Κάποιον μιχαλοΛιΑΚΚΟ έχει η φάβα…

0
781

Γράφει η Εύα Μπαλταγιάννη / [email protected]

Άργησα να γράψω και αυτήν την εβδομάδα…Κάτι μου έλεγε, πως στην επόμενη στροφή θα μου έρθει ένα ερέθισμα, μια ταλάντευση στο “πολιτικό σημείο G” μου, ένα συμβάν που θα πυροδοτήσει τα δάχτυλά μου και τον -εναπομείναντα από τα τόσα- εγκέφαλό μου… Και όντως, κάνοντας το κενό ταξιδάκι μου ανάμεσα στα ελληνικά κανάλια, το βράδυ της Τετάρτης, έπεσα πάνω σ’ έναν κόλαφο πληροφοριών, εικόνων και αναφορών, που μόνο ασυγκίνητη δε με άφησαν…

Σε περίπτωση που δεν καταλάβατε, έπεσα στον Skai και τη συνέντευξη του Μιχαλολιάκου στον συνάδελφο Κωνσταντίνο Μπογδάνο. Δεν είχα ενημερωθεί νωρίτερα, ώστε να είμαι συντονισμένη στο συγκεκριμένο κανάλι από νωρίς, ωστόσο, από το σημείο που παρακολούθησα, κατάλαβα πως δεν είχα χάσει κάτι, μιας και η συζήτηση είχε μπει πλέον σε mode Μαρμότας…

Είδα έναν Μιχαλολιάκο τρεμάμενο, εκτός εαυτού, με τεταμένο τον δείκτη του ενάντια στον δημοσιογράφο, να εξαπολύει “καταγγελίες” ενάντια στο κανάλι που τον φιλοξενούσε για αυτόν τον τηλεοπτικό χρόνο, άκουσα φωνές και λόγιες εκφράσεις, άκουσα περί χρηματισμού του σταθμού από ΜΚΟ, είδα φάσεις και αντιφάσεις στα λόγια του πολιτικού αρχηγού και μια σιγουριά για τα λεγόμενά του, που γινόταν υπόνοια και έπειτα άκουσμα και έπειτα “αίσθηση” και έπειτα “δεν είπα κάτι τέτοιο, δεν άκουσα κάτι τέτοιο, δεν είμαι και σίγουρος να σας πω την αλήθεια”… Όλα αυτά “ευθέως”…

Από την άλλη, είδα έναν Μπογδάνο ταραγμένο, με βλέμμα ψαριού, να προσπαθεί να συγκρατήσει ψυχραιμία, ηρεμία, σκέψεις και φράσεις, σε μια προσπάθεια να ολοκληρώσει μία πρόταση, γεγονός που δεν κατάφερε πάνω από 2-3 φορές… Είδα έναν δημοσιογράφο, να κρατά με νύχια και με δόντια την ψυχραιμία του όταν ακουγόταν από το στόμα του συνομιλητή του ότι δεν είναι καλά διαβασμένος, ότι δεν γνωρίζει τί του γίνεται, ότι πληρώνεται, ότι είναι παρακλάδι ενός συστήματος κλπ κλπ.

Δεν είμαι κριτικός, δε θα συνεχίσω με το τί είδα. Ωστόσο, αυτά μου έκαναν τεράστια εντύπωση… Πάμε παρακάτω…

Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια να καταλάβω τί λεγόταν σε αυτήν τη συζήτηση. Ένας Μιχαλολιάκος εκτός εαυτού σε πολλές φάσεις, φωνάζοντας, και από την άλλη ένας Μπογδάνος, με στρωτή φωνή, να μη σταματά τη φράση του παρά τις όποιες προσπάθεις των φωνών του συνομιλητή να τον επισκιάσουν- μου φάνηκε τρελός που περπατάει στην Τσιμισκή και μονολογεί.

