Θ. ΒΟΥΤΣΙΚΑΚΗΣ: «ΜΕ ΕΧΕΙ ΠΡΟΛΑΒΕΙ Η ΖΩΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ…»

0
2750
"Οι άνθρωποι οι οποίοι αισθάνονται ότι δεν τα καταφέρνουν στην ζωή τους, είναι γιατί πραγματικά οι ίδιοι δεν έχουν βρει ή δεν έχουν πιστέψει στην ικανότητα τους σε αυτό που έχουν εντοπίσει ότι θέλουν να κάνουν"

Η φωνή του πηγή για «διψασμένα» ώτα, κονίαμα για τις ψηφίδες της ψυχής, το ίδιο το μελίσσι. Ο ήχος του περιεκτικός και αφοπλιστικός, όπως ο ίδιος…Θείο δώρο!  Στα 29 του χρόνια έχει ήδη στην φαρέτρα του σημαντικές συνεργασίες -Δ. Μαραμής, Χρ. Λεοντής, D. Pontes, Στ. Ξαρχάκος, Λ. Νικολακοπούλου, – και έπεται συνέχεια. Ο Θοδωρής Βουτσικάκης, μου έκανε την τιμή – παρά το φορτωμένο πρόγραμμα του- να συναντηθούμε και να κάνουμε μία ζεστή,φιλική θα έλεγα, κουβέντα. Αφορμή για αυτή την συνέντευξη, ήταν οι προγραμματισμένες εμφανίσεις με τον «Ερωτόκριτο» στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (9, 10,11 Μαρτίου), οι νέοι «ρόλοι» που ετοιμάζει για αυτόν ο Δ. Μαραμής, καθώς και η επικείμενη συνεργασία με τον Nicola Piovani.

Σε βλέπω χαρούμενο, ενθουσιασμένο…

Δόξα τω Θεώ! Είμαι χαρούμενος, ενθουσιασμένος και στο τρέξιμο για την προετοιμασία πολλών πραγμάτων που έρχονται. Εμφανίσεις, νέα τραγούδια, συνεργασίες καινούργιες με σημαντικούς και ωραίους ανθρώπους. Οπότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην είμαι ενθουσιασμένος και χαρούμενος.

Συμπεριλαμβάνεται μέσα σε αυτούς τους ανθρώπους και  ο Δημήτρης Μαραμής;

Σαφέστατα! Νομίζω πως από την ώρα που μπήκε στην ζωή μου ο Δ. Μαραμής, δεν μπορώ να φανταστώ κανένα κομμάτι της χωρίς αυτόν. Με τον Δημήτρη εκτός από την ζύμωση στην δουλειά, έχουμε γίνει πραγματικοί φίλοι οπότε είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου πια.

Να ρωτήσω λεπτομέρειες για αυτό που ετοιμάζετε;

Καταρχάς, αυτό για το οποίο μπορώ να μιλήσω είναι η συνέχεια του Ερωτόκριτου. Το μιούζικαλ όπως το είδαμε στην Εθνική Λυρική Σκηνή ,στο Ηρώδειο, και τώρα θα «ανέβει» στη Θεσσαλονίκη (9,10,11 Μαρτίου) στο Μέγαρο Μουσικής. Παράλληλα γίνονται συναυλίες  βασισμένες σε αυτό το έργο, εντός και εκτός Ελλάδας. Από κει και πέρα, υπάρχει ένα καινούργιο έργο που γράφει ο Δ. Μαραμής στο οποίο, απ’ όσο γνωρίζω, υπάρχει ένα κομμάτι που με αφορά… αλλά για περισσότερα θα πρέπει να ρωτήσετε εκείνον.(γέλια)

Αυτό το οποίο προετοιμάζετε θεωρείς ότι είναι κάτι εύκολο ή απαιτεί περισσότερη μελέτη σε σχέση με ο,τι έχεις επιχειρήσει μέχρι τώρα;

