Ιστορίες της κάλπης

0
505

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / [email protected]

Ε, ναι λοιπόν! Η χώρα μας έχει επιτέλους Κυβέρνηση! Από δω το πήγε από εκεί το πήγε ο Αντώνης ορκίστηκε Πρωθυπουργός. Βεβαίως, χρειάστηκε μία εικοσαετία από τότε που εγκατέλειψε τη Νέα Δημοκρατία, για να δημιουργήσει το δικό του πολιτικό μαγαζί: την “Πολιτική Άνοιξη”. Το οποίο γρήγορα κατέβασε ρολά, καθώς τα μονοψήφια ποσοστά που ελάμβανε στις εκλογικές αναμετρήσεις θύμιζαν “χειμωνιάτικες” θερμοκρασίες. Όσοι θυμούνται – κάπου στο 1993 – ο Σαμαράς παραιτήθηκε από το κόμμα και το Σεπτέμβριο του ιδίου έτους προέτρεψε τους προσκείμενους σε αυτόν βουλευτές της ΝΔ να ανεξαρτητοποιηθούν, προκαλώντας την πτώση της κυβέρνησης με την άρση της εμπιστοσύνης του βουλευτή Κιλκίς, Γιώργου Σιμπιλίδη. Έχοντας χάσει τη δεδηλωμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, το Σεπτέμβριο του 1993 η κυβέρνηση παραιτήθηκε και ζήτησε τη διεξαγωγή εκλογών τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, οι νεοδημοκράτες που τον κατηγορούσαν για “αποστάτη” τα ξέχασαν όλα αυτά και του έδωσαν 30% στις εκλογές της Κυριακής ως αρχηγό πλέον του κόμματος.
Ας είναι κι έτσι. Την ώρα που κάθε ελληνικό σπίτι έχει (τουλάχιστον) κι έναν άνεργο θα περιμένουμε την υλοποίηση των υποσχέσεών του για ανάπτυξη και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Αν και οι νέοι της χώρας ήδη βγάζουν διαβατήρια για να δουλέψουν σε πιτσαρίες του εξωτερικού, όπως έκανε άλλωστε και ο ίδιος για το χαρτζιλίκι του ως φοιτητής στην Αμερική, αφού το είπε ξεκάθαρα στην πρώτη του επίσημη δήλωση ως Πρωθυπουργός: “Με τη βοήθεια του Θεού θα προσπαθήσουμε να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση”. Τζάμπα δηλαδή τόσα χρόνια σπουδές οικονομικών στο κολλέγιο Άμχερστ και τα μεταπτυχιακά στο Χάρβαρντ. Ο Θεός να βάλει το χέρι του δηλαδή. …
Σε αυτές τις εκλογές όμως υπάρχουν και οι χαμένοι. Πικραμένος ο Θάνος Τζήμερος, μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Facebook, απολογήθηκε για τα χαμηλά ποσοστά της «Δημιουργίας Ξανά»: «Απέτυχα. Είμαι λοιπόν έτοιμος να υποστώ τις συνέπειες. Διαλέξτε: την κεφαλή επί πίνακι, απαγχονισμό στην κεντρική πλατεία, ανασκολοπισμό ή κάτι άλλο πιο πρωτότυπο; Τι διάολο δημιουργικοί είμαστε; Δεν θα βρούμε έναν βασανιστικό (και φαντασμαγορικό – προς παραδειγματισμό) τρόπο;». Καταλήγοντας μάλιστα σε δεικτικούς χαρακτηρισμούς: “Είμαι γερμανοτσολιάς και μικροτσούτσουνος κομπλεξάρας”. Ε, όχι κύριε Τζήμερε και το κεφάλι σας επί πίνακι! Ένα τόσο ωραίο κεφάλι να πάει τζάμπα ….

Προηγούμενο άρθροΗ δύναμη της καρέκλας!
Επόμενο άρθροΚόμματα της πλάκας
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.