ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΓΕΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ «ΑΓΝΩΣΤΑ» ΛΑΔΑΔΙΚΑ

0
1688

walk4

(Γράφει η Μαριλένα Βασιλειάδου/ [email protected])

Πριν από λίγες μέρες είχα την τύχη να περιπλανηθώ στα σοκάκια της πιο ερωτικής-κατά Μητροπάνο-  περιοχής του κέντρου της Θεσσαλονίκης, τα Λαδάδικα, μαζί με την Thessaloniki Walking Tours, μία ομάδα ανθρώπων που πέρα από την αστείρευτη θετική ενέργεια που έχουν και μεταφέρουν σε όσους ακολουθούν τις διαδρομές της, είναι και άψογοι επαγγελματίες σε αυτό που κάνουν · να συστήνουν σε όλους εμάς, άγνωστες πτυχές της πόλης με τον πιο διαδραστικό, βιωματικό τρόπο.

Βόλτα στα λιθόστρωτα Λαδάδικα…

13061948_616509665168159_6168512726599315685_n
Στα πλαίσια του Β’ μέρους της σειράς των γαστρονομικών περιπάτων «Η Γεύση στη Θεσσαλονίκη» , η Thessaloniki Walking Tours, δημιούργησε μία «Βραδιά στα Λαδάδικα» γεμάτη ιδιαίτερες γεύσεις, αρώματα από διάφορα μέρη της Ελλάδας και κυρίως ιστορίες από τα άγνωστα Λαδάδικα.
Με αφετηρία τις Αποθήκες στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, κατευθυνθήκαμε προς τα λιθόστρωτα σοκάκια της περιοχής, για μια πρώτη στάση στο ιδιαίτερο Lena’s Bistro, ένα χώρο με μικρασιατική καταγωγή και παριζιάνικο αέρα, για σπιτική λεμονάδα και ένα ιδιαίτερο κοκτέιλ με ρούμι και μπόλικη κανέλα (αυθεντική κανέλα Κεϋλάνης (!) όπως μας τόνισε η Λένα, ιδιοκτήτρια του bistro). Ύστερα από ένα δροσιστικό ποτό, επιβάλλεται λίγο καλό φαγητό. Λίγο παραδίπλα, το «Τσέρκι» , όπου οι φιλόξενοι Άκης και Μανώλης, μας κέρασαν ιδιαίτερα ελληνικά ορεκτικά, με πιο ξεχωριστό, κατά τη γνώμη μου, το ελληνικό cheesecake με ντάκο, κρέμα φέτας και μαρμελάδα ντομάτας. Στη συνέχεια, επισκεφθήκαμε τον Ζύθο, την πρώτη μπυραρία στην Ελλάδα, που άνοιξε το 1990 στη Θεσσαλονίκη και μάθαμε με πόση δυσκολία και μεράκι, μετέτρεψαν ο Διονύσης και η Δέσποινα, ένα παραμελημένο ιστορικό κτίσμα σε ένα από τα πιο αγαπημένα στέκια των Θεσσαλονικέων…
Το «Κανάλ Ντ’ Αμούρ» …

13001316_616509565168169_5961441349509578501_n
Κάπου στα μισά της διαδρομής μας, στο συντριβάνι της Πλατείας Μοριχόβου, μας περίμενε ο αγαπημένος Θωμάς Κοροβίνης, συγγραφέας, φιλόλογος και ανήσυχο καλλιτεχνικό πνεύμα, για να μας διηγηθεί ιστορίες από τα ερωτικά Λαδάδικα της δεκαετίας του ’80, τους περιθωριακούς, τις συζητήσεις με τις ιερόδουλες της περιοχής και τέλος την μετάλλαξη μιας κακόφημης περιοχής σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα και τουριστικά σημεία της Θεσσαλονίκης.