Χρειάζεται πολύ παραπάνω μελέτη, γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μία συναυλία -όπως με τον συναυλιακό Ερωτόκριτο- που ούτως ή άλλως και μουσικά είναι απαιτητικό το έργο διότι μιλάμε για έναν συγκερασμό πολλών διαφορετικών στοιχείων, διαφορετικών μουσικών ειδών τα οποία πρέπει να δεθούν όλα και να αποκτήσουν έναν ενιαίο χαρακτήρα, μία ψυχοσύνθεση αυτή του Ερωτόκριτου. Μιλάμε πια και για σκηνική δράση, μουσική πρόζα …για μουσικά μέρη τα οποία δεν είναι τραγούδι, αυτό που έχουμε συνηθίσει (με αρχή, μέση, τέλος, κουπλέ, ρεφρέν), είναι κάτι διαφορετικό. Ένα μουσικό δράμα το οποίο απαιτεί συνολική μελέτη, δουλειά και αφοσίωση. Ωστόσο, είμαι ευγνώμων για όλη αυτήν την διεργασία γιατί είναι επιπλέον εκμάθηση, ένα στοίχημα, στόχος, όνειρο, είναι όλα αυτά μαζί.

Κάθε τι νέο εκπληρώνει κομμάτια των επιθυμιών σου ή συμβαίνουν πράγματα που δεν είχες φανταστεί;

Συμβαίνουν και τα δύο αλλά κάθε τι καινούργιο που επιλέγω να  κάνω, σίγουρα έχει  μέσα του επιθυμία, ένα «θέλω» έντονο έως και όνειρο. Υπάρχουν και πράγματα που δεν είχα τολμήσει να φανταστώ! Με έχει προλάβει η ζωή από το να ονειρευτώ κάτι, αλλά επειδή είμαι ονειροπόλος σαν άνθρωπος, δεν είναι πολλές αυτές οι περιπτώσεις.

Σίγουρα θα αναφέρεσαι και σε όλες τις σπουδαίες συνεργασίες- συναντήσεις (Ξαρχάκος, Λεοντής, Νικολακοπούλου κ.α) που έχεις μέχρι τώρα…

Σίγουρα είναι και αυτές οι συναντήσεις μέσα σε αυτό που συζητάμε, γιατί δεν είναι μόνο η συνεργασία, έχει να κάνει και με την ανθρώπινη συνάντηση, με την γνωριμία και με την ευκαιρία που σου δίνει η ζωή σου και αυτοί οι άνθρωποι να ανταλλάξεις γνώσεις, γνώμες.

 Ο σημαντικός καλλιτέχνης δεν συνεπάγεται πάντα σπουδαίο άνθρωπο. Εσύ έχεις εντυπωσιαστεί ή έχεις απογοητευτεί στην πορεία από μία τέτοια περίπτωση;

Παρότι δέχομαι φυσικά αυτό που λες -δεν σημαίνει ότι ένας καλός επαγγελματίας είναι και ωραίος άνθρωπος- δεν ξέρω. Ίσως ήμουν τυχερός στην ζωή μου. Μέσα σ’ όλα, στην όλη προσπάθεια, την κούραση, το διάβασμα, τη μελέτη, το όποιο ταλέντο, υπάρχει και το κομμάτι της τύχης το οποίο δεν έχει να κάνει μόνο με το να σου δοθεί μία ευκαιρία ή να εκπληρωθεί ένα όνειρο. Το κομμάτι της τύχης έχει να κάνει και με το ανθρώπινο στοιχείο. Δηλαδή  το να συναντάς ανθρώπους με τους οποίους ταιριάζεις σαν ιδιοσυγκρασία, σαν χαρακτήρας, σαν ηθική. Νομίζω ότι ήμουν πολύ τυχερός σε αυτό το κομμάτι. Δεν έχει υπάρξει συνεργασία στην ζωή μου που να μην με έχει αφήσει ευχαριστημένο. Καμία!

Στην ζωή σου ακολουθείς κανόνες; Έχεις ορίσει τους προσωπικούς σου απαράβατους νόμους και αν ναι, ποιοι είναι αυτοί;

Δεν ξέρω αν υπάρχει άνθρωπος που δεν το κάνει. ‘Όμως και το να μην ακολουθείς  κανόνες γενικά, καταντά ένας κανόνας. Δηλαδή όταν δεν ξαφνιάζεις τον εαυτό σου με κάτι που δεν το περίμενες, με μια αντίδραση είτε αντανακλαστική είτε συνειδητή αλλά της στιγμής, καταντά και εκείνο κανόνας. Για μένα υπάρχει ένας άξονας ηθικών αξιών ο οποίος, μέχρι τώρα, στα 29 μου χρόνια έχει μείνει αδιασάλευτος και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Ελπίζω να παραμείνει έτσι, γιατί δεν μπορείς να προβλέψεις το μέλλον. Ελπίζω όμως και το παλεύω. Μέσα σε αυτόν τον άξονα είναι η οικογένεια μου, οι φίλοι μου, οι σχέσεις που χτίζονται με πολύ κόπο (στην δουλειά, στην προσωπική μου ζωή).

