Η μέρα φεύγει, οι κακοποιοί έρχονται

0
480

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / [email protected]

Μπαίνεις στο λεωφορείο αμέριμνος, χτυπάς το εισιτήριό σου στο ακυρωτικό μηχάνημα, πιάνεσαι από τη χειρολαβή και χαζεύεις από το τζάμι την κίνηση στο δρόμο. Σε ένα απότομο φρενάρισμα μία κοντή γυναίκα με αλογοουρά τα μαλλιά πέφτει πάνω σου και σε ζουλάει. Τόσο πολύ που νομίζεις ότι θα σκάσεις. Αυτή συνήθως κατεβαίνει στην επόμενη στάση μαζί με το πορτοφόλι σου. Εκατοντάδες τέτοια περιστατικά καταγράφονται από την αστυνομία κατά τη διάρκεια της μέρας. Ωστόσο, μετά τη δύση του ηλίου, η κατάσταση εκτροχιάζεται. Τόσο πολύ, ώστε η αστυνομία, σε ένα είδος Οδηγού για την προστασία του πολίτη που έχει αναρτήσει στην επίσημη ιστοσελίδα της, στο οποίο παρέχονται συμβουλές για την προσωπική μας ασφάλεια, συστήνει στις γυναίκες να μην κυκλοφορούν πεζές μετά τη δύση του ηλίου! Να πέφτουμε – λέει στη συνέχεια – στο έδαφος και να καλυφθούμε σε περίπτωση που ακουστούν πυροβολισμοί. Να έχουμε κλειστές τις κουρτίνες του σπιτιού. Οι γυναίκες πάλι να κρατάνε το κλειδί του αυτοκινήτου στο χέρι και όχι να το ψάχνουν στην τσάντα τους έξω από το όχημα. Να μην πίνουμε από ποτό που έχουμε αφήσει ακόμα και για μισό λεπτό μακριά από την επιτήρησή μας. Να μην κάνουμε τους ήρωες, καθώς το πιο σημαντικό πράγμα είναι η ζωή μας και αυτό οφείλουμε να προστατεύσουμε στη διάρκεια μιας ληστείας. “Κάντο μόνος σου”, λοιπόν, πολύ πριν ακουστούν οι σειρήνες κάποιου περιπολικού της ΕΛ.ΑΣ. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να σε περιμένει μετά από ένα ξέφρενο πάρτυ στο σκότεινο πάρκιγνκ του αυτοκινήτου σου…

Προηγούμενο άρθροMyDiary/ thinkfreeLIVE @trottoir!
Επόμενο άρθροΒολικά παπούτσια, αλησμόνητα παιχνίδια
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.