Η τέχνη του ψεύδους και οι λοιπές αστειότητες της πολιτικής

0
489

Του Σωτήρη Τζιμούρτα / [email protected]

Ξεχάστε το ευρώ, το δολάριο, τον χρυσό και το πετρέλαιο. Ξεχάστε τις μετοχές, τα ομόλογα και τα λοιπά πιστωτικά προϊόντα. Ξεχάστε τους συσχετισμούς και το πρόσημο του προοδευτισμού τους. Όλα αυτά είναι δευτερευούσης σημασίας και αξίας στην κοινωνικοπολιτική μας πραγματικότητα. Το πολυτιμότερο και πιο διαδεδομένο νόμισμα παγκοσμίως είναι το ψέμα και η διαχείρισή του. Ψέματα των αγορών προς τις οικονομίες, των συμμαχιών προς τα συστατικά τους μέρη, των τραπεζών προς τα κράτη, των κρατών προς τους πολίτες και πάει λέγοντας. Όσο πιο κρίσιμο είναι το ζήτημα προς διαπραγμάτευση και τοποθέτηση, τόσο πιο περίτεχνα δομημένο είναι το ψέμα. Και ταυτόχρονα, τόσο πιο δυσνόητα και ασαφή ερμηνευτικά, είναι τα προς απάντηση δεδομένα. Κερδισμένος της σύγχρονης πολιτικής και οικονομίας, είναι εκείνος που μπορεί να εγείρει όσο το δυνατόν πιο ασαφή και δύσκολα να απαντηθούν ερωτήματα – διλήμματα και να τα συνοδεύσει από επιχειρήματα που εξυπηρετούν τον σκοπό του. Αυτή την ισορροπία του τρόμου, είτε την περιβάλλεις από το γενικό αξίωμα του Nash Equilibrium είτε απλώς την αποκαλέσεις λαϊκά, ότι φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη, είναι ένα και το αυτό. Αυτό που θα επιχειρήσω να κάνω εδώ είναι να ομαδοποιήσω τα ψεύδη, που εκτοξεύονται προς τους Έλληνες πολίτες σε αυτή την κρίσιμη περίοδο και να τα εξετάσω, όχι ως προς τη δήλωση αλλά ως προς το περιεχόμενο τους.

Ψέμα 1ο: Ευρώ ή δραχμή; Σε παλιότερο άρθρο μου με τίτλο «ψευτοδιλήμματα κι εκβιασμοί» είχα επισημάνει πως από μόνο του το ερώτημα είναι παράνομο και αδιανόητο να τεθεί και συνεπώς και να απαντηθεί. Είναι το ίδιο αδιανόητο όπως το να τοποθετηθούμε στο δίλημμα Ευρώπη ή Αφρική. Η φύση, η ιστορία, ο πολιτισμός, ο διεθνής συσχετισμός, η γεωγραφία, μας τοποθέτησε σε αυτό που αποκαλείται Ευρώπη, με όσα θετικά και όσα αρνητικά συνεπάγεται. Ας τα ξεπεράσουμε όμως όλα αυτά και για χάρη του διαλόγου ας το δούμε καθαρά στην οικονομική του βάση. Υπό τις παρούσες συνθήκες το να αποφασίσουμε και να βγούμε εκούσια από την ζώνη του ευρώ είναι αδιανόητο και καταστροφικό ως επιλογή (και ευτυχώς μόνο το ΚΚΕ και οι παρωχημένες ιδεοληψίες του το συζητάνε ως λύση). Θα πρέπει να περιμένουμε και να αγωνιζόμαστε εντός της καρδίας των ευρωπαϊκών εξελίξεων, για την ανατροπή των συσχετισμών στους οποίους μέχρι στιγμής πατάει αυτός ο οικονομικός φρανκενστάιν ή για την κατάρρευση του ίδιου του νομίσματος, υπό το βάρος των αγορών αλλά και των ίδιων του των αντιφάσεων. Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν θα πρέπει να τους κάνουμε την χάρη να φύγουμε.