Εύλογα αναρωτιέται κάποιος, πως σε τόσο μικρή ηλικία και σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα τα κατάφερες τόσο καλά; Ποιες είναι οι κατευθυντήριες που θα έδινες σε ένα νεότερο παιδί;

Δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς την εντύπωση που έχει ένας τρίτος άνθρωπος για εμένα. Κατανοώ πράγματα ή απόψεις και συναισθήματα αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω, ίσως ακόμα, την συνολική εικόνα που έχει ένας τρίτος άνθρωπος για ‘μένα. Τι εννοώ; Αυτό που λένε «πως τα κατάφερες;» Δεν ξέρω τι είναι αυτό που έχω καταφέρει για να το βάλω σε προτάσεις, σε λέξεις,  να μπορέσω να μπω στην ίδια συνθήκη και να σου πω μετά «α! αυτό που κατάφερα το τόσο καλό ή το τόσο κακό, έγινε έτσι». Όσον αφορά το τι θεωρώ εγώ για μένα ότι έχω καταφέρει, υπάρχει αυτή η φράση που λέει: «Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί.» Πριν από χρόνια δεν ενστερνιζόμουν απολύτως  αυτήν την άποψη. Πραγματικά, όμως, με μία πιο γήινη απόδοση αυτής της φιλοσοφίας, εάν βρεις τι είναι αυτό που θέλεις για την ζωή σου και το αγαπάς και δουλέψεις πάνω σε αυτό, επενδύσεις τον χρόνο σου, την υπομονή σου, την έλλειψη υπομονής, δηλαδή και την αγανάκτηση σου και τον θυμό… αν τα βάλεις όλα μέσα δεν υπάρχει περίπτωση -εγώ πια το υπογράφω- να μην τα καταφέρεις! Οι άνθρωποι οι οποίοι αισθάνονται  ότι δεν τα καταφέρνουν στην ζωή τους, είναι γιατί πραγματικά  οι ίδιοι δεν έχουν βρει ή δεν έχουν πιστέψει στην ικανότητα τους σε αυτό που έχουν εντοπίσει ότι θέλουν να κάνουν. Άρα για μένα το μεγάλο μυστικό και το μόνο, είναι αυτό.

Πως περνούσε ο χρόνος την περίοδο των σπουδών, για ‘σένα στη Νομική, για έναν άνθρωπο ο οποίος δεν είχε στο μυαλό του τις δικαστικές αίθουσες, αλλά η ψυχή του λαχταρούσε κάτι άλλο;

Υπήρχαν στιγμές αφόρητης κούρασης, σε σημείο που να πονάει το μυαλό μου από την υπερπροσπάθεια να σκέφτομαι με δύο διαφορετικούς τρόπους, με δύο χαρακτήρες. Γιατί πραγματικά είναι άλλος ο χαρακτήρας του καλλιτέχνη και άλλος ο χαρακτήρας του φοιτητή νομικής. Αυτό με κούρασε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αισθάνθηκα ότι ήταν κάτι μάταιο γιατί και η νομική ήταν προσωπική επιλογή. Η τύχη μου ήταν ότι προέρχομαι από ένα σπίτι, μία οικογένεια που οτιδήποτε ήθελα να κάνω το έβλεπαν με καλή προαίρεση.

