(Η ζωή συνεχίζεται…) Καλά Χριστούγεννα!

0
697

Της Μαριάννας Μπουντούρη / [email protected]

Επιτέλους κρύωσε ο καιρός. Να νιώσουμε λιγάκι χειμώνα. Ότι έρχονται, βρε παιδί μου, οι γιορτές. Φόρεσε και η Θεσσαλονίκη τα καλά της, τα γιορτινά της. Και το σήμα κατατεθέν της πόλης, η πλατεία Αριστοτέλους, πιο γκλάμουρ από ποτέ. Έκανα μια γρήγορη βόλτα στην άδεια πλατεία. Παραμυθένιο σκηνικό. Τι θα μπορούσε να χαλάσει αυτή την όμορφη και λαμπερή βραδιά;

Φόρεσα τα ακουστικά και έβαλα να παίζει το Your hand in mine των Explosions in the sky καθώς περίμενα το τελευταίο λεωφορείο για το σπίτι.

Μπαίνοντας στο αστικό μια έντονη μυρωδιά αλκοόλ και ποδαρίλας με ανακάτεψε. Κλασική η μυρωδιά του αλκοόλ τέτοιες ώρες. Φοιτητοπαρέες γυρνούσαν σπίτια τους. Κάθισα στη πρώτη θέση που βρήκα άδεια. Σήκωσα το κεφάλι μου και αντίκρισα και την πηγή της δυσωδίας.

Γύρισα το κεφάλι προς τα έξω. Πάντα με ζάλιζε να κάθομαι ανάποδα στις θέσεις των λεωφορείων.

Επόμενη στάση Λευκός Πύργος…

Ένα ζευγάρι τρέχοντας, ίσα που πρόλαβε να μπει πριν κλείσει η πόρτα. Γελούσαν δυνατά. Φαινόντουσαν ερωτευμένοι.

Η μια από τις δυο ξύπνησε. Κοίταξε δίπλα της και διαπίστωσε πως της είχαν κλέψει την τσάντα. «Με κλέψανε. Πάνε τα κλειδιά μου. Πάνε τα λεφτά μου. Πάνε όλα. Δεν θα μπορώ να ανοίξω… Τι θα κάνω τώρα;»

Παρακαλούμε προσέχετε τα προσωπικά σας αντικείμενα…

«Τι θα κάνω τώρα; Αχ βάσανα…»

Η άλλη που είχε ανοίξει τα μάτια της για λίγα δευτερόλεπτα, αφού κοίταξε ζαβλακωμένη αριστερά – δεξιά, ξανακοιμήθηκε. Το λεωφορείο συνέχιζε.

Επόμενη στάση Ευζώνων…

«Αχ τι θα κάνω; Μου τα πήραν όλα…»

Μου πέρασε από το μυαλό να της δώσω 15 ευρώ για τον κλειδαρά (νομίζω τόσο μου είχαν πάρει μια φορά). Ντράπηκα. Γύρισα το κεφάλι προς τα έξω.

Επομένη στάση Μπότσαρη…

Το ζευγάρι κατέβηκε.  Συνέχισε να κρατάει ο ένας το χέρι του άλλου. (her hand in his, σκέφτηκα, ενώ το τραγούδι συνέχιζε να παίζει) Αν είδα καλά από το παράθυρο νομίζω, φιλήθηκαν κιόλας.

Επομένη στάση Μαρτίου…

Επιτέλους. Κατέβηκα. Δεν άντεχα άλλο αυτήν την μπόχα. Αυτό το τραγικό συνονθύλευμα οπτικής και οσμητικής δυσωδίας. Οκ, ναι. Πάντα με εξίταραν οι αντιφάσεις. Η τραγική ειρωνεία που αναδύεται από κει που δεν την περιμένεις. Αλλά ομολογώ πως αυτό ήταν too much ακόμη και για μένα.

Πήρα μια βαθιά ανάσα. Ο αέρας μύριζε καπνό και υγρασία. Χειμώνας. Συνέχισα να ανακατεύομαι. Μάλλον επειδή με ζαλίζει να κάθομαι ανάποδα στις θέσεις των λεωφορείων.

 

Στην είσοδο της προηγουμένης από μένα πολυκατοικίας ήταν ένα ασθενοφόρο.

Κοίταξα στα κλεφτά από έξω από την πόρτα της εισόδου. Εκείνη τη στιγμή άνοιγε το ασανσέρ και δύο άτομα του ΕΚΑΒ έσπρωχναν ένα καρότσι. Γύρισα το κεφάλι μου από την άλλη. Επιτάχυνα το βήμα μου.

Ανακατευόμουν ακόμη περισσότερο. Ανέβηκα γρήγορα σπίτι. Παρέβλεψα τις χαρές που έκανε η Κάρυ όταν με είδε και έτρεξα στο μπάνιο. Ξέρασα.

Ένιωσα καλύτερα και έβγαλα την Κάρυ βόλτα στο πάρκο. Αν και έκανε κρύο, κάναμε διπλάσια ώρα από ότι συνήθως. Παίξαμε. Την άφησα να τρέξει. Να τριφτεί στο γρασίδι. Να σαλιαρίσει με τα αδέσποτα. Μάλλον αποζητούσα μια κάποια εξιλέωση. Να καταλάβω γιατί στο μυαλό μου συνέχιζε να γυροφέρνει η φράση «η ζωή συνεχίζεται».

Το λεωφορείο, ο οδηγός, οι στάσεις, οι νέοι, τα ζευγάρια, οι έρωτες, οι σχέσεις, η ζωή, ο θάνατος, η αλληλεγγύη, η υποκρισία, η γκλαμουριά, η ανέχεια, το παραμύθι, η αλήθεια, το φαίνεσθαι, το είναι.

(Η ζωή συνεχίζεται…)

Καλά Χριστούγεννα! Και μη ξεχνάτε… Ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος!

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.