Η οριζόντια αφασία και ο θείος Μητσοτάκης

0
735
www.news.gr
www.news.gr
www.news.gr

stavros konΓράφει ο Σταύρος Κωνσταντινίδης / Πολιτικός Μηχανικός – Συγκοινωνιολόγος

Ώστε έτσι,  ο Μπακογιάννης  διαφωνεί με το θείο Κυριάκο Μητσοτάκη, καθότι θίγεται ως Δήμαρχος από τις μετατάξεις της δημοτικής αστυνομίας. Όλοι βέβαια θα διαφωνούσαν με τον μικροθείο τους, αν ήταν δήμαρχοι και κανείς δε θα συμφωνούσε με τον ανηψιό, αν δε τα έβαζε με τον κακό Υπουργό. Ο καθένας κρίνει από τη θέση στην οποία βρίσκεται λοιπόν. Δικηγόροι, δημοσιογράφοι, πλούσιοι , φτωχοί, δημόσιοι, ιδιωτικοί, άνδρες, γυναίκες, gay, straight… διαβάζουν τη ζωή μέσα από την υποκειμενική θεώρηση της κοινωνικής τους θέσης.  Σε γλώσσα χαλαρής αργκώ αυτό λέγεται άλλο χαρμάνι, άλλη παραμύθα ή διαφορετικά με όρους σφιχτής κοινωνιολογίας, παραπέμπει  στο περίφημο σύνδρομο  της “πρωταρχικής θέσης”. Η πολιτική όμως είναι ακριβώς το αντίθετο, είναι η απάλειψη της επίδρασης του υποκειμενισμού της “πρωταρχικής θέσης” ή διαφορετικά, ως νοητικό πείραμα, είναι ο ιδανικός σχεδιασμός της ζωής, όπως θα ήταν αν δεν είναι γνωστοί οι ρολόι εκ των προτέρων, υπό την αντίστροφη συνθήκη της “πρωταρχικής άγνοιας” δηλαδή. Έτσι η δικαιοσύνη προσεγγίζεται με μεγαλύτερη βεβαιότητα.

Η πολιτική συγκροτείται με αξιοπιστία  όταν δεν εκφράζεται ως άθροισμα των αιτημάτων όλων των κοινωνικών ομάδων. Αλλά όταν συνοψίζεται ως σύνθεση και αναγωγή σε ένα ανώτερο επίπεδο,  υπηρέτησης του δημόσιου συμφέροντος. Μετασχηματίζεται σε αποτελεσματική όταν επικρατήσουν η συναίνεση, η ουσιαστική διαβούλευση και η συμβιβαστική αντίληψη.  Στην σκανδαλωδώς προστατευόμενη επί χρόνια  μανιχαϊστική συνδικαλιστική οπτική, ο συμβιβασμός θεωρείται ντροπή η  ήττα. Παραβλέπει άλλοτε από άγνοια και άλλοτε από κουτοπονηριά, τη δύναμη του δημιουργικού συμβιβασμού, σαν βασική αρχή και θεμελιώδη έννοια, μιας υποφερτής συλλογικής συνύπαρξης,  σε ένα σύγχρονο και δημοκρατικό κράτος.

Τα τελευταία 15 χρόνια η Τοπική Αυτοδιοίκηση διπλασίασε το προσωπικό της, χωρίς να επηρεαστεί αναλογικά το παραγόμενο έργο και οι υπηρεσίες προς τον πολίτη. Επί τρία χρόνια οι Δήμαρχοι αποφεύγουν πεισματικά να αξιολογήσουν το προσωπικό τους, ελπίζοντας να χαθούν στη μετάφραση οι υποχρεωτικές  δεσμεύσεις  της χώρας. Αντίθετα κολακεύουν υπόγεια το κακομαθημένο υπαλληλικό υποσυνείδητο και καλλιεργούν από κοινού το ψυχαναλυτικό σύμπτωμα  της απόκρυψης- μετάθεσης. Τώρα εμφανίζονται ηρωικά  ταυτισμένοι με την απραξία ενδίδοντας στριμωγμένοι στην ανορθολογική εσωτερική πίεση, αναδεικνύοντας άθελά τους τη σκοτεινή πλευρά της αυτοδιοικητικής πελατειακότητας. Ξεχνούν συστηματικά οι Δήμαρχοι ότι αποτελούν συνέχεια και αναπόσπαστο τμήμα του κρατικού μηχανισμού, και όχι αιρετοί τοπικοί συνδικαλιστές, που δεν διαφωνούν ποτέ με το προσωπικό τους.