Να επανέλθω λίγο στις συνεργασίες που έχεις μέχρι τώρα …

Θα σου περιγράψω ένα σκηνικό που έχει σχέση με αυτό που λέγαμε, το πώς έρχονται δηλαδή τα πράγματα. Πριν από πολλά χρόνια, λοιπόν, παιδί ακόμη, ήμουν σε μια χορωδία. Βρισκόμασταν στο Α.Π.Θ στην αίθουσα εκδηλώσεων, όπου μας είχαν αναθέσει να τραγουδήσουμε «Το καπνισμένο τσουκάλι» του Χρ. Λεοντή. Θα ερχόταν μάλιστα και ο ίδιος ο συνθέτης  να το διευθύνει. Το συναίσθημα που είχα ως ένα παιδί που περιμένει να συναντήσει τον άνθρωπο που έχει γράψει την μουσική σε αυτό το έργο σε ποίηση του Γ. Ρίτσου (και ήμουν – αν θέλεις – και σε μία ηλικία που θα μπορούσαν αυτά τα πράγματα να μην με αγγίζουν τόσο) ήταν ρίγος. Ακόμα το θυμάμαι.  Όταν μετά από χρόνια μου τηλεφώνησαν λέγοντας μου πως ο Χρ. Λεοντής ετοιμάζει μια δουλειά και θέλει να συμμετέχω στον δίσκο, συγκινήθηκα. Δεν είχα προλάβει να φανταστώ αυτή τη συνεργασία  και τον ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτήν. Ήταν ένα ξάφνιασμα για την ζωή μου αλλά και  μία περίπτωση που επιβεβαίωσε και ταυτόχρονα γιγάντωσε την εκτίμηση και τον θαυμασμό που έχω σε εκείνον, σαν άνθρωπο. Τώρα, όσον αφορά την Λ. Νικολακοπούλου είναι μια από τις αδυναμίες μου. Είναι ορισμένοι άνθρωποι που χωρίς να τους γνωρίζεις σε σημαδεύουν. Μέσα από τα τραγούδια τους, από τον τρόπο σκέψης τους, από τον τρόπο που μιλάνε, από το βλέμμα τους. Περίμενα πάρα πολλά χρόνια για αυτήν την συνάντηση και είμαι ευγνώμων προς την ζωή για αυτήν.

Ορμώμενη από ένα στίχο στο τραγούδι «Αφέντης Θεός», ο οποίος συγκεκριμένα λέει:«..Θέλω φως να βρεθώ στον αέρα, κάνε άκρη πατέρα» . θα ήθελα να σε ρωτήσω κατά πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, δηλαδή στην σχέση πατέρα- υιού και αντίστροφα. Μπορεί να επισκιάσει η «δύναμη» του πατέρα, αυτήν του παιδιού;

Νομίζω αυτός ο στίχος με μία σωστή αναγωγή μπορεί να αναφέρεται σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις που περνάνε από το στάδιο  σχέσης εξουσίας ή δύναμης, η οποία όμως δύναμη δεν είναι σταθερή αλλά μεταβλητή. Αλλάζει. Πότε επικρατεί η μία μεριά, πότε η άλλη και εμείς βρίσκουμε τους τρόπους να ισορροπούμε, ειδικά σε αυτή την σχέση της οποίας η βάση, είναι η αγάπη.  Ο συγκεκριμένος στίχος είναι αρκετά συγκινητικός γιατί πραγματικά μπορεί να συμβολίζει το συναίσθημα του παιδιού προς τον γονιό και την ανάγκη του παιδιού μεγαλώνοντας να ανοίξει τα φτερά του. Όχι παραμερίζοντας τους γονείς αλλά πάλι με την ευλογία τους, με την στήριξη και την αγάπη… απλά με το περιθώριο να δημιουργήσεις εσύ το δικό σου μονοπάτι.

Πως ένιωσες όταν διάβασες πρώτη φορά τους στίχους;

Αισθάνθηκα συγκίνηση, όχι γενική και αόριστη αλλά μια συγκίνηση η οποία εκείνη την ώρα για μένα είχε εικόνες, πρόσωπα, συναισθήματα και συγκεκριμένες στιγμές που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τους γονείς μου μα και με άλλους ανθρώπους της ζωής μου που θεωρώ σημαντικούς. Ανδρική υπόθεση αυτό το τραγούδι! Ακόμα και το ότι η μουσική είναι γραμμένη από άντρα είναι σημαντικό, διότι μπήκε αυτή η πλευρά σαν όψη του νομίσματος στον τρόπο που έγινε η «συνθετική» ανάγνωση του στίχου.

Δεν θα μπορούσα να παραβλέψω και μία δική μου αδυναμία, αυτό το θαυμάσιο ποίημα, την «Νεραΐδα».