Η σούμα; Είναι η ΧΑ ναζιστικό σπέρμα στην ελληνική κοινωνία, ναι ή όχι; Χρησιμοποιεί ναζιστικό χαιρετισμό, ασπάζεται απόψεις περί αρείων και δεύτερων υπάρξεων σε αυτόν τον τόπο; Είναι ακραία; Έχει πλοκάμια στην Ελληνική Αστυνομία; Ακολουθεί το “πας μη Έλλην βάρβαρος;”…

Σίγουρα, όπως κι εγώ, τις απαντήσεις σας τις έχετε δώσει.. Την Τετάρτη όμως, απαντήσεις δε δόθηκαν, καθώς σε κάθε αναφορά του δημοσιογράφου για το ναζιστικό προφίλ που ίσως υιοθετεί η ΧΑ, ο αρχηγός της εξαπέλυε επιθέσεις στο κανάλι και τον δημοσιογράφο, σχετικά με μισθούς, εντολές μεγαλοκαρχαριών της ελληνικής δημοσιογραφίας κ.ά.

Όσο μας χτυπάτε, τόσο μας προτιμά ο ελληνικός λαός, ανέφερε (όχι αυτολεξί) ο αρχηγός της ΧΑ και μ ‘έβαλε σε σκέψεις. Μήπως το εμπάργκο των ελληνικών καναλιών προεκλογικά, έκανε την ΧΑ να εκτοξευθεί; Μήπως, στην προσπάθειά της η ελληνική δημοσιογραφική κοινότητα να μηδενίσει το ακραίο πολιτικό σχήμα του έδωσε ώθηση να ανέβει τα σκαλιά της Συντάγματος; Τί είναι αυτό που κάνει τον ελληνικό λαό να ψηφίζει ΧΑ; Το μίσος για τους ξένους, ή το ατέρμονο μίσος για τους γηγενείς (πολιτικούς); Πώς γίνεται ο κόσμος να εναποθέτει τις ελπίδες του στη βία και την ακραία έκφραση πολιτικής άποψης; Πώς γίνεται να οπλίζεις το χέρι του ακραίου με τον λοστό, και να του χτυπάς συγκαταβατικά την πλάτη, δίνοντάς του την ευχή σου να χτυπήσει κάποιον άλλον, όταν μισείς τη βία και δε θα ήθελες επουδενί να ασκηθεί σ’ εσένα και τους οικείους σου; Πώς γίνεται να ανέχεσαι πολιτικούς, που δεν έχουν καθαρό λόγο, άρτιες απαντήσεις στα ερωτήματά σου; Πώς μπορείς να εμπιστεύεσαι τον άνθρωπο που κρίνει, κατακρίνει και φωνάζει, ασπαζόμενος τον νόμο της ζούγκλας, σε μία -κατά τ’ άλλα – δημοκρατική και “φιλειρηνική” κοινωνία;

Δε φιλολογώ ενάντια στην ΧΑ. Δεν έχω τούτο το δικαίωμα. Απόψεις εκφράζω την ώρα που πίνω τον καφέ μου. Τα παραπάνω, ισχύουν και για τους λοιπούς. Δε θέλησα να ασχοληθώ με την περιβόητη λίστα, γιατί εκεί θα γινόμουν κακός κριτής, πράξεων που κρίνονται ήδη εκ του αποτελέσματος. Η μόνη λύση είναι η φυλάκιση και εδώ δε διαπραγματεύομαι. Για να μπούμε σε τροχιά ανάπτυξης (τί σου θύμισα τώρα ε; Εποχές 2008, τιμημένες, δοξασμένες) πρέπει κάποιοι να μπουν σε τροχιά απομόνωσης, εγκλεισμού και διαγραφής…

Αδερφέ μου, η κοινωνία σου νοσεί. Τα φάρμακα είναι ληγμένα και οι ελπίδες σωτηρίας της εκπνέουν ώρα με την ώρα. Κι εσύ αδερφέ μου, τί κάνεις; Πάψε να μένεις στην επιφάνεια, μάθε να σκέφτεσαι, να αναλύεις, να απαντάς στα βαθύτερα ερωτηματικά που έχεις μέσα σου…

Οι αγελάδες είναι ισχνές πλέον…Δεν έχουμε περιθώρια για λάθη… Οι ισορροπίες είναι τόσο λεπτές, που η δημοκρατία απέχει από την αναρχία ή την μοναρχία λιγότερο απ’ όσο μπορεί κανείς μας να συλλάβει… Το κύκνειο άσμα της χώρας ηχεί πιο δυνατό από ποτέ… Κι εμείς, έρμαια ηγετών, υπογραφών, λιστών, λοστών, ξένων, ντόπιων, απλά πλακάκια σε ένα ντόμινο που έχει ξεκινήσει καιρό τώρα… Έρχεται η σειρά σου. Έρχεται η σειρά μου…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.