Η ζωή της κόλασης είναι η ζωή άνευ αγάπης

1
297

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / [email protected]

 

Το ότι ήρθαν κιόλας τα Χριστούγεννα, το καταλαβαίνουμε από τις απανωτές διαφημίσεις της τηλεόρασης που επιβάλλουν μέσα από εικόνες χιονισμένου τοπίου και επαγγελματιών Άη Βασίληδων την «καταναγκαστική χαρά» και από τους μπόμπιρες που μετράνε τα κέρματα από τον κουμπαρά για να πάρουν το καινούργιο παιχνίδι τρανσφόρμερ. Τελευταία στιγμή φορτώνουμε το έλατο, που ίσα ίσα το χώραγε το αυτοκίνητο και πατάμε γκάζι κατευθείαν για το σπίτι. Ξεσηκώνουμε τις καλύτερες συνταγές για κουραμπιέδες και μελομακάρονα και το μίξερ παίρνει «φωτιά»! Μπορεί να περιμένουμε τους στενούς συγγενείς μας ή τα παιδιά μας που θα έλθουν από μακριά. Μπορεί να περιμένουμε τον καινούργιο μας έρωτα ή τους κολλητούς μας. Μπορεί ακόμη να μην περιμένουμε κανέναν. Να είμαστε ένας σύγχρονος ήρωας του Κάρλ Ντίκενς στην «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία». Ακόμη κι αν απέχουμε πολύ από τον φιλάργυρο και σκληρό εργοδότη Εμπενίζερ Σκρουτζ, – φιγούρα οικεία και καθημερινή για τον εργάτη και φτωχό οικογενειάρχη της βικτωριανής Αγγλίας, – δεν μπορεί, κι εμείς θα έχουμε τσιγκουνευτεί. Στην αγάπη όμως. Είναι το μόνο που ξεχνάμε συνήθως να βάλουμε στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι με την παραγεμισμένη γαλοπούλα και τα τυλιγμένα με τη κορδέλα από οργάντζα δώρα. Ευτυχώς για μας, στο διήγημα του σπουδαίου συγγραφέα της βικτωριανής εποχής, τα νέα είναι ευχάριστα για τον σκληρόκαρδο Σκρουτζ, ο οποίος δέχθηκε την επίσκεψη τριών πνευμάτων, των περασμένων, των τωρινών και των μελλοντικών Χριστουγέννων, που αλλάζουν κυριολεκτικά τη ζωή του. Η «πνευματική» μεταστροφή του βέβαια δεν έγινε ανώδυνα, αλλά μόνο όταν το πνεύμα τον οδήγησε στο μέλλον και βρέθηκε ενώπιον του μνήματος του. Αυτός ο στρυφνός και φιλάργυρος άνθρωπος που ούτε στους ζητιάνους που τον ικέτευαν δεν έδινε μια δεκάρα, συγκλονίστηκε έχοντας μπροστά στα μάτια του τον δικό του τάφο! Και ίσως για πρώτη φορά στην κενή ζωή του συνειδητοποίησε το σύντομο του επίγειου βίου.

Μέσα στον καθένα από εμάς, υπάρχει ένας Εμπενίζερ Σκρουτζ. Που σφίγγει τις λίρες, παρά να τις προσφέρει στα αγαπημένα του πρόσωπα. Που προτιμά να κλειδαμπαρώνει το χρηματοκιβώτιο του, παρά να σκορπίζει γενναιόδωρα παντού το γέλιο και τη χαρά. Που όσο η μοναδική του έγνοια θα είναι να μεγαλώνει το κομπόδεμα του, τόσο θα γίνεται φτωχότερος. Αυτά τα Χριστούγεννα, αντί για δώρα, ας δώσουμε αγάπη. Μην την ψάξετε στα καταστήματα. Δεν την πουλάνε σε καμιά αγορά του κόσμου, γιατί δεν αγοράζεται.  Κι αν όπως λέει ο Ντοστογιέφσκι η ζωή της κόλασης, είναι η ζωή άνευ αγάπης, από εμάς τους ίδιους εξαρτάται αν θα επιλέξουμε τελικά τον παράδεισο ή την κόλαση μας.

 

 

Προηγούμενο άρθροΗ Ρεπούση υπουργός Παιδείας και η Δραγώνα υφυπουργός;
Επόμενο άρθροΟι διάσημοι που εκθειάζουν την Ελλάδα
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.