Η «Νεραΐδα» και γενικά ο δίσκος «Σκοτεινός έρωτας» ήταν η αφορμή να γνωρίσω την δουλειά του Δημήτρη Μαραμή (ο δίσκος μου ήρθε σαν δώρο γενεθλίων  από μία φίλη της μητέρας μου και την ευχαριστώ πολύ!) Με στιγμάτισε εκείνη η δουλειά και είναι από τους αγαπημένους μου δίσκους, οπότε κάποια στιγμή θέλησα να ψάξω αυτόν τον άνθρωπο και να τον βρω. Γνωριστήκαμε, συζητήσαμε για την πιθανότητα συνεργασίας, βρεθήκαμε επί σκηνής και έρχεται η ώρα της κουβέντας για να κάνουμε μία δισκογραφική δουλειά μαζί. Όταν ο ίδιος ο Δημήτρης -του είχα εκμυστηρευτεί ότι είναι το αγαπημένο μου κομμάτι- μου είπε «θέλω να το βάλουμε στον δίσκο γιατί θα είναι η πρώτη φορά που θα ειπωθεί με έναν τρόπο καινούργιο, δηλαδή για μια φωνή», (στον δίσκο με τον Μ. Φραγκούλη ήταν ντουέτο με τον Κ. Κληρονόμο, οπότε θα ήταν μια καινούργια ανάγνωση), ήμουν  πολύ φοβισμένος. Μάλιστα στην αρχή του απάντησα αρνητικά, λέγοντας του πως δε νομίζω ότι θέλω να κάνω αυτή την κίνηση αλλά άσε με να το σκεφτώ. Τελικά η αγάπη μου για το συγκεκριμένο τραγούδι με έπεισε στο να το τολμήσω. Καλό ή κακό δεν ξέρω. Τουλάχιστον ξέρω ότι έβαλα την ψυχή μου σε αυτό το ηχογράφημα. Νομίζω και ο Μαραμής (μουσική) και ο Τριβιζάς -βασισμένο στον λόγο του Φ. Γκαρσία Λόρκα- έκαναν και  οι δύο εξαιρετική δουλειά και τους είμαι ευγνώμων που το συμπεριλάβαμε στην «Αισθηματική ηλικία».

Πάντως ακούγοντας την «Νεραΐδα», έχω την αίσθηση της υπεράσπισης ως προς την θηλυκή ύπαρξη. Σε τοποθετώ ως το τρίτο πρόσωπο που βλέπει την ιστορία, εμφανίζεται ως από μηχανής θεός και υπερασπίζεται αυτή την κοπέλα.

Νομίζω ότι αυτό αισθάνθηκα. Ότι μιλάμε για μια πληγωμένη ηρωίδα, η οποία χρειάζεται να έρθει ο από μηχανής θεός για να την σώσει, να την υπερασπιστεί. Στην προκειμένη περίπτωση, χωρίς ο στίχος να περιγράφει την νεραΐδα σαν ύπαρξη, μόνο από την ατμόσφαιρα, έχω την εικόνα μίας εξώκοσμης παρουσίας, εκπάγλου καλλονής, ηρωίδα μιας ιστορίας που χρειάζεται υπεράσπιση και καλείσαι εσύ να την σώσεις.

Θοδωρή μιλάς με τους φίλους σου για τα συναισθηματικά;

Οπωσδήποτε! Αλλά όχι πολύ σε διάρκεια, ούτε και με πολλούς ανθρώπους. Τα έχω ξεκαθαρισμένα αυτά.

Από τις συζητήσεις σας, λοιπόν, συντάσσεσαι με την άποψη «οι σχέσεις είναι δύσκολες» ή όχι;

Δεν είναι οι σχέσεις δύσκολες, οι άνθρωποι είμαστε δύσκολοι. Το ίδιο θεωρώ και για τον εαυτό μου.

Όταν λες δύσκολος, εννοείς αυστηρά επιλεκτικός;

Είμαι επιλεκτικός με τους ανθρώπους  χωρίς να σημαίνει ότι θεωρώ πως εγώ είμαι καλύτερος. Απλά είμαι αυστηρός όσον αφορά την ειλικρίνεια στο συναίσθημα και στο κατά πόσο ένας άνθρωπος μπορεί να με καταλάβει. Πολλές φορές και εγώ φοβάμαι  για το αν είμαι ισάξιος κάποιου ανθρώπου. Η δική μου απαίτηση, η εκ των προτέρων απαίτηση που πολλές φορές είναι και λάθος -ίσως- έχει να κάνει κατά πόσο αισθάνομαι ότι μπορεί ένας άνθρωπος να με καταλάβει, να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο σκέφτομαι και νιώθω.

