Η κοινωνία των πολιτών και ο ενεργειακός σχεδιασμός

1
686
"Μολυσμένη ενέργεια" @Lefteris Zopidis

Η παγκόσμια κλιματική αλλαγή ως η χαρακτηριστικότερη έκφανση σε παγκόσμιο επίπεδο του δυτικού “υποδείγματος” οργάνωσης του κοινωνικού βίου σε συσχέτιση με ένα μακροχρόνιο ενεργειακό σχεδιασμό

Γράφει ο Ιωάννης Κ. Σακελλάρης

Καλό  θα ήταν, να δούμε το μέλλον του καπιταλισμού υπό το πρίσμα της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής εκτός και αν αρχίσουμε, να αναζητούμε λύσεις επέκτασης του  καπιταλισμού σε άλλους πλανήτες, όπου θα πάμε, αφού προηγουμένως αποφασίσουμε, να αυτo – μεταλλαχθούμε. Μιας και μιλώ για το μέλλον του καπιταλισμού, θα ήθελα, να διευκρινίσω, ότι θεωρώ τον εαυτό μου ανένταχτο κεντροαριστερό. Όσον αφορά το προς τα που τραβά ο καπιταλισμός θα ήθελα και εγώ, να αναφωνήσω, όπως και ο Αλέκος Παπαδόπουλος στο θαυμάσιο βιβλίο του “Τα βήματα του ‘Εστερναχ. Η Ελλάδα μετά το 2010” μαζί με το μακαρίτη John Lennon: “Μπορείτε, να πείτε, ότι είμαι ονειροπόλος, αλλά δεν είμαι ο μόνος (είμαι και εγώ). Ελπίζω μια μέρα να ‘ρθείτε μαζί μας, και ο κόσμος θα υπάρχει για όλους” (σελίδα 151). Το βιβλίο αυτό εξειδικεύει για την Ελλάδα το που τραβά ο καπιταλισμός. Για το λόγο αυτό το αναφέρω. Το βιβλίο ξεκινά με ένα απόσπασμα από τον ΑΝΤΡΕ ΓΚΟΡΖ, ένα από τους πατεράδες της σύγχρονης οικολογικής σκέψης: «Οι περίοδοι κρίσης είναι περίοδοι μεγάλης ελευθερίας. Ο κόσμος αποδιαρθρώνεται, οι κοινωνίες αποσυντίθενται, οι αξίες και οι ελπίδες με τις οποίες ζήσαμε καταρρέουν. Το μέλλον παύει, να είναι η προέκταση των προηγούμενων τάσεων. Η κατεύθυνση εξέλιξης των πραγμάτων είναι συγκεχυμένη, η πορεία της ιστορίας μένει μετέωρη».

Συνεχίζει με μια αναφορά σε μια διαδικασία τριών βημάτων εμπρός και δυο βημάτων πίσω στην προσπάθεια κάθε ανθρώπου για τη σωτηρία του. Το τι είναι σωτηρία είναι συζητήσιμο. Δείτε σχετικά το δικτυακό τόπο http://findarticles.com/p/articles/mi_m1132/is_v36/ai_3452454?tag=content;col1 Το θέμα της σωτηρίας είναι ένα θέμα που διαπερνά τη σκέψη του δυτικού πολιτισμού, κύρια υπό την επίδραση των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών. Μήπως τα βήματα του Έστερναχ θυμίζουν το “‘Ενα βήμα μπρος δυο πίσω” του Λένιν; Το κείμενο, όταν το διάβασα σε ελληνική μετάφραση στα μέσα της δεκαετίας του 1980 με ενθουσίασε ιδαίτερα (Μήπως τα βήματα του Έστερναχ θυμίζουν το “‘Ενα βήμα μπρος δυο πίσω”;). Αναφέρεται στον Ιγνάτιο Λογιόλα και στον Λένιν. Loyola, Lenin, and the road to liberation – Ignatius Loyola, Vladimir I. Lenin: είναι ο τίτλος. Μήπως θα πρέπει, να ταυτίσουμε τη σωτηρία και την απελευθέρωση; Το κείμενο μπορεί, να βρεθεί στη δικτυακή τοποθεσία:http://findarticles.com/p/articles/mi_m1132/is_v36/ai_3452454?tag=content;col1

Πρόσφατα  ήμουν σε διεθνές συνέδριο για  το τί θα επακολουθήσει μετά τη λήξη εφαρμογής του πρωτοκόλλου του  Κυότο. Το συνέδριο έγινε στο κτίριο, όπου υπογράφηκε το πρωτόκολλο του  Κυότο. Γνώρισα τον καθηγητή κ. Hiroshi Yoshino.