Για όποιον μπορεί να είναι ελάχιστα αποστασιοποιημένος και αντικειμενικός, η πολύτιμη δημοτική Αστυνομία υπό το αδύναμο, ασαφές και ερασιτεχνικό management της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν θα μπορούσε να υπάρξει παραγωγική και αποτελεσματική. Χωρίς κατασταλτικές εξουσιοδοτήσεις, μειονέκτησε εκ των πραγμάτων στην άσκηση των αρμοδιοτήτων της. Από τον περιορισμό του μαφιόζικου παρεμπορίου μέχρι και τη διευθέτηση της στάθμευσης και της παράνομης διέλευσης στα πεζοδρόμια, τα αποτελέσματα είναι μάλλον πενιχρά. Υπό τη πιο συνεκτική διοίκηση της ελληνικής αστυνομίας, μέσω των  αντιστοίχων τοπικών διευθύνσεων και με τις ίδιες και  πιο ενισχυμένες αρμοδιότητες μπορούν να πολλαπλασιάσουν την συνεισφορά τους, στην γεωγραφική κλίμακα των ορίων των Δήμων. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει με αυτήν την ισορροπημένη προσέγγιση; Κι όμως διαφωνούν σχεδόν όλοι.

Επί τρεις δεκαετίες, μέσα στην μεταπολιτευτική νιρβάνα, αναπτύξαμε αυθόρμητα και ανώριμα, μια ιδιόμορφη κοινωνική οργάνωση, σχεδιάσαμε τη ζωή μας στη βάση μιας ακραίας συντεχνιακής θέασης, που μόλυνε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και εκφράζεται πλέον, ως ένας λανθάνων κοινωνικός εμφύλιος, όλων εναντίον όλων. Ταμπουρωμένοι πίσω από τα χαρακώματα της ιδιοτέλειας  και του υποκειμενισμού, ακυρώσαμε στην πράξη όλες τις σύγχρονες αξίες του πολιτισμένου κόσμου, την αξιοκρατία, τη μεθοδολογία,  την αξιολόγηση, τη σχέση κόστους – αποτελέσματος. Όλοι κατέστησαν προγραμματικοί αρνητές και εξεγερμένοι συνδικαλιστές, από τον Υπουργό και τον Δήμαρχο μέχρι τον ταξιτζή και τον δημοτικό αστυνομικό.

Αποτέλεσμα  της υπεραπλούστευσης της συνθετότητας της ζωής υπήρξε η επέλασης  της οριζόντιας “φιλοσοφίας”. Η οριζόντια αφασία της Ελλάδας. Όλα βαίνουν πλέον οριζοντίως, εναντίον μας, προσλήψεις, απολύσεις, περικοπές, αυξήσεις, αισίως και το sex φαντάζομαι. Κουτά,  τεμπέλικα, ανέξοδα και αντιερωτικά. Πετάξαμε υπερφίαλα και επιπόλαια στα σκουπίδια  τη θεωρία, τη λογοτεχνία, τη συντεταγμένη διαδικασία, το management, τα μαθηματικά, τον ορθολογισμό,   την τέχνη της διοίκησης. Διοικούμε τη χώρα με αποκλειστική αξιοποίηση των γνώσεων του Δημοτικού… και με το brutal ένστικτο προνεωτερικών ανθρώπων.

Προηγούμενο άρθροthinkfree.gr / Αλλάζουμε, δυναμώνουμε, προχωράμε!
Επόμενο άρθροΚαλημέρα… μαγική!
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.