Συχνά αμφισβητείται η πολιτική των ραδιοφώνων όσον αφορά τους νέους δημιουργούς και ερμηνευτές. Εσύ αισθάνεσαι ότι σου έχουν φερθεί με επιείκεια;

Σε γενικές γραμμές είμαι ευχαριστημένος από τον τρόπο που μου έχουν συμπεριφερθεί. Θέλω να πω ότι δεν βρέθηκε κάποιος άνθρωπος να μου συμπεριφερθεί άσχημα ή να μου ζητήσει χρήματα για να παίξει τραγούδια. Δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να έχει συμβεί σε κάποιον, απλά όχι σε εμένα. Ίσως όμως δεν έχει συμβεί γιατί και εγώ δεν ήμουν διατεθειμένος. Αυτή η σχέση είναι δυαδική, όταν έχεις κάποιους κανόνες και έχεις ξεκαθαρίσει τι θέλεις ή τι δεν θέλεις να κάνεις, το πράγμα ξεκαθαρίζει απ’ την αρχή. Από εκεί και πέρα, σαφώς και υπάρχουν ραδιοφωνικοί σταθμοί οι οποίοι με αγνοούν επιδεικτικά αλλά δεν στέκομαι σε αυτούς. Στέκομαι σε αυτούς που με στηρίζουν, με γνωρίζουν, μου δίνουν χώρο και ιδέες.

Εκτός από αυτό το θεϊκό χάρισμα της φωνής που διαθέτεις και το οποίο αξιοποιείς, υπάρχει και μια άλλη φωνή, η εσωτερική. Την αφουγκράζεσαι;

Θα χρησιμοποιήσω μία φράση που έχω ακούσει από σπουδαίους τραγουδιστές που λένε: «Δεν τραγουδάμε με την φωνή αλλά με την ψυχή». Αυτό το πράγμα είναι η εσωτερική φωνή, είναι η ψυχή μας ,η οποία είναι απαραίτητο στοιχείο στο τραγούδι, δηλαδή σε σημείο που αν δεν υπάρχει, δεν είναι τραγούδι είναι κάτι άλλο.

Είσαι ερωτευμένος;

Την στιγμή που μιλάμε; Όχι, δεν είμαι.

Υπάρχουν ειλικρινή ψέματα;

Ναι! Τα ψέματα που λέγονται με συνειδητότητα, είναι κατα μια άποψη ειλικρινή ψέματα. Όταν δηλαδή σε μία ερώτηση απαντάς ψευδώς αλλά απαντάς συνειδητά ψευδώς ή γνωστοποιείς ότι κρύβεις την αλήθεια, έχει μια ειλικρίνεια…

Αγαπημένο soundtrack ταινίας…

Του Ennio Morricone από την ταινία Cinema Paradiso, στο οποίο έχει γραφτεί και στίχος, είναι από τα αγαπημένα μου. Επίσης οι μουσικές του Nicola Piovani, το «La vita e bella» που πήρε και το όσκαρ, το «Buongiorno Principessa», κ.α. Τώρα κάποιος που ξέρει τα μελλούμενα, θα πει ότι είναι βαλτό, αλλά δεν είναι. Είναι απόλυτα ειλικρινές!

Kαι πως θα το ταυτίσουνε με εσένα αυτό;

Πως θα το ταυτίσουνε; Διότι, όπως έχει αναφερθεί ετοιμάζεται η δισκογραφική μου συνεργασία σε μουσική του Ν.Piovani και στίχους Λ. Νικολακοπούλου.

Πως γίνονται όλες αυτές οι αλχημείες;

Αλχημείες του σύμπαντος! (γέλια) Για αυτήν την σύμπραξη έχει παίξει σημαντικό ρόλο ένας δισκογραφικός παραγωγός, ο Νίκος Μακράκης με τον οποίον ουσιαστικά μαζί στήνουμε την δισκογραφική αυτή συνεργασία. Φυσικά, ένα μεγάλο μέρος οφείλεται στην Λίνα Νικολακοπούλου η οποία ως πολύ σημαντικός συντελεστής και συνοδοιπόρος είπε «Ναι, μου αρέσει πολύ η ιδέα και θα συνεργαστούμε». Είναι σημαντική στιγμή για μένα, είναι η δεύτερη προσωπική μου δουλειά με δύο πολύ σπουδαίους δημιουργούς και περιμένω την στιγμή της συνάντησης των τριών μας… να κλείσω για κάποια δευτερόλεπτα τα μάτια και να εισπράξω την ενέργεια αυτής της συνάντησης.