Ψέμα 2ο: Η απόφαση να μας αποβάλλουν από το ευρώ, είναι εφικτή; Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Δεν προβλέπεται στην συνθήκη της ΟΝΕ (όπως και δεν προβλέπονται και οι κυρώσεις για την παραβίαση του συμφώνου σταθερότητας) και κανείς δεν έχει το ειδικό πολιτικό και ιστορικό βάρος από όλα αυτά τα ανδρείκελα των αγορών, να μας αποβάλλει με πολιτική απόφαση, γιατί θα είναι σαν να αποβάλλει η Ευρώπη τον εαυτό της (θα μείνει μετά ένα άδειο και άνευ νοήματος τραπεζικό κέλυφος και το ξέρουν όλοι). Το επιχείρημα λοιπόν που ακούγεται από διάφορους εντός της χώρας, είναι πως οι μεν εταίροι μας θα συνεχίσουν να πληρώνουν τα χρέη προς τους δανειστές μας, αλλά θα εγκαταλείψουν την χώρα μόνη στο εσωτερικό της. Δηλαδή εμείς οι ίδιοι θα ζητήσουμε την έξοδο μας, λόγω της δημοσιονομικής μας αδυναμίας να ανταποκριθούμε εντός των πυλών εξαιτίας του ελλείμματος. Είναι έτσι; Η απάντηση και εδώ είναι ΟΧΙ. Το μνημόνιο 2 συνοδεύεται από μέτρα 11,5 δις για τα επόμενα δύο χρόνια, που σημαίνει ότι θα πρέπει να περικοπούν 5,75 δις ευρώ ετησίως. Αυτό για να συμβεί, προϋποθέτει 150.000 απολύσεις στον δημόσιο τομέα για κάθε έτος. Ας πάρουμε λοιπόν το αρνητικό σενάριο που λέει ότι λόγω ελλείμματος θα ζητήσουμε μόνοι μας την επιστροφή στη δραχμή. Το πρωτογενές έλλειμμα της χώρας (χωρίς δηλαδή το κόστος αποπληρωμής των δανείων και των τόκων) είναι 6,2 δις. Το μισθολογικό κόστος του δημοσίου, είναι 22,5 δις. Η απευθείας περικοπή των 6,2 δις μόνο από το μισθολογικό κόστος (χωρίς δηλαδή να βάλουν και άλλες δαπάνες μέσα) σημαίνει απολύσεις στο δημόσιο 230.000 ατόμων, λιγότερους από τις 300.000 του μνημονίου και φυσικά χωρίς όλες τις υποθηκεύσεις της χώρας όπως αυτές συντελούνται (υπενθυμίζω απλώς ότι 350 χιλιάδες άτομα έχασαν την δουλειά τους στο τρίμηνο Δεκεμβρίου – Μαρτίου). Με λίγα λόγια, ακόμα και το πιο δυσμενές από τα σενάρια που μπορούν να συμβούν δεν μπορεί να μας αποβάλλει από το ευρώ σε καμία περίπτωση, απλώς θα γίνει μια βίαιη ισοσκέλιση του προϋπολογισμού, που όμως δεν θα είναι βιαιότερη από αυτό που βιώνουμε ήδη ολόκληρο το 2011.

Ψέμα 3ο: Φταίει η διεφθαρμένη Ελλάδα και πρέπει τώρα όλοι να πληρώσουμε. Αυτό το συναίσθημα ενοχής που με κάθε τρόπο καλλιεργούν στον Έλληνα πολίτη τα τελευταία χρόνια είναι επαίσχυντο και ανήθικο. Η Ελλάδα μπήκε στην ζώνη του ευρώ επειδή πληρούσε τα κριτήρια; Επειδή ήταν μια εύρωστη οικονομία που άντεχε την προσαρμογή της σε ένα σκληρό νόμισμα βορειο-Ευρωπαϊκού τύπού; Η απάντηση είναι και πάλι ΟΧΙ. Η Ελλάδα μπήκε στη ζώνη του ευρώ επειδή ΤΗΝ ΕΒΑΛΑΝ με πολιτική απόφαση. Κατόπιν δέσμευσε ένα μέρος του χρέους της στην Goldman Sachs το οποίο αποδεσμεύτηκε στο πολλαπλάσιο και με εξοντωτικά επιτόκια. Και φυσικά μπήκε στο ευρώ με προίκα τις δεσμεύσεις της προς τις Γερμανικές κυρίως εταιρίες όπλων, προς την Ζίμενς με το C4I κ.ο.κ. Προίκα που για να την αποπληρώσει χρεώθηκε, δανείστηκε και την στιγμή της κρίσης πήρε το φταίξιμο στην πλάτη του ο λαός της και όχι οι μάγειρες αυτής της διαδικασίας. Η διαφθορά σε αυτή την χώρα είναι σταμπαρισμένη με το λογότυπο του ΠΑΣΟΚ και δεν αφορά το σύνολο των Ελλήνων, όπως προσπάθησαν με κάθε τρόπο να περάσουν.

