ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΠΟΝΤΙΟΥΣ

0
747
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος απευθύνει χαιρετισμό κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης της 2ης Παγκόσμιας Συνδιάσκεψης Ποντιακής Νεολαίας που πραγματοποιήθηκε στο Συνεδριακό Κέντρο «Ιωάννης Βελλίδης». Θεσσαλονίκη, Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2015. ΑΠΕ ΜΠΕ/PIXEL/Σωτήρης Μπαρμπαρούσης

 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος απευθύνει χαιρετισμό κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης της 2ης Παγκόσμιας Συνδιάσκεψης Ποντιακής Νεολαίας που πραγματοποιήθηκε στο Συνεδριακό Κέντρο «Ιωάννης Βελλίδης». Θεσσαλονίκη, Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2015. ΑΠΕ ΜΠΕ/PIXEL/Σωτήρης Μπαρμπαρούσης
Συνεδριακό Κέντρο «Ιωάννης Βελλίδης». Θεσσαλονίκη, Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2015. ΑΠΕ ΜΠΕ/PIXEL/Σωτήρης Μπαρμπαρούσης

γράφει η Κατερίνα Νικολάου /  [email protected]

Αυτές τις ημέρες πραγματοποιείται στην πόλη μας η 2η Παγκόσμια Συνδιάσκεψη Ποντιακής Νεολαίας. Αυτός κατά τη γνώμη μου είναι ένας πολύ βαρετός τίτλος που δεν αντανακλά ούτε στο ελάχιστο τι συμβαίνει. Χθες πήγα στην τελετή έναρξης και δεν μπόρεσα παρά να συγκινηθώ. Όχι με τους επίσημους και τα κλισέ. Όχι για τον Πατριάρχη που τίμησε την εκδήλωσε με την παρουσία του.

Συγκινήθηκα με εκείνο το νταούλι που χτυπάει βαθιά μέσα μου την ταυτότητά μου. Με τους χορούς που ξεχειλίζουν αντρίκια μπέσα. Με την λύρα που κλαίει, περήφανα όμως, έναν ξεριζωμό και μια σφαγή που κάποιοι που θέλουν να λέγονται Έλληνες ακόμα αμφισβητούν.

«Εμείς, τα δισέγγονα της προσφυγιάς του Πόντου, είμαστε σήμερα πρωταγωνιστές στις τοπικές κοινωνίες ανά την υφήλιο. Στις πολιτείες εκείνες που ο ξεριζωμός τις όρισε ως νέες πατρίδες για τους προγόνους μας. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Αφρική, στην Ασία, στην Αυστραλία. Εμάς, τους Πόντιους του 21ου αιώνα, στην εποχή της επικοινωνίας των οπτικών ινών που μας φέρνουν τόσο κοντά και τόσο άμεσα όσο ποτέ, μας «δένουν» οι αδιόρατες και άσβεστες ίνες της ιστορίας και της μνήμης. Μας ενώνει το www του είναι μας, ο Πόντος. Ο αλησμόνητος Πόντος.» (από το πρόγραμμα)

Συγκινήθηκα που 500 νέοι από 23 χώρες μαζεύονται και μιλούν ακόμα την γλώσσα αυτή που τόσο μοιάζει με τα Αρχαία Ελληνικά, δεν ξεχνάνε τους ξεριζωμένους προγόνους τους και κάνουν το σταυρό τους φιλώντας το χέρι του Πατριάρχη με την ευχή να αναπαύονται οι ψυχές των κατατρεγμένων προπαππούδων τους. Μαζεύτηκαν τα νέα παιδιά και αντάλαζαν  ιστορίες για την πορεία των ονομάτων τους στον χρόνο. Για το μνήμα που ζήτησε η γιαγιά να είναι παραδοσιακό. Για τις συνταγές και τα τραγούδια. Για τη ζωή που ήρθε κουτσαίνοντας κατατρεγμένη και σκορπίστηκε στα πέρατα της γης ψάχνοντας καταφύγιο.  Για αυτούς που αρνούνται να αναγνωρίσουν και να σεβαστούν την ιστορία ενός λαού που έχει όνομα και συνέχεια.

Μακάρι αυτή τη φορά οι νέοι να δείξουν τον δρόμο στις αξίες του Ποντιακού και όχι μόνο πολιτισμού. Αξίες που δείχνουν την ενότητα που πρέπει να μας διακατέχει σε κάθε περίσταση. Και να μην χρειαστούν άλλα δέκα χρόνια για να ανταμώσουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.