Η μέρα που το «Τέρας» φίλησε την Πεντάμορφη

0
425

Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς

Με τον Δημήτρη Πετρίδη

 

Η κοπέλα ευειδής, καλλιπάρειος, με καλοσχηματισμένους γλουτούς, πόδια ισοϋψή με ψηλό μαθητή της δευτέρας λυκείου, με σεμνότυφο ντύσιμο γεμάτο προστυχιά, μαλλιά που πέφτουν κατά κύματα στην πλάτη της και μυρίζουν άνοιξη, 20ποντες γόβες κι έντονο κόκκινο κραγιόν στα χείλη.

Το αγόρι μια ιδέα ψηλότερο από σκαμπό σαλονιού, με καμπούρα παρεμφερή μ’ αυτή του Εφιάλτη στους “300”, 4 δόντια να κοσμούν τη στοματική του κοιλότητα (που, πάντως, δεν κουνιούνται), 12 μικρά ηφαίστεια στο πρόσωπο- «δώρο» της ακμής-, στραβοκάνης, με 27 βαθμούς μυωπία και χρόνιο πρόβλημα σιελόρροιας.

Άγνωστο πως, οι δύο τους βρεθήκανε, Σάββατο βράδυ, στο ίδιο κλαμπ. Να, η κοπέλα πίνει στο μπαρ το ποτό της, ανάμεσα σε 17 «αυλικούς». Ο καθένας εξ αυτών προσπαθεί να την εντυπωσιάσει με ευφυείς ατάκες (“Καλά, Δεν Υπάρχεις”, ο ένας, “Όντως, Δεν Υπάρχεις”, ο άλλος, “Υπάρχω, κι όσο Υπάρχεις θα Υπάρχω…”, ένας τρίτος).

Ακριβώς απέναντι, το αγόρι. Κρατά στο χέρι του μια μυγοσκοτώστρα και δείχνει να το διασκεδάζει πραγματικά. Λίγο προτού ο βίαιος εσωτερικός του κόσμος του υποδείξει τη θανάτωση μίας ακόμα μύγας, το βλέμμα του πέφτει στην κοπέλα. Και τότε συμβαίνουν δύο «αντίρροπα» πράγματα: η αδρεναλίνη του ανεβαίνει και η μυγοσκοτώστρα τού πέφτει. “Και πάω- πάω- πάω”, ξεκινάει να τραγουδάει, κεντρίζοντας το ενδιαφέρον των φίλων του, “και πάω να τρελαθώ. Και πάω- πάω- πάω, σ’ εκείνη που αγαπώ”, ολοκληρώνει το σόλο του και σηκώνεται όρθιος- χωρίς, ωστόσο, να κάνει αίσθηση, μιας και, μην ξεχνιόμαστε, είναι ζουμπάς.

“Κάτσε ρε!”, του κόβει τη φόρα ο κολλητός του. “Κάθομαι σ’ αναμμένα κάρβουνα”, τον πληροφορεί το αγόρι και δείχνει την κοπέλα. “Μα αυτή είναι θεά!”, ρίχνει το τελευταίο του χαρτί ο κολλητός στην προσπάθεια να παίξει το ρόλο της τροχοπέδης, όμως το αγόρι είναι αποφασισμένο: “Θα την καταφέρω. Θα τη ρίξω”, λέει γεμάτος αυτοπεποίθηση.

“Αδύνατον!”, τσιρίζει τώρα ο φίλος του που, άθελά του, λειτουργεί ως λεκτική χιονοστιβάδα- “ΑΔΥΝΑΤΟΝ! ΑΔΥΝΑΤΟΝ! ΑΔΥΝΑΤΟΝ!”, κραυγάζει, πλέον, όλο το μαγαζί βλέποντας το «Τέρας» να πλησιάζει την Πεντάμορφη.

