Θα πούμε το σύκο – σύκο και το σήκω… εγέρθητω!

0
724

Γράφει η Έλενα Χουσνή / [email protected]

Απ` όλα έχει η Μαργιωρή που λένε. Έτσι και αυτή η εκλογική διαδικασία είχε από όλα. Και αλάτι και πιπέρι και αλατοπίπερο. Και ξύδι και λεμόνι και όλα τα ξινά και κυρίως περσινά ξινά σταφύλια. Είχε και χρυσό, και ασημένιο και χάλκινο μετάλλιο. Μόνο βάθρο δεν είχε για τον νικητή και κλάδο ελαίας. Γιατί νικητής – με την τυπική σημασία του όρου – δεν υπήρχε. Δεν υπήρχε, δηλαδή, αυτοδυναμία. Αν αυτό θεωρείται, ντε και καλά νίκη.

Γιατί η νέα πολιτική θεωρία του μετα-μετα- πολύ μετά-πολιτευτικού status επιχειρεί να μας πείσει ότι πολιτική σταθερότητα εγγυάται μόνο η αυτοδυναμία ενός κόμματος. Τότε τι είδους σταθερότητα μας παρείχε η προηγούμενη αυτοδύναμη κυβέρνηση; Ρωτώ εγώ. Αλλά κανείς δεν απαντά. Από την άλλη υπάρχει η «χρυσή ευκαιρία» της ομαδο-συνεργατικής κυβέρνησης. Για την οποία όλοι συμφωνούν αλλά όλοι θέλουν να είναι «νονοί». Κι έτσι μας έχει προκύψει ως κυβέρνηση συνεργασίας, κυβέρνηση εθνικής ενότητας, Κυβέρνηση για το Έθνος, Αριστερή Κυβέρνηση και πολλά άλλα ονόματα καθώς είθισται με όσους κινούνται στο ημίφως της παρανομίας.

Και στο δια ταύτα ξεχνούμε ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν αυταξίες. Αυταξία είναι ίσως η δημοκρατία με την έννοια ότι κανείς δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητά της. Από εκεί και πέρα όλα είναι ζήτημα του πώς θα γίνουν. Κυβέρνηση για την κυβέρνηση δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχει και συνεργασία για τη συνεργασία. Πολύ περισσότερο όταν αυτή είναι καθαρά προσχηματική και κρύβεται πίσω από απόπειρες απόσβεσης απωλειών σε κομματικά ποσοστά ή αντίστοιχα μεγιστοποίησης αυτών. Συνεργάζομαι σημαίνει ότι βρίσκω ένα μίνιμουμ συμφωνίας με τον άλλον. Ότι αποδέχομαι ένα πλαίσιο αρχών και καλοπροαίρετα θεωρώ ότι αυτό θα τηρηθεί εκατέρωθεν. Συνεργασία με προκαταβολικές αιχμές και προκατάληψη δεν γίνεται.

Κι έτσι ενώ ήρθε η ώρα να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, το όνομα αλλάζει μαζί με την ταυτότητα που το κάθε κόμμα του δίνει. «Να λέμε τα σύκα – σύκα και τη σκάφη- σκάφη» επέμενε ένας συμμαθητής μου κάποτε σε τέτοιο βαθμό που κοντέψαμε να μισήσουμε τα σύκα. Τώρα το σύκο είναι ένα. Αυτό που προσφέρει το φύλλο του για να κρυφτεί η γύμνια του πολιτικού συστήματος. Και ομόηχο μεν, κακόηχο δε, θυμίζει εκείνο το άλλο σήκω που εσχάτως μετονομάσθη «εγέρθητω» για να σηματοδοτήσει τον ξεπεσμό και την κατάπτωση από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα.

Με στρατιωτικού τύπου προστάγματα επιβάλλεται – τι οξύμωρο – ο σεβασμός, τη στιγμή που κάθε Έλληνας πολίτης δίνει μια σκληρή μάχη να μην χάσει τον αυτοσεβασμό του. Κι έτσι δυστυχώς ήρθε η ώρα να πούμε το σύκο – σύκο, και το σήκω… εγέρθητω.! Εις οιωνός άριστος. Ποιος; Η απάντηση είναι δική σας…

Προηγούμενο άρθροΠοιοι (και σε ποιους) μοιράζουν τα λεφτά του Πολιτισμού;
Επόμενο άρθρο«Οικουμενική» με… 38%;
Γεννήθηκα στις 8 Μαρτίου του 1973 ένα μεσημέρι μιας μάλλον κρύας ημέρας. Η γέννησή μου την ημέρα της γυναίκας θα έπρεπε, κατά την άποψη των άλλων, να με σημαδέψει με την ευθύνη να εκπροσωπήσω επάξια το «ασθενές φύλλο» στην αέναη μάχη του με το, υποτίθεται, ισχυρό. Η διαφορά είναι ότι εγώ ποτέ δεν πίστεψα σε αυτή την ευθύνη αλλά ούτε και σε αυτή τη μάχη. Ήθελα να γίνω δημοσιογράφος από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κανείς δεν με προετοίμασε κατάλληλα για τα θέλω μου και έτσι αναγκάστηκα να τα «λουστώ». Η μάχη συνεχίζεται ακόμη. Πέρασα λοιπόν από αυτά τα σκαλοπάτια, τα ανέβηκα με κόπο μέχρι ενός σημείου και στο πρώτο πλατύσκαλο κοίταξα πάνω και είδα ότι στην άνοδο με περιμένει… κατηφόρα. Κι έτσι έφυγα για να προστατεύσω την αγάπη μου. Έτσι γίνεται με τα μεγάλα πάθη. Πρέπει να τα εγκαταλείψεις για να τα κρατήσεις ανέπαφα και ακέραια στην καρδιά σου. Έκτοτε είχα την ευτυχία να βρω τον σύντροφο που με τρέφει με λέξεις και συναισθήματα καθημερινά. Κι έτσι οι λέξεις αποκτούν άλλο νόημα. Και μαζί με αυτές μια ανάγκη, που και που, να τις μοιράζομαι με εκείνους που δίνουν καθημερινά τη μάχη με άλλες λέξεις, τις δικές τους. Γιατί οι λέξεις είναι δυνατό πράγμα κι ας επιλέγουμε συχνά να τις αγνοούμε, να τις προσπερνάμε, να αδιαφορούμε για την εξαγνιστική, την καθαρτική ιδιότητά τους. Το ThinkFree είναι για μένα ο πομπός και ο δέκτης αυτής της πεποίθησης. Και η ευκαιρία να ανταμώσω ξανά με ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί μου δυνατές λέξεις στο παρελθόν, όπως ο Γιάννης και η Ξανθούλα. Κι όσο ανταμώνουμε με τις λέξεις, ανταμώνουμε και με τους ανθρώπους. Και τι άλλο να ζητήσει κανείς;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.