Η νέα «χούντα»: Ασθενές ή καθόλου σήμα!

0
830

mauro

Γράφει η Ελένη Σκάρπου

V   Για την «χούντα» που κάναμε γαργάρα αρκετές φορές και που κατάπιαμε άσπρο πάτο άλλες τόσες. Για τον τρόπο που μας μάθανε να μετράμε την αξία μας και μας έκανε κάτι πολύ λιγότερο από ανθρώπους. Για τις συνειδήσεις μας που τις θάψανε κάτω από στρώσεις θλίψης και για τις χαμένες ελπίδες που δεν βρίσκουμε πια τόπο να τις ξαναφυτέψουμε. Για όλ’ αυτά  αναθεώρησα χθες διάφορα. Εγώ και πολλοί ακόμη θέλω να πιστεύω.

V   Ποτέ δεν χώνεψα τους δημόσιους υπαλλήλους. Κάποτε μου πρότειναν να μπω με μέσον σε μια τράπεζα και αρνήθηκα με περιφρόνηση. Πριν κάποια χρόνια μπήκα στην ΕΡΤ για μια δουλειά και περίμενα ένα τέταρτο την αρμόδια κυρία να βάψει τα νύχια της. Έτσι αποφάσισα ότι δεν είναι ο κόσμος μου αυτός. Αλλά να…. σε μια νύχτα δεν κατεβάζεις γενικούς με πραξικοπηματικό τρόπο τύπου «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» και δεν αφήνεις στο δρόμο τόσους ανθρώπους για να εξυγιάνεις ένα σύστημα, που εσύ ανέθρεψες μέσα στην δική σου πελατειακή μανία και κομματική διαστροφή.

V   Και μετά από αυτό τι; Θα κλείσουν πτέρυγες σε νοσοκομεία για να παρουσιάσουμε λίγο ακόμη πλεόνασμα και να χορτάσουν οι δανειστές μας; Θα μας κόψουν ρεύμα, νερό, εκπαίδευση για να πετύχουμε το success story των ονείρων τους, με τα δικά μας όνειρα στον αγύριστο;

V   Άφησα την τηλεόραση να παίζει ΝΕΤ για ώρα κι ας έβγαινε μια λεζάντα στο κέντρο της οθόνης που έγραφε διακριτικά «Ασθενές ή καθόλου σήμα». Θυμήθηκα λίγο πως ένιωθα παιδί στο χωριό όταν μας έκοβαν το ρεύμα. Σαν να μου κοβόταν η ανάσα. Διπλωνόμουν γύρω από ένα κερί και περίμενα να φέξει, λες και όλα ξεκινούσαν και τελείωναν με το φως ή το σκοτάδι.

V   Εκείνο το σκοτάδι έπεσε βαρύ χθες, όπως κι η βροχή στην Αγγελάκη μετά τις 22.30. Εκεί που το δημόσιο αγαθό της ΕΡΤ έσβηνε, τα ΜΑΤ ήταν σε ετοιμότητα, η Στρατού κλεισμένη κι από τα μεγάφωνα πίσω εξέπεμπε ο 102… σου σηκωνόταν η τρίχα στην σκέψη ότι η Ελλάδα γίνεται έρμαιο μιας κατάστασης αφανισμού με το έτσι θέλω.

V   Κι ήταν κι εκείνα τα λόγια της φίλης μου της Δάφνης που είχαν θυμό, για όλους αυτούς που κεραίες και σήματα και τεχνολογία δεν τους φτάνουν και που τα δημόσια αγαθά τα πλήρωσαν για να τους αξίζει τουλάχιστον μια συντροφιά, τουλάχιστον μια αξιοπρεπής ενημέρωση. Κι ήταν κι εκείνη η επαναστατική, χειμαρρώδης φλόγα των social media… που τελικά ικανοποίησε το αίσθημα του σωστού Έλληνα πολίτη και σήμερα δεν είμαστε στους δρόμους να ουρλιάζουμε. Όχι για τις απολύσεις… για την κατάργηση της αξιοπρέπειας μας, του πολιτισμού μας και των δικαιωμάτων μας. Ποιος θα μας δώσει πίσω την ζωή που θελήσαμε; Ποιος θα μας κάνει ανθρώπους ξανά… αναρωτιέμαι;

«… για το χαμένο μου αγώνα
που τ’ αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν…»

 

 

Προηγούμενο άρθροΟ συγγραφέας Χρήστος Δημόπουλος σήμερα στη Θεσσαλονίκη
Επόμενο άρθροΔωρεάν μαθήματα Γ’ Λυκείου στα Φροντιστήρια ΠΟΡΕΙΑ
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.