

«Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί».

Προηγούμενο άρθροΤα μάτια μας… 2014!
Επόμενο άρθροΟι «Συμπέθεροι Από τα Τίρανα» στο Ράδιο Σίτυ
Γεννήθηκα στις 8 Μαρτίου του 1973 ένα μεσημέρι μιας μάλλον κρύας ημέρας. Η γέννησή μου την ημέρα της γυναίκας θα έπρεπε, κατά την άποψη των άλλων, να με σημαδέψει με την ευθύνη να εκπροσωπήσω επάξια το «ασθενές φύλλο» στην αέναη μάχη του με το, υποτίθεται, ισχυρό. Η διαφορά είναι ότι εγώ ποτέ δεν πίστεψα σε αυτή την ευθύνη αλλά ούτε και σε αυτή τη μάχη. Ήθελα να γίνω δημοσιογράφος από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κανείς δεν με προετοίμασε κατάλληλα για τα θέλω μου και έτσι αναγκάστηκα να τα «λουστώ». Η μάχη συνεχίζεται ακόμη. Πέρασα λοιπόν από αυτά τα σκαλοπάτια, τα ανέβηκα με κόπο μέχρι ενός σημείου και στο πρώτο πλατύσκαλο κοίταξα πάνω και είδα ότι στην άνοδο με περιμένει… κατηφόρα. Κι έτσι έφυγα για να προστατεύσω την αγάπη μου. Έτσι γίνεται με τα μεγάλα πάθη. Πρέπει να τα εγκαταλείψεις για να τα κρατήσεις ανέπαφα και ακέραια στην καρδιά σου. Έκτοτε είχα την ευτυχία να βρω τον σύντροφο που με τρέφει με λέξεις και συναισθήματα καθημερινά. Κι έτσι οι λέξεις αποκτούν άλλο νόημα. Και μαζί με αυτές μια ανάγκη, που και που, να τις μοιράζομαι με εκείνους που δίνουν καθημερινά τη μάχη με άλλες λέξεις, τις δικές τους. Γιατί οι λέξεις είναι δυνατό πράγμα κι ας επιλέγουμε συχνά να τις αγνοούμε, να τις προσπερνάμε, να αδιαφορούμε για την εξαγνιστική, την καθαρτική ιδιότητά τους. Το ThinkFree είναι για μένα ο πομπός και ο δέκτης αυτής της πεποίθησης. Και η ευκαιρία να ανταμώσω ξανά με ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί μου δυνατές λέξεις στο παρελθόν, όπως ο Γιάννης και η Ξανθούλα. Κι όσο ανταμώνουμε με τις λέξεις, ανταμώνουμε και με τους ανθρώπους. Και τι άλλο να ζητήσει κανείς;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.