Υπάρχει το αίσθημα της ευθύνης ή επικρατεί αυτό της ανυπομονησίας;

Σε μία τέτοια συνθήκη υπάρχει πιο πολύ το αίσθημα του να συνειδητοποιείς ότι για κάποιες στιγμές, την προσωπική ταυτότητα της στιγμής, αξίζει να ζεις! Για κάποιες στιγμές για κάποια πράγματα πέντε, δέκα, διακόσια γι’ αυτά όμως έχεις έρθει σε αυτή την ζωή!

Σε τρομάζει η ταχύτητα με την οποία εξελίσσεται η πορεία σου; Για κάποιον που σε παρακολουθεί φαίνεται ότι συμβαίνουν σημαντικά πράγματα, αρκετά σύντομα.

Όχι γιατί δεν αισθάνομαι με τον ίδιο τρόπο την ταχύτητα της εξέλιξης. Δεν αισθάνομαι ότι εκτοξεύομαι, αισθάνομαι ότι πηγαίνω βήμα- βήμα χωρίς αυτό να μειώνει την αξία  των πραγμάτων που γίνονται, απλά επειδή ξέρω και όλο το μέσα. Ξέρω την προσπάθεια, τον κόπο, τον χρόνο που έχω αφιερώσει στο να πετύχω κάποια πράγματα.

Μα τι άλλο θα ζητούσες; Είναι μάλλον ατελείωτα;

Ναι, αλλά όχι με την έννοια της απληστίας. Το διαχωρίζω. Παλεύω μέσα μου για αυτόν τον διαχωρισμό, ο οποίος μπορεί να είναι συνειδητός αλλά όχι κάτι που το κατακτάς μία και έξω. Κάθε φορά στην ζωή σου, σε κάθε στόχο, σε κάθε πραγμάτωση ονείρου, σε κάθε στιγμή παλεύεις το να μην γίνεις άπληστος, να είσαι ευτυχισμένος και ευχαριστημένος με κάτι που σου συμβαίνει, με αυτό που έχεις να κάνεις εκείνη την στιγμή. Ο τρόπος λοιπόν που το εννοώ,  είναι πως δεν θεωρώ ότι έχω φτάσει κάπου.

Θα πρέπει να παίζεις καλό σκάκι και το λέω αυτό γιατί φαίνεται οι κινήσεις σου να είναι καλά μελετημένες..

Μελετημένες είναι, δεν ρίχνω ζάρια και λέω ο,τι τύχει. Άρα μεταξύ του τάβλι και του σκάκι, προτιμώ το σκάκι! (γέλια)

Θοδωρή ποια είναι η αγαπημένη σου ευχή; 

Νομίζω δεν το έχω σκεφτεί.

Η δική μας  …Να αγαπάς και να αγαπιέσαι!

 

Επιμέλεια κειμένου:Κ. Μπαρίκα

Μουσική – Μουσική διεύθυνση – Λιμπρέτο (βασισμένο στον Ερωτόκριτο του Βιτσέντζου Κορνάρου): Δημήτρης Μαραμής
Σκηνοθεσία – Χορογραφία – Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος
Συνεργάτις Σκηνογράφος: Μαίρη Τσαγκάρη
Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης
Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας
Live κάμερα: Βασίλης Κεχαγιάς

Ερμηνεύουν:
Ερωτόκριτος Θοδωρής Βουτσικάκης
Αρετούσα Μαρίνα Σάττι
Πολύδωρος Γκωτιέ Βελισσάρης
Νένα Ιωάννα Φόρτη
Ρήγας Κωστής Μαυρογένης

Συμπαραγωγή: Ο.Μ.Μ.Θ. | ENΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΛΥΡΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ
Με την υποστήριξη: Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας
Οργάνωση παραγωγής: Artway – ΤΕΧΝΟΤΡΟΠΟΝ

Παραστάσεις: Παρασκευή 9, Σάββατο 10 και Κυριακή 11 Μαρτίου 2018, ώρα 21:00
Τιμές εισιτηρίων: 30€, 26€, 22€, 16€ (μειωμένο 14€), 14€. Ειδικές τιμές για ομαδικά εισιτήρια.
Προπώληση: www.ticketservices.gr

Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Κτίριο Μ1, Αίθουσα Φίλων Μουσικής

Πληροφορίες – Προπώληση:
Τ. 2310 895.938/9 email: [email protected], www.tch.gr

Advertisements

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here