Θ. Ανεστόπουλος: «Το “Εγέρθητω” μου στέρησε το δικαίωμα να λέω την αγαπημένη μου φράση»!

0
1055

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected] / f/b Eleni Skarpou / eliaskarpou.blogspot.com

Τόπος: Δεν χωρούσαμε σε τούτο τον πλανήτη και μεταφερθήκαμε νοερά στον δικό του μουσικό κόσμο!

Χρόνος: Αργά το βράδυ, γιατί η νύχτα σου επιτρέπει να μπαίνεις σε λεπτομέρειες χωρίς να φαίνεσαι αδιάκριτος!

Σκοπός: Να φτάσω… «Ως το τέλος» με τις ευλογίες του!

Κάθε συνέντευξη είναι σαν μια ιστορία που ξεκινάει από το μηδέν και μπορεί να φτάσει μέχρι το +άπειρο. Είναι σαν μια αίσθηση που δεν τη γνωρίζεις, αλλά μετά την κουβέντα γίνεται γνώριμη και διαχρονική. Οι φίλοι μου λένε πως είμαι τυχερή που συναντώ γνωστές προσωπικότητες. Εγώ νιώθω τυχερή γιατί δεν μένω στην επιφάνεια της μαρκίζας τους. Με τον Θάνο Ανεστόπουλο συναντηθήκαμε για πρώτη φορά πέρυσι, σ’ ένα Live του στη Θεσσαλονίκη. Σκοτεινός, με βλέμμα διψασμένο για τα όμορφα και δοσμένος στην τέχνη του με τη δέουσα σιωπή… εκείνη που οι καλλιτέχνες βαφτίζουν προσωπικό χωροχρόνο. Θυμάμαι μου είχε κάνει εντύπωση που μιλούσε πολύ, αλλά που τελικά κατέληγε σε μια σοφία, όμοια με των λακωνικών ανθρώπων. Θυμάμαι που με γύρισε πίσω στην εφηβεία… τότε που το θρανίο μου φιλοξενούσε περήφανα το «Έγινε η απώλεια συνήθεια μας». Δεν είναι όμως το παρελθόν του με τα  «Διάφανα Κρίνα» που τον κάνει σπουδαίο, αλλά η στόφα του αυθεντικού τραγουδοποιού-ερμηνευτή, που δεν τον αφήνει να διαλέξει ανάμεσα στη ζωή και σ’ αυτό που αγαπά να κάνει. Με αφορμή την εμφάνιση του την Παρασκευή που μας πέρασε στο Block33 και τη νέα του δισκογραφική δουλειά «Ως το τέλος», έγινα για λίγο συνοδοιπόρος του.

Αναλύοντας τα τραγούδια με τους κανόνες της ψυχής…

«Ξανάρθαν τα σύννεφα»! Έτσι ανοίγει ο καινούριος δίσκος κι όπως λέει ο Θάνος κλείνει ταυτόχρονα μια εποχή σκοταδιού έχοντας μια νέα χαραμάδα φωτός. Οι στίχοι είναι δικοί του –όπως και στα περισσότερα κομμάτια- κι αν ρωτά κανείς πως αποτυπώνεται μέσα του… «σαν μια ιστορία δίχως τέλος». Με το «Ως το τέλος του κόσμου» μας βάζει στα μονοπάτια της τελείωσης, όχι με την γνωστή έννοια την θρησκευτική-χριστιανική, αλλά με εκείνη  της ολοκλήρωσης «η πνευματική οδός που μπορεί ο καθένας να κάνει ενδοσκόπηση και μάλιστα όταν αυτό είναι ανάγκη των καιρών μέσα σε ένα καρβουνιασμένο τοπίο όπως αυτό που ζούμε. Εκεί χρειάζεται να ανανίπτουμε την κάθε μας μέρα, σκάβοντας ο καθένας μας μέσα του». Ο δίσκος έχει και αποχρώσεις από Gabriel Garcia Marquez τύπου «ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας», μόνο που εδώ αλλάζει όνομα η ταμπέλα και γίνεται «Το καθετί». Κι από εκεί στην «Αγάπη που θα βλαστήσει», αφού κατά τον Θάνο «χρειάζεται μόχθος για το καθετί και πόσο μάλλον για κάτι που δεν έχει τέλος κι αρχή. Στη νέα του δουλειά συναντά κανείς μια μεγάλη μορφή, τον Αρσένι Ταρκόφσκι, πατέρα του μεγάλου Ρώσου σκηνοθέτη, Αντρέι Ταρκόφσκι και φυσικά γνωστό για τις λαμπρές μεταφράσεις ποιητών που έχει κάνει. «Μα κάτι άλλο ζητώ» «είναι η ματαιοδοξία η ανθρώπινη να κατακτήσουμε την ομορφιά, έχοντας την γύρω μας, χωρίς να μπορούμε να τη δούμε». Κι όπως μου αραδιάζει τις λέξεις μου επιτρέπει να σκέφτομαι πως έχω τη δύναμη να ζήσω τα όμορφα… ακριβώς τη στιγμή που τα βλέπω μπροστά μου. Έχω κρατήσει γι’ αργότερα τρία ακόμη τραγούδια, γιατί μέσα από αυτά είδα τις σκέψεις του Θάνου για τους νέους ανθρώπους, είδα την συνειδητή του άποψη για τον κόσμο του σήμερα, διαπίστωσα τι μου άφησε αυτή η συνάντηση και αποφάσισα να τους αφιερώσω περισσότερες γραμμές… αφοσιωμένη στα πλήκτρα μου και πιστά ασάλευτη στην οθόνη μου.