Ψέμα 4ο: Η καταγγελία του μνημονίου. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας νέος και ικανότατος πολιτικός στον οποίο πιστώνεται στο ακέραιο η επιτυχία του να μπει στην εγχώρια, αλλά και την Ευρωπαϊκή ατζέντα, η αδυναμία του μνημονίου και των πολιτικών υποτέλειας και λιτότητας να αποτελέσουν απάντηση στην κρίση χρέους. Ταυτόχρονα, δικαιώνεται ως προς την αταλάντευτη στάση του, πως το πρόβλημα είναι Ευρωπαϊκό και όχι Ελληνικό (δηλαδή είναι εκείνος που έβγαλε από το κάδρο τους κακούς Έλληνες στο οποίο μας είχε τοποθετήσει ο Τζέφρυ ή έβαλε στο κάδρο και τους υπόλοιπους Ευρωπαίους). Παρόλα αυτά και ο ίδιος ξέρει ότι η Ελλάδα δεν ανήκει σε εκείνες τις χώρες που μπορούν να απειλούν και να λεονταρίζουν προς τους Ευρωπαίους. Δικαιολογείται ως έναν βαθμό η απειρία του, ωστόσο θα πρέπει σύντομα (και όπως φαίνεται το κάνει) να δείξει μια πιο ψύχραιμη και διαλλακτική (όχι μειοδοτική) στάση. Θα πρέπει να πολεμήσει και να συνεργαστεί με ευρωπαϊκές δυνάμεις του κοινωνικού μπλοκ για την ανατροπή εντός της Ευρώπης και όχι να αρκείται σε σπασμωδικές κινήσεις εντυπωσιασμού για εσωτερική κατανάλωση που μας οδηγούν στο περιθώριο. Θυμίζει κατά πολύ τον Αντρέα, που προεκλογικά το 81, υπόσχονταν την έξοδο της Ελλάδας απ την ΕΟΚ και κατόπιν μαζί με τον Μιτεράν έγιναν οι καλύτεροι συμπαίκτες της Ευρωπαϊκής οικονομίας και πολιτικής. Θεωρώ δεδομένη την ανάλογη μεταστροφή του Αλέξη, όπως και το αντίστοιχο δίπολο με τον Ολάντ, ωστόσο οι στιγμές είναι περισσότερο κρίσιμες από αυτές του ’80 και κατά τούτο το πεδίο δόξας είναι λαμπρό για τον ίδιο, ωστόσο είναι μεγάλο και το πεδίο της καταστροφής.