Ένα μικρό μονοπάτι έχει ανοιχτεί προς την πλευρά της Πεντάμορφης. Το αγόρι σαλιώνει τα φρύδια του καθώς το διασχίζει. “Αδύνατον!”, φωνάζει ετεροχρονισμένα κάποιος, αλλά το αγόρι έχει φτάσει μπροστά στην κοπέλα. Οι αυλικοί γελάνε και σκουντιούνται συνωμοτικά μεταξύ τους. “Εεε..”, δυσκολεύεται να βρει τις κατάλληλες λέξεις το αγόρι, όμως το προσπαθεί: “Εεε… Εσύ… Θέλω, εγώ… Στήθος… Τούμπανο… Πόδια… Ωχ…”

“Τι ωραία που τα λες!”, αναφωνεί ενθουσιωδώς η Πεντάμορφη και δίνει στο «Τέρας» το φιλί που σε κάποιο παραμύθι θα το μεταμόρφωνε σε πρίγκιπα. Ωστόσο, ο εν λόγω πρίγκιπας παραμένει «τερατώδης».

Στη ζωή πολλές φορές, όπως αποδείχτηκε, πράγματα που φαντάζουν εκ πρώτης όψεως αδύνατα, καθίστανται δυνατά. Όμως, ο χώρος στον οποίον κατά κόρον τα αδύνατα γίνονται δυνατά, είναι ο αθλητισμός. Να, για παράδειγμα…

 

  • Στην Α1 του μπάσκετ, οι πιθανότητες του Ίκαρου Καλλιθέας πριν το τζάμπολ του αγώνα να κερδίσει τον Παναθηναϊκό, κυμαίνονταν από 0 έως 0%. Μετά τα πρώτα λεπτά του ματς (όταν ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε μέχρι και με 16 πόντους), πολλοί βιάστηκαν να ποντάρουν και τις τελευταίες τους οικονομίες στο Τριφύλλι. Όμως, το τέλος του παιχνιδιού βρήκε το μεν Ίκαρο πανάξιο θριαμβευτή (72-68), τους δε παίκτες του στοιχήματος με έντονους πόνους στο στήθος. Ο Παναθηναϊκός, είναι πασιφανές πια, δε διαθέτει αυτή την αύρα των περασμένων ετών που τον έκανε να κρύβει κάτω από το χαλί τις όποιες αγωνιστικές του αδυναμίες και να κερδίζει τα «εύκολα» ματς του εγχώριου πρωταθλήματος με μηδενική προσπάθεια. Οι ξένοι του (κυρίως οι Άρμστονγκ και Κίτσεν) βοηθάνε ελάχιστα ενώ, όπως είναι λογικό σε μια ομάδα που άλλαξε σχεδόν όλο της το ρόστερ και προπονητή, και η χημεία δείχνει να απουσιάζει. Όμως, παρά το κακό ξεκίνημα στην Ελλάδα και το μετρίως μέτριο στην Ευρώπη, όταν σ’ έναν σύλλογο αγωνίζονται παίκτες με τα σπάνια χαρακτηριστικά των Διαμαντίδη, Σχορτσανίτη, Ούκιτς, Τσαρτσαρή και Μασιούλις, το “Αδύνατο”- που σ’ αυτή την περίπτωση είναι η πλήρης μεταστροφή της αρνητικής εικόνας- δεν είναι απίθανο να μετατραπεί σε “Δυνατό”…
  • Στο τένις, και πιο συγκεκριμένα στο Παρισινό masters, πριν την έναρξη των αγώνων φαινόταν αδιανόητο o Ισπανός Νταβίντ Φερέρ (νο 5 στον κόσμο) να είναι ο τελικός νικητής. Γιατί, ναι, μπορεί να απουσίαζε ο Ρότζερ Φέντερερ, όμως συμμετείχαν τόσο ο Νόβακ Τζόκοβιτς, όσο και ο Άντυ Μάρεϋ- αμφότεροι σούπερ φορμαρισμένοι. Μόνο που τα δύο μεγάλα φαβορί αποχαιρέτησαν πολύ νωρίς τη διοργάνωση (στον πρώτο, μόλις, γύρο) κι έτσι ο δρόμος με τ’ αγκάθια προς το τρόπαιο ξάφνου γέμισε ροδοπέταλα: ο 30χρονος Φερέρ αντιλήφθηκε πως του παρουσιαζόταν μια μοναδική ευκαιρία και παίζοντας εκπληκτικό τένις, κέρδισε με 2-0 σετ στον τελικό την απόλυτη έκπληξη του Παρισιου- τον 21χρονο Πολωνό Γέρσι Γιάνοβιτς. Αυτός, μάλιστα, ήταν ο πρώτος τίτλος masters για τον σπουδαίο Ισπανό.
