«Η θεωρία των πάντων» και τα διδάγματά της

0
1723

theoria pantonCINEΚΡΙΤΙΚΗ Γράφει ο Σώτος Χαβαλές / [email protected]

Ο Τζέιμς Μαρς («Man On Wire», «Ο Χορός των Κατασκόπων) επιστρέφει μετά από δύο και κάτι χρόνια για να μας παρουσιάσει το κορυφαίο έργο της καριέρας του που αναμένεται να δώσει ισχυρό παρών στην αίθουσα όπου θα απονεμηθούν τα φετινά βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου της Αμερικής, τη «Θεωρία των Πάντων». Η ταινία αφηγείται τη ζωή του θρυλικού, πλέον, αστροφυσικού Στίβεν Χόκινγκ και της προσπάθειας του να διατηρήσει ζωντανά τα επαγγελματικά και τα προσωπικά του όνειρα μετά την αστραπιαία έλευση μιας εξαιρετικά σπάνιας ασθένειας, του ALS, που σήμερα γνωρίζουμε όλοι εξαιτίας κάποιων καλοκαιριάτικων κουβάδων. Τον Στίβεν Χόκινγκ ενσαρκώνει ο πολλά υποσχόμενος Έντι Ρεντμέιν, ο οποίος μάλιστα εξέλαβε διθυραμβικές κριτικές και είναι, μαζί με τον Μάικλ Κίτον του «Birdman», φαβορί για τη διεκδίκηση του Όσκαρ Α’ Ανδρικού ρόλου. Συμπρωταγωνίστρια του είναι η χαριτωμένη Φελίσιτι Τζόουνς, η οποία υποδύεται τη σύζυγο του Χόκινγκ, Τζέιν, που επίσης βρίσκεται στις υποψηφιότητες για Όσκαρ Α’ Γυναικείου ρόλου, αλλά φαντάζει μάλλον αδιανόητο να το κερδίσει όταν απέναντι της έχει τη μούσα της έβδομης τέχνης, Τζούλιαν Μουρ.

Το φιλμ έχει επάρκεια όσον αφορά τα στοιχεία που πρέπει να προβληθούν σε μία βιογραφία, γεγονός που επαληθεύεται και από το θετικό πρόσημο που της απέδωσε ο ίδιο ο Χόκινγκ σε συνέντευξη του. Μέσα από τους πρώιμους αγώνες για τη ζωή που δίνει ακατάπαυστα και πεισματικά ο πρωταγωνιστής διαφαίνεται το μήνυμα που θέλει να περάσει ο σκηνοθέτης. Ακόμη, η ταινία δεν υστερεί σε συναισθηματική φόρτιση ενώ ταυτόχρονα δεν καθίσταται εύκολα μελοδραματική αλλά αντίθετα κρατά γερά τα ηνία της αφήγησης. Η συνεχής αναθεώρηση των στάσεων του διακεκριμένου επιστήμονα τόσο για τα ζητήματα των προσωπικών του σχέσεων όσο και για την επαγγελματική του δράση δίνει το επιμύθιο, την ανάγκη ομολογίας πως στη ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως το μόνο που ξέρουμε είναι πως τα πράγματα δεν μπορούμε να τα προβλέψουμε. Τέλος, οι ηθοποιοί εξελίσσουν τους ρόλους τους, ο καθένας με διαφορετικό και σπαραξικάρδιο τρόπο, και δεν τους αφήνουν έρμαια της σκηνοθετικής αφήγησης και του, κατά τα άλλα, καλογραμμένου σεναρίου.

Προηγούμενο άρθρο«Τι Πάθος Ατελείωτο»: ο Θωμάς Κοροβίνης στο Ξέφωτο (19 & 26 Φεβρουαρίου)
Επόμενο άρθροΑντιστρόφως άδικα μέτρα
Εδώ Σωτήρης Χαβαλές, σπουδαστής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο, από τα Σέρρας. Γέννημα θρέμμα χωριού και αδηφάγων στερεοτύπων, προσπάθησα αρκετά να ξεφύγω από τα γαμψά νύχια της κλειστής κοινωνίας του χωριού ώσπου τελικά βρέθηκα στην κοιλιά του τέρατος που λέγεται πόλη. Πασχίζοντας να διατηρήσω όσα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου μπορούσα μέσα στην ασφυκτικά κομφορμιστική κοινωνία που αντίκρισα, θυμίζω πυκνά συχνά στον εαυτό μου (μερικές φορές παραμιλώντας, άλλες απαγγέλλοντας στον καθρέφτη) τα πράγματα που μου αρέσουν. Η λίστα ξεκινά καθυστερημένα αλλά πάντοτε με το ίδιο πράγμα στην κορυφή: ταξίδια. Και δεν μιλώ για ταξίδια που βλέπει το μάτι παρά μονό η ψυχή, εκείνα τα νοερά που δεν συγκρίνονται ούτε με όλη την σοκολάτα του κόσμου. Βιβλία, μουσικές, θέατρα αλλά κυρίως σινεμά! Πάντα με την ίδια ιεροτελεστία, σαν να είναι εξομολόγηση, στην μεγάλη αίθουσα με τα φώτα κλειστά και το μυαλό ορθάνοιχτο, μην ξεφύγει καμιά εικόνα, μην ξεμείνει από αισθήσεις. Και για το τέλος, ο αντικατοπτρισμός μου στη μεγάλη οθόνη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.