Η Μπάρτσα «έφαγε» τη Ρεάλ

0
332

Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς

Με τον Δημήτρη Πετρίδη
“Ο Τζακ Τόρανς σκέφτηκε: Υπεροπτικό καθίκι!”.
“Ο Άντεργουντ σηκώθηκε από την καρέκλα του, πήγε στο γραφείο και το σήκωσε. Ήταν η σειρά του”.
                 Ορίστε δύο καλά παραδείγματα απότομης αρχής (το πρώτο, από τη “Λάμψη” του Στίβεν Κινγκ) και ξαφνικού τέλους (το δεύτερο, από τη μικρή ιστορία “Ο Χριστός με πατίνια” του Τσαρλς Μπουκόσκι).
                Μην εκπλήσσεστε μ’ αυτήν την, ευρέως διαδεδομένη, λογοτεχνική τακτική. Ή, μάλλον, εκπλαγείτε- αυτός δεν είναι και ο απώτερος στόχος των διαφόρων κειμενογράφων (αθλητικών συμπεριλαμβανομένων), εξάλλου; Να σας «αρπάξουν» από τα μούτρα, να σας τραβήξουν την προσοχή εξαρχής κι εκεί που δεν το περιμένετε…
·          Η Μπαρτσελόνα προκρίθηκε στους “4” του κυπέλλου Ισπανίας, μετά από τιτάνια μάχη κόντρα στην- ανέλπιστα καλή- Ρεάλ Μαδρίτης. Στον επαναληπτικό του 1-2 της περασμένης εβδομάδας, η ομάδα του Μουρίνιο (που μέχρι χθες πρέπει να είχε ακούσει περισσότερες κατάρες κι από τον Αδόλφο Χίτλερ) απέδειξε αυτό που ουρλιάζει ψιθυριστά κάθε εχέφρων φίλος του ποδοσφαίρου: ότι πρόκειται για τη 2ηκαλύτερη ομάδα αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Μπήκε με περισσή αποφασιστικότητα στο Καμπ Νου (απαλλαγμένη, ενδεχομένως, από το άγχος, καθώς υπήρχε η βεβαιότητα του «σίγουρου» αποκλεισμού) κι από το 10ο δευτερόλεπτο άρχισε να δείχνει τα ποδοσφαιρικά της δόντια: άστοχο- μάλλον εύκολο για την κλάση του- πλασέ του Ιγκουαϊν. Εν συνεχεία, ο Ρονάλντο σημάδεψε μία φορά άουτ και μία τον σταμάτησε ο Πίντο, ο Ιγκουαϊν πήγε να λυτρωθεί εκεί γύρω στο 20, αλλά για κάποιο λόγο το στήθος του τερματοφύλακα της Μπάρτσα του φάνηκε θελκτικότερο από τα δίχτυα κι έστειλε τη μπάλα εκεί, μετά ο Οζίλ σούταρε μια οβίδα από τα 40 μέτρα που τράνταξε το δοκάρι κι έπειτα… Κι έπειτα η Μπαρτσελόνα απέδειξε γιατί είναι ένα σκαλί (που όσο πάει και μικραίνει, όμως) ψηλότερα από τη 2η καλύτερη ομάδα του κόσμου: μαγικό σλάλομ του Μέσι, 4 άσπρες φανέλες γύρω του, μια κλειδαρότρυπα και η μπάλα να περνάει από κει- γκολ ο Πέδρο, 1-0 η γηπεδούχος. Και πάνω που τα “όχι πάλι” και οι όχι-και-τόσο- ευγενικές εκφράσεις προς τα θεία έκαναν την εμφάνισή τους, ο Άλβες μ’ ένα εκπληκτικό γκολ «έγραψε» το 2-0. Στην ανάπαυλα, οι οπαδοί των Μπλαουγκράνα άρχισαν ν’ αναρωτιούνται αν στο ηλεκτρονικό ταμπλό του γηπέδου μπορεί ν’ αναγραφεί διψήφιος αριθμός τερμάτων (καθώς υπολόγιζαν ότι θα βάλουν μίνιμουμ άλλα 8 στη Ρεάλ), ενώ οι φιλοξενούμενοι ανακαλούσαν τους βαρύτατους χαρακτηρισμούς προς τις ανώτερες δυνάμεις και τις παρακαλούσαν να σταθούν στο πλευρό τους για να γλιτώσουν το, διαφαινόμενο, διασυρμό. Όταν ξεκίνησε το β’ μέρος, ωστόσο, κανείς δεν περίμενε μια Ρεάλ κυρίαρχη: γκολ ο Ράμος, αλλά ορθή ακύρωση (αν και «τραβηγμένη»). Γκολ ο Ρονάλντο (2ο συνεχόμενο απέναντι στη Μπάρτσα) και 2-1. Γκολ ο Μπενζεμά 3 λεπτά αργότερα και 2-2. Κι εκεί που οι της Ρεάλ έμοιαζαν με μελανείμονες χήρες στο ημίχρονο, επέρχεται η μεγάλη αλλαγή και φορούν τα ρούχα των καμικάζι. Η πίεση εντείνεται, ο Ρονάλντο κλωτσάει αέρα αντί να βάλει το γκολ της πρόκρισης, ο Πέπε αποδεικνύει πως οι αδόκιμοι όροι έχουν λογική, μιας και κάνει λίγο πέναλτι στον Αλέξις, ο Πουγιόλ κάνει πολύ πέναλτι στον Μπενζεμά, ο διαιτητής κάνει πως δε βλέπει και μετά τα κάνει μαντάρα: αναίτια 2η κίτρινη στο Ράμος, ίσως σε μια προσπάθεια εξισορρόπησης της κατάστασης («ξέχασε» να βγάλει κόκκινη κάρτα στο Ντιαρά στο πρώτο ημίχρονο). Το παιχνίδι- ή, ορθότερα, η ματσάρα- λήγει 2-2 και άπαντες μένουν ικανοποιημένοι. Η Μπαρτσελόνα διότι ενώ σε όλο το δεύτερο 45λεπτο εκτελούσε χρέη οδοντικού νήματος, εν τέλει γλίτωσε από του Χάρου τα δόντια και η Ρεάλ γιατί απέδειξε- στον εαυτό της, κυρίως- ότι η μεγάλη της αντίπαλος, μολονότι είναι σαφώς ανώτερη ομάδα, δεν είναι ανίκητη. Μια συνολική εκτίμηση των δύο αγώνων: η Μπαρτσελόνα, αν λάβουμε υπόψη και τα δύο 90λεπτα, ήταν καλύτερη. Στη Μαδρίτη εξαφάνισε τη, φοβισμένη, Ρεάλ. Επομένως η πρόκρισή της είναι πέρα για πέρα δίκαιη. Από την άλλη, η Ρεάλ εμφανίστηκε με απρόσμενα αποθέματα σθένους στη ρεβάνς και λίγο έλειψε να κάνει την τεράστια ανατροπή. Αν διαθέτουν στοιχειώδη λογική στη διοίκηση των Μερένχες και καταφέρουν ν’ αντισταθούν στην έμφυτη ροπή τους προς τη σχιζοφρένεια, πρέπει να βρουν τρόπο να διαλύσουν τα σύννεφα περί απομάκρυνσης του Μουρίνιο το καλοκαίρι, και ή να του προτείνουν επέκταση συμβολαίου (λήγει το 2014) ή να τον κλωνοποιήσουν. Είναι πασιφανές πως μόνο αυτός και ο Χρόνος μπορούν να «ρίξουν» τη Μπάρτσα από το θρόνο της. Βέβαια, αν κατάφερνε να κάνει και τον Πέπε να μοιάζει λίγο περισσότερο με ποδοσφαιριστή αντί για άριστο γνώστη των πολεμικών τεχνών, όλα θα ήταν καλύτερα…
·          Στο μπάσκετ, ο Παναθηναϊκός υπενθύμισε στους απανταχού στοχαστές της ανθρώπινης ζωής πως αυτόχειρας δεν μπορείς να γίνεις μόνο με τη χρήση ενός πιστολιού ή ενός σχοινιού ή του μαχαιριού, αλλά και με μια πορτοκαλί μπάλα: έχασε στην έδρα του από την, ικανότατη, Ούνικς και σε συνδυασμό με τη νίκη της Φενέρ επί της Αρμάνι άρχισε να βαδίζει σε περίεργα μονοπάτια. Βέβαια, η δυναμική του και το βάρος της φανέλας του μάλλον θα τον βγάλουν από το λαβύρινθο του top16 αλώβητο, ωστόσο αυτό δεν αναιρεί τη «βλακώδη» ήττα του.
·          Στο τένις, πριν από λίγο μάθαμε τον πρώτο φιναλίστ του Αυστραλιανού Όπεν: ο Ραφαέλ Ναδάλ. Ο σπουδαίος Ισπανός κατάφερε να κάμψει την αντίσταση του, ανεξήγητα χαλαρού, Ρότζερ Φέντερερ (3-1 σετ) και περιμένει να μάθει ποιος θα είναι ο αντίπαλός του (Τζόκοβιτς ή Μάρεϋ). Ο Ναδάλ εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τα, αφύσικα για οποιονδήποτε άλλο τενίστα, αθλητικά του προσόντα (δύναμη, αέναο τρέξιμο σε κάθε γωνιά του κορτ) και σε συνδυασμό με το ασίγαστο πάθος του έβγαλε νοκ- άουτ τον Ελβετό. Ο Φέντερερ, από την άλλη, υπέπεσε σε σωρεία αβίαστων λαθών, το forehand του δεν ήταν στα επίπεδα που έχει συνηθίσει τους οπαδούς του και φάνηκε να μη διαθέτει την ψυχική δύναμη να γυρίσει το ματς στο 1-2. Πλέον, το ερώτημα που γεννάται για τον κορυφαίο τενίστα όλων των εποχών- ναι, ο Φέντερερ- είναι το εξής: απέχοντας, πλέον, 2 ολόκληρα χρόνια από τους Major τίτλους (τα Grand- Slam, δηλαδή) και μιας και δε διαθέτει τα γονίδια του Μπένζαμιν Μπάτον για να γίνεται ολοένα και νεώτερος όσο γερνάει, μπορεί να ξανανέβει στην κορυφή του (τενιστικού) κόσμου; Ή αυτή του η αποτυχία θα είναι το τέλος- ένα τέλος απότομο κι ανέλπιστο σαν αυτά που συνηθ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.