Η μοναξιά με τρομάζει…

Αναρωτιέμαι άραγε αν είναι μονάχος ή μοναχικός, πως «βαδίζει» στα τραγούδια. «Μοναχικός… η μοναξιά με τρομάζει». Μόνο όταν δημιουργεί επιστρατεύει τη μοναξιά. Και για να δημιουργήσει; Χρειάζεται απλά να παρατηρεί τι γίνεται γύρω του. Εικόνες και αισθήσεις, άνθρωποι και συμπεριφορές. Του ζητάω να κάνει απολογισμό για τα χρόνια στα «Διάφανα Κρίνα». Μου απαντάει με στίχους: «Ζήσε κι άσε τους άλλους να ζήσουν». Του ζητάω να απολογηθεί και για όσα θα ήθελε να κάνει, αλλά δεν έκανε. Μου αποκρίνεται πάλι με στίχους: «Δεν μετανιώνω πια. Όλα ή τίποτα… και ήλιους και βροχή και δάσος κι ερημιά… αυτή είναι η ψυχή μας…». Κι αν για μένα… τα πάντα ρει, για τον Θάνο Ανεστόπουλο ο κόσμος δεν άλλαξε ποτέ. Τον παρομοιάζει με ένα ηφαίστειο, άλλοτε ανενεργό, κι άλλοτε εξαρτημένο από τη δύναμη της λάβας του που διαμορφώνει τις νέες συνθήκες, σαν μια νομοτελειακή φάση. Κι αυτός ο φαύλος κύκλος μας διορθώνει τελικά; Μας κάνει καλύτερους; «Η φαυλότητα του φυσικού κύκλου φέρνει και την φαυλότητα των λαθών μας» μου λέει με σιγουριά και δεν έχω περιθώριο αντίδρασης. Απλά, μεταβαίνω στην αγάπη και στη σημασία της αγκαλιάς για να αμβλύνω το τραχύ κλίμα. «Η αγκαλιά των ανθρώπων που μ’ αγαπούν έχει την αξία ως προς την ολοκλήρωση οποιασδήποτε σχέσης. Δίνω και παίρνω». Του αρέσει να φέρεται όπως θέλει να του φέρονται. Του αρέσει να μοιράζεται, αν όχι τα πάντα, σίγουρα πάρα πολλά και χωρίς ιδιοτέλεια.

«Γλύφω το οξύ απ’ τις ρωγμές των χειλιών σου και προσπαθώ να σ’ απαλύνω τον πόνο…»

