Η Ευρώπη σαν jenga…

0
436

Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος /[email protected]

 

Όταν ακούς το Σταμάτη Κραουνάκη στο Flash και στο Θανάση Λάλα να βγάζει λόγο πολιτικό που θα τον ζήλευαν οι 299 από τους 300, ζηλεύεις και εύχεσαι να είχες κάνει εσύ αυτή τη συνέντευξη με τον «55» Stamatis, που κάθε Σάββατο τον βρίσκεις και τον ακούς στο Love Casual Living. Τα ‘χει πάρει ο Σταμάτης και δεν είναι ο μόνος. Ο Ζουγανέλης τραγουδάει το πιο ευαίσθητο τραγουδάκι που γράφτηκε αυτές τις ζόρικες μέρες, που οι πολιτικοί μας πετούν αετό, φτιάχνοντας τη δική του «κυβέρνηση» με απλούς ανθρώπους της καθημερινότητας, «στελέχη» της Άλλης Ελλάδας που λαχταρούσε κάποτε ο Αντώνης. Της Ελλάδας που αγωνίζεται καθημερινά και πετυχαίνει, χωρίς τα τρώει μαζί με τους παγκάλους.

Κάπως έτσι αρχίζουν να μιλούν οι άνθρωποι της τέχνης για την κρίση που χτυπά όχι μόνο την τσέπη μας αλλά και τον εγκέφαλό μας που έχει σαλτάρει τα τελευταία πολλά χρόνια από τον άμετρο καταναλωτισμό. Και μιλούν για την Ελλάδα, μια Ελλάδα που ο πολιτικός κόσμος στη συντριπτική του πλειοψηφία αγνοεί συντασσόμενος ως πρόβατο τα κριάρια των αγορών, δηλαδή τους τοκογλύφους. Γιατί περί τοκογλύφων πρόκειται, όταν μιλάμε για «αγορές», για διεθνείς οίκους, για τράπεζες και κερδοσκόπους. Και οι τοκογλύφοι όπως εμπειρικά όλοι γνωρίζουμε, δεν σταματούν ποτέ το κέρδος τους. Ποτέ δε λένε, τώρα σταματάω, όπως κάνει ο Τζον στο καζίνο και τα παίρνει όλα χωρίς να καταστρέφει το καζίνο. Οι τοκογλύφοι σε στέλνουν στα άκρα, αδιαπραγμάτευτα, δεν ψάχνουν να τα βρουν μαζί σου. Ή αυτοκτονείς ή τους πλακώνεις στο ξύλο και απελευθερώνεσαι.

Γι’ αυτό κάνουν λάθος οι Μερκοζύ που εδώ και δύο χρόνια μας τρέχουν πίσω από τις αγορές αντί να κάνουν πολιτική. Προσπαθούν να τα βρουν με τις αγορές –τουλάχιστον έτσι «εμφανίζονται» κι αν πρέπει να πιστέψουμε ότι «τα παίρνουν» τότε η συζήτηση αυτή δεν έχει νόημα και το θέμα μπαίνει σε άλλη βάση. Ίσως και να συμμαχήσουν με τις αγορές για να εγκαθιδρύσουν πανευρωπαϊκά την κυριαρχία τους, εκμεταλλευόμενοι το «πακέτο ευρωζώνη», ότι δηλαδή υπάρχει γενικώς μια δέσμια αλληλεξάρτηση για όλες τις χώρες που μετέχουν σ’ αυτήν. Κι εδώ πρέπει να πούμε ότι ο Σαρκοζύ μοιάζει με άβγαλτο πιτσιρικά που πέφτει στα δίχτυα της διάσημης πόρνης. Γιατί η Μέρκελ το ξέρει το παιχνίδι κι έχει πάντα και τους κρυφούς της πόθους. Ιστορικά τεκμηριωμένο. Το θέμα είναι τι θα συμβεί όταν οι Γάλλοι καταλάβουν ότι την πάτησαν και μόνος διαχειριστής είναι η Γερμανία.