Συζητήσαμε  και για τους δυο πανάρχαιους  πολιτισμούς: της χώρας του και  της χώρας μας. Του είπα, ότι  ο πολιτισμός της χώρας μου  είναι η βάση του δυτικού πολιτισμού και ότι οι πρώτοι, που προσπάθησαν, να κάνουν μια τιτάνια σύνθεση ανάμεσα στους δυο πολιτισμούς ήταν οι ιησουίτες μοναχοί (το τάγμα τους το ίδρυσε ο Λογιόλα), που πρώτοι επισκέφτηκαν τη χώρα του από τη Δύση και ήρθαν σε επαφή με τον αυτοκράτορα (το Κυότο είναι η παλιά αυτοκρατορική πρωτεύουσα της χώρας). Το πείραμα των ιησουϊτών στην Ιαπωνία απέτυχε. Ο δυτικός πολιτισμός έγινε ο παγκόσμιος πολιτισμός χωρίς, να ολοκληρωθεί μέσα σε ένα γενικότερο μωσαϊκό πολιτισμών (προσοχή το μωσαϊκό έχει ενότητα, συνοχή και χαρακτηρίζεται από μια συγκεκριμένη αισθητική), με  ψηφίδες όλους τους πολιτισμούς. Για τα αδιέξοδα αυτού του πολιτισμού είναι χαρακτηριστικό το άρθρο του Ολιβιέ Κλεμάν: Ο Δυτικός Ορθολογιμός ως πρόβλημα. Το άρθρο μπορεί, να βρεθεί στη δικτυακή τοποθεσία:http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/cleman_dyt_orthon.html

Χαρακτηριστικά  αναφέρω την αρχή και το τέλος  του άρθρου (τα υπόλοιπα είνα λιαν συζητίσιμα κατά τη γνώμη μου): “Η μηχανή και το άτομο είναι παγκόσμια αποκτήματα του δυτικού πολιτισμού. Τον ερχομό τους επέτρεψε η βιβλική, και μόνον, αποκάλυψη… Ο δυτικός ορθολογισμός θριαμβεύει σήμερα. Οι τεχνικές εφαρμογές και οι ιδεολογίες τον εξάπλωσαν σε όλη τη γη. Εξάρθρωσε τους παλαιούς πολιτισμούς, οι άνθρωποί τους ζητούν απ’ αυτόν το «ευ είναι» και την ελευθερία. Ωστόσο, για να επαναλάβουμε τη φράση του Μάξιμου του Ομολογητή, τι σημαίνει «ευ είναι», που δεν μπορεί ν’ αποβεί «αεί είναι»; Και τι είναι μια τέτοια ελευθερία, που προέρχεται από τόσες «χειραφετήσεις», παρά παράδοση στα ένστιχτα και τα πάθη, για να ξεγελάσει κανείς την αγωνία; Ίσως ο χωρισμός του «ευ είναι» από το «αεί είναι», ίσως η περιπλάνηση μιας κενής ελευθερίας ν’ ανακαλούν μέσα μας την αληθινή συνείδηση της μοίρας μας. Η Δύση θέτει την ανθρωπότητα μπροστά στα έσχατα προβλήματα. Ο άνθρωπος, σήμερα, γίνεται όλος ένα πρόβλημα.”. Ας σκεφτούμε πάνω στο κομμάτι: τι σημαίνει «ευ είναι», που δεν μπορεί ν’ αποβεί «αεί είναι»; Ας το συνδυάσουμε το με την έννοια της αειφορίας. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ανθρωπολογικό πρότυπο, που προτείνει η ιουδαιοχριστιανική Βίβλος. Βρίσκεται στην κομβική έκφραση: “ιδείν τι καλέσαι αυτά”. Αναφέρεται στο Κεφάλαιο Β΄ της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα και πιο συγκεκριμένα στο εδάφιο 19. Δείτε σχετικά τη δικτυακή τοποθεσία: http://www.bibles.gr/genesis02.htm