Ακούγοντας το «Έγινε η απώλεια συνήθεια μας» πάντα έβγαινε από μέσα μου κάτι δισυπόστατο… ο πόνος του χαμένου έρωτα και ταυτόχρονα, ο πόνος των χαμένων αξιών που ήθελα να βρω απεγνωσμένα. «Τι έχεις νιώσει ερμηνεύοντας αυτούς τους στίχους;» ρώτησα και ο τόνος της φωνής μου είχε αποκτήσει ένα μικρό πάθος. «Είναι η απώλεια μνήμης που έγινε συνήθεια μας, με τα φασισταριά στην βουλή. Όταν ξεχνάμε, είμαστε καταδικασμένοι να καταστραφούμε ή να πεθάνουμε». Το «Εγέρθητω» της Χρυσής Αυγής του στερεί αυτόματα το δικαίωμα να λέει την αγαπημένη του φράση «Δεν είναι οι άλλοι ψηλότεροι από μας, οι άλλοι είναι γονατιστοί. Λοιπόν… σηκωθείτε»! Σίγουρα για τον Θάνο κάθε λέξη έχει διαφορετική ερμηνεία, ανάλογα με το πρόσωπο που την λέει. Κι εδώ κολλά γάντι η «Σιωπή» από το νέο του δίσκο. «Απευθύνεται σε όλους εμάς που βιώνουμε την ίδια κατάσταση, αλλά κάποιοι δεν φοβόμαστε τους δικούς τους φόβους, τους φόβους της κάθε μορφής εξουσίας. Η εξουσία έχει για εργαλείο τον φόβο και χαρακτηριστικό την αδυναμία αντίδρασης» μου λέει, παραδεχόμενος όμως πως αγαπάει πολύ τους ανθρώπους και τους αγαπάει με τα ελαττώματα τους.

Ένα δάκρυ κοραλλένιο…

Τίτλος τραγουδιού κι αυτός. Φρέσκος και με ολόφρεσκο μήνυμα για νέους ανθρώπους. Για εκείνους τους νέους που δεν μπορούν να σπάσουν τη σιωπή τους. «Βάλε στην πόλη φωτιά…» κι αυτή η «πόλη» είναι συμβολική. Βάλε φωτιά στην πόλη μέσα σου… εννοεί ο ποιητής. Και κάπου παρακάτω: «…τα μικρά παιδιά παίζουν με όπλα για την σκληρότητα που δείχνουν οι προστατευτικές φτερούγες κουρασμένων δασκάλων και γερασμένων γονέων…». Χωρίς αμφιβολία οι στίχοι που γράφει ο Θάνος Ανεστόπουλος φέρουν πάνω τους τα σημάδια των καιρών και τις απλές αλήθειες. «Τα παιδιά έχουν πάντα την απάντηση»! Σοφό από πάντα! Δεν ξέρω αν ο ίδιος ζητά απαντήσεις από τον δικό του γιο. Σίγουρα όμως όταν θέλει να ηρεμήσει, χαζεύει το μικρό του πρόσωπο.

Σχέδια «ζωγραφισμένα» με τις μπογιές του!

Είναι γνωστό πως ο Θάνος Ανεστόπουλος καταπιάνεται με τη ζωγραφική και οι θεματικές του εξαντλούν τους ανθρώπινους προβληματισμούς στον ενδότερο βαθμό που θα μπορούσαν να εκφραστούν. Η επόμενη έκθεση του θα έχει τίτλο «Η κραυγή στην άκρη της σιωπής μας» με τη  φιλοδοξία να «ταξιδέψει» σε σχολεία. «Θέλω να ξεκινήσει ένας διάλογος και να έρθω σε επαφή με νέους ανθρώπους για τις αγωνίες τους, να βρω απαντήσεις για τις δικές μου αγωνίες από τα μικρά παιδιά» λέει και βρίσκω γλυκιά αυτή την εκδοχή του. Οι συναυλίες πάντως δεν θα σταματήσουν μέχρι και το Φθινόπωρο, οπότε και θα μας ξαφνιάσει με έναν ακόμη δίσκο, με punk ακούσματα αυτή τη φορά.

Ό,τι κράτησα από τον Θάνο Ανεστόπουλο είναι…

… ο αριθμός 6 στο cd του με τίτλο «Γράμμα ενός αρρώστου» σε ποίηση Νίκου Καββαδία.

«Ό,τι πεθαινει δίνει ζωή και χρειάζεται να δουμε μια μέρα τη φορά για να μπορούμε να χαιρόμαστε τους καρπούς της κάθε μέρας σαν να ναι η τελευταία».

 

Προηγούμενο άρθροΜαρί Σαντάλ: «Τα πεθερικά μου δεν ήθελαν να δουλέψω»
Επόμενο άρθροΔεν βοηθά ο τεμαχισμένος διάλογος, δήλωσε ο Πάνος Καμμένος
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.