Αλλά οι διεθνείς τοκογλύφοι είναι αμείλικτοι. Δεν καταλαβαίνουν από τέτοια. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά την Ελλαδίτσα και τις άλλες χώρες του νότου οι οίκοι αξιολόγησης έβαλαν στο μάτι και τους 15 της ευρωζώνης και Γαλλία και Γερμανία (κι εγώ αναρωτιόμουν που διάολο κολλάνε οι Αμερικάνοι σ’ αυτήν την ιστορία…). Δικαιώνονται, λοιπόν, όλοι αυτοί που λένε εδώ και δύο χρόνια «κάντε πολιτική, όχι λογιστική»… Σπάστε τα δεσμά, βάλτε την ιστορία σε σωστές βάσεις, προτάξετε την πολιτική ένωση, δηλαδή «ενοποιείστε» τα συμφέροντα των χωρών – μελών (με άλλα λόγια, αναλάβετε το κόστος και τη φύλαξη των νοτιοανατολικών συνόρων από τη λαθρομετανάστευση, τουτέστιν τον Έβρο μας). Αλλιώς, οδηγείτε την ευρωζώνη στην αυτοκτονία. Ήτοι στον διαμελισμό. Στη διάσπαση. Στάνταρ.

Και αυτή τη φορά, όμως, στη Σύνοδο Κορυφής που αρχίζει σήμερα στις Βρυξέλλες, όπου όπως λέγεται κρίνεται η επιβίωση της ευρωζώνης, η μελλοντική φυσιογνωμία της ΕΕ, οι Μερκοζύ στραβά αρμενίζουν. Μπορεί οι φίλοι μας οι Γερμανοί να έχουν παράδοση στη μπότα, όπως εμείς οι νότιοι που λατινοφέρνουμε με τον ήλιο και τη θάλασσά μας έχουμε παράδοση στη δημοκρατία, όμως όλα δεν αντιμετωπίζονται με τη μπότα. Ίσως και τίποτε. Και σίγουρα όχι για πολύ. Δεν είναι δυνατόν να βάζεις στα συντάγματα διάταξη που θα «επιβάλλει» τη δημοσιονομική πειθαρχία! Εντάξει, ναι στην αυστηρή εποπτεία έναντι των απείθαρχων χωρών, αλλά αν το γαλλογερμανικής έμπνευσης σχέδιο επιδιώκει τη δημοσιονομική ένωση τότε π.χ. το ενιαίο μισθολόγιο να ισχύει σε όλη την ευρωζώνη, να μην υπάρχουν πολίτες πολλών ταχυτήτων με ολίγους ευνοούμενους –γκόλντεν μπόις που λέμε. Πάλι λάθος κάνουν και οδηγούν την Ευρώπη στη μεγαλύτερη κρίση ever. Και στη διάλυση. Κι ας λέει ο Ζισκάρ Ντ’ Εστέν ότι η Ελλάδα πρέπει να σκεφτεί την έξοδό της από το ευρώ. Γαλλοκεντρική άποψη. Για ποιο ευρώ μιλάει; Του βορρά ή του νότου; Ή αυτό που δεν θα υπάρχει σε λίγους μήνες; Δυστυχώς, αυτή η Σύνοδος Κορυφής θα αποτελέσει μία ακόμη διολίσθηση προς το χάος για την -μηδέποτε- Ενωμένη Ευρώπη. Μετά τη μεγάλη διεύρυνση χωρίς πολιτική ένωση, μετά το κυνήγι των αγορών, τώρα η μπότα. Λάθος.

Μπροστά σε αυτό που παθαίνει η Ευρώπη, όλα όσα ζούμε εμείς στην Ελλάδα (χαράτσια, περικοπές κλπ) είναι απλώς λιθαράκια. Οδυνηρά μεν, λιθαράκια δε αλλά τίποτε περισσότερο. Λιθαράκια που αντί να τα βάζουμε στο οικοδόμημα της Ευρώπης, πλέον τα βγάζουμε. Ένα ένα. Like Jenga, το γνωστό παιχνίδι. Μέχρι να τραβηχθεί το κρίσιμο λιθαράκι και να καταρρεύσουν όλα. Και τότε, δεν θα υπάρχουν νικητές…

Προηγούμενο άρθροΟι διάσημοι που εκθειάζουν την Ελλάδα
Επόμενο άρθροΟ Παπαδήμος και οι σαράντα ψεύτες (στην κυριολεξία)
Σπούδασα Νομικά, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη. Και διευθυντή το Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως πολιτιστικός συντάκτης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.