Ψέμα 5ο: Ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ πονά για την διακυβέρνηση του τόπου. Αυτό που παρακολουθούμε να συμβαίνει από τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ στις τηλεοράσεις, τείνει στα όρια του κωμικού. Κι αυτό γιατί από την μια δεν μπορούν να κρύψουν την αμηχανία τους για το ισχυρότατο χαστούκι που τους έδωσε ο Ελληνικός λαός, αλλά από την άλλη δεν μπορούν να αποβάλλουν την αλαζονεία που κουβαλάνε από τα ένδοξα χρόνια. Για όσους ακόμα δεν το έχουν πάρει χαμπάρι, το μόνο που ενδιαφέρει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι να το περισώσει από την κατάρρευση του. Γιατί στις επόμενες εκλογές θα πέσει σε μονοψήφια ποσοστά και στις μεθεπόμενες (ας ελπίσουμε ύστερα από μια μακρά κοινοβουλευτική περίοδο) θα αποτελεί μια ανάμνηση παλιά, κάτι σαν τον Ζίγδη. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί πλέον να διαδραματίσει το ρόλο που η ιστορία του επεφύλασσε μεταπολιτευτικά. Μεταλλάχθηκε από ανάχωμα της αριστεράς, σε πρόσχωμα της δεξιάς. Είναι ένα ερμαφρόδιτο νεοφιλελεύθερο κόμμα με μια παρωχημένη γιάπικη γλώσσα και με μια βαθιά καθεστωτική έπαρση που πλέον δεν φτουράει. Είναι μοιραίο λοιπόν ο δυναμικός αριστερός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ο ήπιος λόγος του Κουβέλη, να το εκτοπίσουν στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας».

Ψέμα 6ο: Η Νέα Δημοκρατία πονά για την διακυβέρνηση του τόπου. Αυτό που παρακολουθούμε να συμβαίνει από τα στελέχη της ΝΔ στις τηλεοράσεις, τείνει να είναι εξίσου κωμικό με αυτό που παρακολουθούμε κι απ’ το ΠΑΣΟΚ. Ο Σαμαράς, που ενδεχομένως να διεκδικεί τον τίτλο του πιο ηλίθιου πολιτικού του φιλελεύθερου χώρου (γιατί γενικώς τον τίτλο τον έχει κατοχυρωμένο ο Γιώργος), αφού νομιμοποίησε την πολιτική του πασοκικού μνημονίου που ο ίδιος έκραζε, προσερχόμενος στην κυβέρνηση Παπαδήμου, διέγραψε κατόπιν 22 βουλευτές κατακερματίζοντας τον ήδη κατακερματισμένο χώρο της δεξιάς. Κι αφού αναλώθηκε προεκλογικά στην βλακωδέστατη ρητορεία για αυτοδυναμία (ενώ ο τόπος βούιζε για το αδύνατον του πράγματος) και για επαναληπτικές εκλογές στο ενδεχόμενο μη αυτοδυναμίας του, τώρα εμφανίζεται πονεμένος για την ανάγκη συγκλίσεων. Λέει ψέματα κι αυτός. Ούτε που τον ενδιαφέρει οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ το να περισώσει το πολιτικό του κουφάρι. Θέλει να κερδίσει λίγο παραπάνω χρόνο μπας και καταφέρει να μαζέψει κανένα απ’ τα κομμάτια που θρυμμάτισε ο ίδιος. Είναι πλέον σαφές, ότι όσο απαραίτητη είναι μια ισχυρή αριστερά, άλλο τόσο απαραίτητη είναι μια συγκροτημένη δεξιά, ώστε να επέλθει εξισορρόπηση πολιτική, κοινωνική και οικονομική. Για να γυρίσει λοιπόν η Ντόρα, ο Μάνος κι ο Καρατζαφέρης, θα πρέπει πρωτίστως να καλύπτεται η αρχηγική προοπτική της πρώτης και αυτό ο Σαμαράς δεν θα το αποδεχθεί αμαχητί.

Ψέμα 7ο: Η χώρα θα καταστραφεί από τις εκλογές. Η χώρα δεν καταστρέφεται από την δημοκρατία, η χώρα καταστρέφεται από εκείνους που επιχειρούν να την χειραγωγήσουν με ψέματα και πολιτικαντισμούς τύπου Παπαδήμου. Εκλογές ξανά λοιπόν, ώστε να υπάρξει ένας νέος συσχετισμός εξουσίας που θα αναλάβει να προχωρήσει το καράβι. Μέχρι τότε, κλείστε τις τηλεοράσεις και αγνοείστε τα ψέματα τους.

Προηγούμενο άρθροΗ Γενική Συνέλευση της Ένωσης Θεάτρων της Ευρώπης στο ΚΘΒΕ
Επόμενο άρθροΤο δις εξαμαρτείν του Αντώνη και η τελευταία ευκαιρία
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.