  • Στο NBA, οι Los Angeles Lakers, μετά τις προσθήκες των Howard και Nash, φάνταζαν παντοδύναμοι. Οι αναλυτές του κορυφαίου πρωταθλήματος ισχυρίζονταν πως ήταν αδύνατο να μη σαρώσουν τους πάντες στο διάβα τους ο Kobe και η παρέα του. Αλλά μετά τις 8 απανωτές ήττες στην preseason, ήρθαν και 3 μαζεμένες στη regular season, προτού καταφέρει το L.A. να σπάσει το ρόδι κόντρα στους Pistons. Είναι δυνατό, όμως, να συνεχίσουν τόσο άσχημα οι Lakers; Όχι. Μπορεί να μη στεφθούν πρωταθλητές τον Ιούνιο, αλλά οτιδήποτε λιγότερο από συμμετοχή στους τελικούς της Δύσης θα αποτελέσει έκπληξη πρώτου μεγέθους. Μόνο που, όπως προείπαμε, στον αθλητισμό «ευδοκιμούν» οι εκπλήξεις…
  • Τέλος, στη Φόρμουλα 1 το συναρπαστικό- κυρίως λόγω βαθμολογικής εξέλιξης- φετινό πρωτάθλημα θέλει ακόμα 2 αγώνες για να ολοκληρωθεί. Στο grand- prix της περασμένης Κυριακής στο Αμπού Ντάμπι, ο Κίμι Ράικονεν με Lotus ήταν ο θριαμβευτής, θαμπώνοντας ακόμα περισσότερο τους, ήδη θαμπωμένους, φαν του, με τις απίστευτες επιδόσεις του έπειτα από διετή αποχή από τη Φόρμουλα. Δεύτερο τερμάτισε αυτό το αντιπαθές «σκυλί» του πολέμου, ο ικανότατος Φερνάντο Αλόνσο με Ferrari, ενώ τρίτος ήταν ο αληθινά κερδισμένος του αγώνα- ο Σεμπάστιαν Φέτελ με Red Bull, ο οποίος ξεκίνησε τελευταίος εξαιτίας μιας ποινής που του επιβλήθηκε το Σάββατο, αλλά εκμεταλλευόμενος τις δύο εισόδους στην πίστα του αυτοκινήτου ασφαλείας, το σπάνιο οδηγικό του ταλέντο και τον πύραυλο με μορφή μονοθεσίου που έχει στη διάθεσή του, τη Red Bull, κατάφερε ν’ αναρριχηθεί μέχρι το βάθρο, διατηρώντας τη διαφορά του από τον δεύτερο Αλόνσο στους 10 βαθμούς.

Τι λένε τα προγνωστικά; Τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα για τον Φέτελ, επίτευγμα που κανένας οδηγός δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα (να πάρει, δηλαδή, 3 σερί τίτλους από την πρώτη φορά που στέφθηκε πρωταθλητής). Την ικανότητα τη διαθέτει, οδηγεί ένα σαφώς ανώτερο αυτοκίνητο κι έχει και τον teammate του, τον Γουέμπερ, να παίζει «άμυνα» για χάρη του.

Τι έχει ν’ αντιπαρατάξει ο Αλόνσο; Μία Ferrari αξιόπιστη μεν, αλλά μετά δυσκολίας ταχύτερη από μεταχειρισμένο τρακτέρ. Ένα μικρό, ίσως, προβάδισμα στον τομέα της εμπειρίας και της ικανότητας. Και μια διαολεμένη θέληση.

Αρκούν; Μάλλον όχι. Τι “μάλλον”, δηλαδή, είναι ΑΔΥΝΑΤΟ.

Μόνο που, κοιτάξτε: εκείνο το «Τέρας» φιλάει ακόμα την Πεντάμορφη.

Γιατί να μην κάνει το ίδιο και ο Φερνάντο;

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.