Αναφέρεται  και στο προαναφερθέν κείμενο  του Ολιβιέ Κλεμάν. Οι καθηγητές του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, Αναστάσιος Γιαννουλάτος και Μάριος Μπέγζος, αποδεικνύουν σε δημοσιεύματά τους, ότι το ανθρωπολογικό πρότυπο του Ισλάμ δε διαφέρει σε τίποτα από το ανθρωπολογικό πρότυπο της ιουδαϊο – χριστιανικής Βίβλου. Αναφέρομαι στο πασίγνωστο βιβλίο του Γιαννουλάτου Αναστάσιου, Αρχ. Αλβανίας, Ισλάμ. Θρησκειολογική επισκόπησις (1975), το οποίο επανεκδόθηκε όπως λέει ο συγγραφέας μετά την 11η Σπτεμβρίου 2001… Αυτό φαίνεται και στην δικτυακή τοποθεσία:  www.eeek.gec.gr/downloads/kyriako_enhlikwn_parousiaseis/01_biblos/06_agia_grafh_kai_korani.ppt και πιο συγκεκριμένα στο τελευταίο τμήμα της διαφάνειας 16. Πιστεύω, ακράδαντα, ότι το ΙΣΛΑΜ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Δύσης. Το ανθρωπολογικό πρότυπο των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, προτείνει ένα άνθρωπο σχετικά αυτονομημένο από την υπόλοιπη φύση. Ένας τέτοιος, όμως, άνθρωπος οδηγεί, ως αρχιερέας για να χρησιμοποιήσω τον όρο του Ολιβιέ Κλεμάν (δηλαδή έχων εξουσία διαχείρισης της κτίσης) σε αδιέξοδα οικολογικά. Ο ορθολογισμός, ορθά θεωρείται και αυτός παιδί κατά κάποιο τρόπο αυτής της πολιτιστικής κληρονομιάς της Δύσης και οδηγεί με τη σειρά του σε παρόμοια αδιέξοδα. Αυτό δε σημαίνει, ότι ο ορθολογισμός είναι για πέταμα. Θα αναφερθώ στη συνέχεια στο άρθρο, που αποτελεί την παρέμβασή μου στο συνέδριο της Ένωσης Πολιτών για την Παρέμβαση το Μάιο του 2008 και το οποίο βρίσκεται στη δικτυακή τοποθεσία: http://www.j-sakellaris.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=29&Itemid=47

Στο τέλος  του άρθρου προτείνονται ως ψήγματα  σκέψης κάποια εργαλεία για το ξεπέρασμα  των αδιεξόδων του κλασικού ορθολογισμού. Συνοψίζοντας αυτό το πιο θεωρητικό  κομμάτι της παρέμβασής μου, καταληκτικά  αναφέρω, ότι θα πρέπει, να καταγγελθεί  η λατρεία του παραγωγισμού. Χαρακτηριστικό είναι το περιεχόμενο της δικτυακής  τοποθεσίας: http://www.opek.gr/opek/index.php?option=com_content&task=view&id=114&Itemid=57

Θα συνεχίσω με το πιο πολιτικό και πρακτικό τμήμα της εισήγησής μου. Ξεκινώ και το τμήμα αυτό με μια διαπίστωση και πάλι: «Ο προοδευτικός χώρος αρνείται να αντιμετωπίσει τα δύσκολα προβλήματα της σύγχρονης πραγματικότητας. Εγκαταλείπει όλες τις κρίσιμες αποφάσεις στο συντηρητικό χώρο και αυτό δεν αφορά μόνο το ασφαλιστικό. Αφορά τα περισσότερα μεγάλα ζητήματα που απαιτούν θυσίες σήμερα προκειμένου να εξασφαλιστεί ένα καλύτερο μέλλον, ζητήματα όπως το περιβάλλον, η ενέργεια, η υγεία, η εκπαίδευση. Το αποτέλεσμα είναι η κοινωνία να βγαίνει χαμένη. Γιατί, για τις λύσεις στα πεδία αυτά, οι μεν συντηρητικές δυνάμεις προσφεύγουν στην αγορά, ο δε προοδευτικός χώρος στην αδράνεια. Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα για την κοινωνία είναι απογοητευτικό.»1.

Στον  ίδιο τόνο συνεχίζει ο τέως Πρωθυπουργός κ. Κωνσταντίνος Σημίτης: «Οι τεχνολογικές και οικονομικές εξελίξεις δεν επιτρέπουν στον προοδευτικό χώρο να αναδείξει τις δικές του αρχές;»2. Πως εξηγείται η διατυμπανιζόμενη πανταχόθεν κρίση της σοσιαλδημοκρατίας (της μεταρρυθμιστικής αριστεράς είναι ο πιο δόκιμος όρος κατά τη γνώμη μου);

Μια προσπάθεια απάντησης δίνει το: ««Χρειάζεται αξιοποίηση όλης της κτηθείσης μέχρι σήμερα εμπειρίας και συνειδητοποίηση σε υπαρξιακό επίπεδο των αδιεξόδων που δημιουργεί η συνεχής εξέλιξη και πρόοδος.»3. Αυτή είναι και μια βασική στόχευση του πολυποίκιλου συνόλου συλλογικών οντοτήτων της Κοινωνίας των Πολιτών υιοθετώντας μεταϋλιστικές αξίες.