«Μια καυτή νύχτα του Ιουλίου του ’90 γύριζα για ύπνο πιωμένος και βαρύς μετά από μια στυφή παραβαρδάρια τσάρκα. Κατά τις δύο μετά τα μεσάνυχτα περνούσα έξω από τα Λαδάδικα. Στην κατεβασιά της μεγάλης οδού Δωδεκανήσου, που η στροφή της κόβοντας πλάγια την Τσιμισκή βγάζει ντουγρού στο λιμάνι, είδα μαζεμένα μπουλούκια νεαρών. Αλλά και κάμποσες γυναίκες. Στην αρχή νόμισα κανένας καβγάς, κανένα πατιρντί, παλιότερα η περιοχή τα συνήθιζε κάτι τέτοια. Αλλά εδώ κάτι άλλο συνέβαινε. Ο τόπος ήταν πήχτρα στην κούρσα. Όλες μπάνικες από μερσεντές μέχρι τζάγκουαρ. Απ’ άκρου σ’ άκρον σ’ όλο το μήκος των παρκαρισμένων αμαξιών ήταν στημένοι ξεδιαλεγμένοι τροχονόμοι αλλά και δυό-τρεις καθεαυτού μπάτσοι με ύφος. Άρχισα να καλοεξετάζω τους συγκεντρωμένους. Έβαλα τις φωνές. «Παναγιά μου», είπα, «τί γυρεύετε εσείς εδώ;» «Άνοιξε ένα μαγαζί σούπερ», μου λένε· «Καλά εδώ μέσα στο μπουρδελομάνι;», ρωτάω. «Το μέρος άλλαξε φίλε. Τώρα εδώ συχνάζουνε σικάτοι».» (απόσπασμα από το «Καναλ Ντ’Αμούρ» του Θωμά Κοροβίνη)

Αφού μας διηγήθηκε με τον δικό του, γλαφυρό τρόπο ιστορίες παρμένες από τα διηγήματά του και τα προσωπικά του βιώματα, σε μια γωνιά μπροστά από το Ξέφωτο, όπου πρόσφατα έριξε αυλαία η μουσικοθεατρική παράσταση «Σεχραζάτ» σε κείμενα του Θωμά Κοροβίνη, μας αποχαιρέτησε για να συνεχίσει τις βόλτες του στα σοκάκια που τώρα πια φιλοξενούν νυχτοπερπατήματα φοιτητών και γέλια οικογενειών από τις γύρω ταβέρνες…

Κονσέρτο βιολιού και ροδίνια για το τέλος…
Αφού ταξιδέψαμε σε προηγούμενες δεκαετίες και γνωρίσαμε την πιο underground πλευρά της περιοχής, περπατήσαμε προς το Paparouna Wine Restaurant & Cocktail Bar, όπου μας υποδέχθηκε ο Αντώνης, ιδιοκτήτης του χώρου και πρώην σερβιτόρος, ο οποίος αποφάσισε να γίνει εστιάτορας χάρη στη διαρκή αναζήτησή του για νέες γεύσεις, γεύσεις που δε δοκίμασε σε κάποιο από τα μαγαζιά που εργάστηκε και επιθυμούσε διακαώς να δημιουργήσει και να μοιραστεί με τους καλοφαγάδες Θεσσαλονικείς. Δοκιμάσαμε μία παραλλαγή παστιτσάδας σε κανελόνι, ριγανάδα και κρεατόπιτα mille-feuille– γεύσεις εμπνευσμένες από παραδοσιακά Κεφαλονίτικα πιάτα– και ταξιδέψαμε με τους ήχους βιολιού και ακορντεόν.

13015471_616517495167376_8191558096026382863_n
Για το τέλος αφήσαμε το Φρυ, όπου ο Καίσαρας μάς κέρασε παραδοσιακά Κασιώτικα εδέσματα και ρακή, το θρυλικό Πανελλήνιον, στο οποίο δε σταματούσαν να βγάζουν πιάτα από την κουζίνα, μέχρι να σιγουρευτούν ότι χόρτασε μέχρι και το τελευταίο, πεινασμένο στομάχι. Κατά τις 23.00, ύστερα από τέσσερις ώρες περιπλάνησης, συζητήσεων, γέλιου και καλού φαγητού, κλείσαμε τη βραδιά στο ιστορικό ζαχαροπλαστείο Aγαπητός, με ροδίνια, σοκολατάκια και φρέσκο παγωτό!
Σας άνοιξα την όρεξη; Η επόμενη περιπλάνηση γεύσεων και αρωμάτων, θα πραγματοποιηθεί αμέσως μετά το Πάσχα. Για να μην την χάσετε, ακολουθήστε τη σελίδα της Thessaloniki Walking Tours στο facebook και…καλά σεργιανίσματα!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.