Η ιστορία που γέννησε το «Ημερολόγιο»

0
510

thivaios_xristos0001ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ Επιμέλεια: Χρήστος Κολοβός

Χαρακτηρίστηκε η εθνική μας μπαλάντα” και νομίζω πως όποιος το είπε δεν είχε καθόλου άδικο. Η ιστορία ετούτου εδώ του τραγουδιού χαρακτιρίζεται λίγο πολύ ως τραγική. Τ0 1996 λοιπόν ο Χρήστος Θηβαίος συμμετείχε στο συγκρότημα “Συνήθεις Ύποπτοι”. Επηρεασμένος απο μία προσωπική του εμπειρία έγραψε το “Ημερολόγιο”.

Ήταν καιρό ερωτευμένος με μία κοπέλα πολυ νεότερη του ηοποία δεν τον ήθελε και δεν του έδινε καμία σημασία. Εκείνος την παρακαλούσε για πάρα πολύ μεγάλο διάστημα και έκανε ότι μπορούσε έτσι ώστε να είναι μαζί της. Κάποια μέρα λοιπόν χτύπησε το τηλεφωνό του και ήταν εκείνη. Είχε συνηδητοποιησει πλέον οτί αυτός ήταν ο άντρας της ζωής της και τον πήρε για να κλεισουνε ένα ραντεβού για να βρεθούνε. Δυστυχώς το ίδιο βράδυ όμως εκείνη πηγαίνοντας στο ραντεβού, σκοτώθηκε με το αυτοκίνητό της! Μέσα από ένα τραγικό συμβάν γεννήθηκε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια στην ελληνική μουσική.

Προηγούμενο άρθρο«Παραμύθια της Άνοιξης, και όχι μόνο» στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης
Επόμενο άρθροΜια Κυριακή ακόμη… πριν τη Δευτέρα!
Γεννήθηκα στην Άφυτο, το όμορφο χωριό στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής. Πήρα τα πρώτα μαθήματα κιθάρας στα 12 μου χρόνια από τον γείτονα μου, τον γνωστό γλύπτη Βασίλη Παυλή. Από το 1982 σπούδασα ανώτερα θεωρητικά και κλασικό τραγούδι στο Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης με καθηγητή τον Θεόδωρο Γκρούνη και διευθυντή τον Τάκη Αθανασιάδη. Εκείνα τα χρόνια έγραψα και τα πρώτα μου τραγούδια. Το 1992-1993 συμμετείχα σε συναυλίες ανά την Ελλάδα με την Ξανθίππη Καραθανάση. Το 1995 πήρα τρίτο βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Έρωτας για την Άφυτο». Το 1998, ο «Έρωτας για την Άφυτο» μαζί με άλλα 11 τραγούδια έγιναν δίσκος στην MINOS EMI με τον γενικό τίτλο «Σε αυτόν τον τόπο που άλλαξε χρώμα», σε παραγωγή Θάνου Μικρούτσικου. Από το 2000 εργάζομαι ως καθηγητής μουσικής στο Ωδείο Νέων Μουδανιών, δημιουργώντας το μουσικό εργαστήρι «Μουσικοί χωρίς σύνορα» που εντρυφεί στο έντεχνο ελληνικό τραγούδι. Το 2006, μετά από 8 χρόνια σιωπής, πιάνο και τραγούδι για τους φίλους στο μπαρ του «Κουτσόμυλου», πήρα την απόφαση να ξαναβγώ στη σκηνή. Ξέρετε… το τραγούδι είναι φυσική ανάγκη και τώρα το νιώθω όσο ποτέ άλλοτε

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.