Η Κοινωνία των Πολιτών, κατά ένα ορισμό, είναι ένας χώρος «μεταξύ του κράτους και των πολιτών, των κυβερνώντων και των κυβερνωμένων. Ο χώρος αυτός αποτελείται από «ενδιάμεσα στρώματα» ή οργανώσεις που και προστατεύουν τους πολίτες από τον κρατικό αυταρχισμό και, από την άλλη μεριά, προστατεύουν τις πολιτικές ηγεσίες από τις εκ των κάτω προερχόμενες λαϊκιστικές πιέσεις.».4Αργότερα ο προβληματισμός, του συντάκτη του άρθρου εμπλουτίστηκε με προτάσεις για την ανάδειξη και κατοχύρωση του ρόλου της κοινωνικής οικονομίας (συνεταιριστικές ενώσεις, κοινωνικές οργανώσεις παροχής υπηρεσιών και αλληλοβοήθειας) ως τρίτου χώρου δίπλα στην ιδιωτική και τη δημόσια οικονομία. Η κοινωνία πολιτών περιλαμβάνει και τέτοιες οργανώσεις οικονομικού αλλά όχι κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Ο βαθμός ανάπτυξης του ενδιάμεσου αυτού χώρου αντανακλάται στην αντίστοιχη νομοθετική κατοχύρωση του ρόλου του.

Προνομιακό πεδίο έκφρασής της Κοινωνίας των Πολιτών είναι ο τομέας της Ενέργειας και ειδικότερα της περιβαλλοντικά βιώσιμης διαχείρισης των ενεργειακών πόρων σε εθνική, ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα. Για να γίνει αυτό χρειάζεται μακροχρόνιος ενεργειακός σχεδιασμός.
Ο Μακροχρόνιος Ενεργειακός Σχεδιασμός πρέπει να εξυπηρετεί:

  • την πολιτική περιβαλλοντικής προστασίας και συμμετοχής της Χώρας στην παγκόσμια προσπάθεια αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής,
  • την επίτευξη των ευρωπαϊκών δεσμεύσεων της Χώρας,
  • την ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού στα πλαίσια της νέας αγοράς ενέργειας.
  • Για αυτό απαιτείται επανακαθορισμός των προτεραιοτήτων της ενεργειακής πολιτικής με βάση την ανωτέρω ιεράρχηση, ιδιαίτερα μετά τους δεσμευτικούς στόχους που περιλαμβάνονται στην απόφαση των Πρωθυπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Μάρτιο 2007 και εξειδικεύονται με την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τον Ιανουάριο 2008.

Πιο συγκεκριμένα όσον αφορά στην Παγκόσμια Κλιματική Αλλαγή, πρέπει, να στοχεύει στον υπ΄αριθμόν 1 υπαίτιο παγκόσμια στην παραγωγή αερίων του θερμοκηπίου: τη θέρμανση, την ψύξη και τον κλιματισμό των κτιρίων.

Η Κοινωνία των Πολιτών, πάνω στο θέμα αυτό θα πρέπει, να επιδιώξει μεταρρυθμίσεις (μεταρρυθμίσεις της ευρωπαϊκής νομοθεσίας και αντίστοιχη εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας). Διάβασα πρόσφατα ένα ενδιαφέρον, εκλαϊκευτικό βιβλίο, όσον αφορά στις μεταρρυθμίσεις. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο βιβλίο αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι ο συγγραφέας εισάγει τον μη εξοικειωμένο με τη συστημική θεωρία αναγνώστη σε βασικά της εργαλεία5, εκλαϊκεύοντας επιστημονικές του δημοσιεύσεις6 .

Καινούργια εργαλεία ανάλυσης απαιτούνται7. Η συστημική προσέγγιση των μεταρρυθμίσεων μπορεί, να προσφέρει τέτοια εργαλεία, εργαλεία που να επιτρέπουν το ξεπέρασμα παραδοσιακών διχοτομικών τρόπων σκέψης στην αναζήτηση της αλήθειας και άρα και της συνειδητοποίησης αδιεξόδων στο επίπεδο των κοινωνικών σχέσεων8 . Ένας τέτοιος διχοτομικός τρόπος σκέψης είναι αυτός που αντιπαραθέτει τον αναγωγισμό και τον ολισμό σαν τρόπους μελέτης προβλημάτων οργάνωσης του βίου9.


Προηγούμενο άρθροΕλβετία, Ελλάδα και ο… Harry Klynn
Επόμενο άρθροΠως να κερδίσετε χρήματα τα Χριστούγεννα
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.