Κάτι φίλοι απ’ τα παλιά!

1
511
@ΝΩΝΤΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ / PHOTOREPORTAGE.GR

Γράφει η Ναυσικά Γκράτσιου

Συγγνώμην που έλειψα τόσο πολύ… Έλειψα, γιατί μαζί με μιά στραβή της υγείας μου, που ευτυχώς τώρα ίσιωσε, πἐρασα κι ένα δημιουργικό κενό. Άλλωστε, ὀλοι οι ασθενείς γίνονται ιδιαίτερα εγωκεντρικοί καμιά φορά…

Αφού μου δόθηκε το ελεύθερο να κυκλοφορώ κι αφού δόξασα επαρκώς τους ουρανούς γι’ αυτό, πήγα και στην πρεμιέρα των «Αγάμων Θυτών» («Ὁι Αγαμοι Θύται στο Δημόσιο»), που πλέον μπορούμε να τους βλέπουμε και να τους χαιρόμαστε από Τετάρτη μέχρι Κυριακή στη σκηνή της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών, μ’ ένα πάμφθηνο εισιτήριο.

Τί χαρά ήταν αυτή! Τί reunion! Πριν ξεκινήσει η παράσταση έκανα μια γύρα με το μάτι στην αίθουσα και χάρηκα ένα πλήθος ανθρώπων, που χρόνια είχα να τους δω, αφού μάλλον είχαμε να συναντηθούμε από τις αρχές της δεκαετίας του ´90 στην «Αποθήκη» του Μύλου, όπου τις Παρασκευές και τα Σάββατα συνωστιζόμασταν πατείς με πατώ σε, πάλι για να δούμε τους «Άγαμους Θύτες».

Όλοι κουβαλούσαν μία έξτρα δεκαπενταετία επάνω τους, όλοι εκτός από τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη, που δεν αλλάζει ποτέ, λες κι έχει κάνει συμβόλαιο με το χρόνο, να μην ανακατεύεται ο ένας στις δουλειές του άλλου.

Είχα χρόνια να τους δω τους αγαπημένους μου «Θύτες», που τόσα μαγικά βράδια μας έχουν χαρίσει με το κέφι τους, το ταλέντο τους κι αυτήν την παρεΐστικη χαρά, που μας έκανε πάντα να αισθανόμαστε σαν ιδιότυποι συνωμότες σε μία συνωμοσία ευτυχίας…

Και ήταν, όπως πάντα, υπέροχοι. Ο Ιεροκλής αδυνάτισε, ο Στάθης λίγο άσπρισε, η Ρούλα, η φωνάρα μας, έχει μείνει ίδια κι απαράλλαχτη, ο Μητρέντζης τραγούδησε για πρώτη φορά στ’ Αγγλικά (το «Dance me to the end of love» του Leonard Kohen) καθηλώνοντάς μας, η Εβελίνα Παπούλια και ο Ταξιάρχης Χάνος έγιναν κι αυτοί «Θύτες», αντάξιοι της ιστορίας του συγκροτήματος, ο Απόστολος Ψυχράμης, ο Χρύσανθος Καγιάς, ο Γιώργος Ρούφας, ο Φίλιππος Τσαουσέλης, ήταν εξαιρετικοί, τα κορίτσια και τ’ αγόρια που χόρευαν και τραγουδούσαν, τα κείμενα έσπαγαν κόκκαλα, ο Προμηθέας Δεσμώτης στα ποντιακά δεν μας άφησε ανάσα, ήταν και οι Zand the Band με τα μελωδικά τους ξεσπάσματα, τέλεια περάσαμε!

Όπως τότε, στο «Υψηλόν Βολτάζ», που τους είχαμε πρωτοσυναντήσει το 1990 και ήταν τότε μαζί τους και ο Αθερίδης και ο Σταρόβας και είχαμε πρωτακούσει δια στόματος Ιεροκλή, ότι μπορεί το συγκρότημα να λέγεται «Άγαμοι Θύται», αλλά στην πραγματικότητα όλα τα μέλη του είναι παντρεμένοι και θύματα…

Και μετά ακολούθησαν τα ωραία χρόνια του «Μύλου», και μετά ο Νταλάρας και μετά ο καθένας πήρε τον δημιουργικό του δρόμο…

Και όταν, αραιά και πού ακουγότανε η πληροφορία, ότι οι «Αγαμοι Θύται» θα ξαναεμφανισθούν, έπεφτε συναγερμός! Το πιο θαυμαστό είναι ότι σ’ αυτήν τη διάρκεια των 20 ετών και βάλε τα λόγια από τις παρλάτες τους έχουν μείνει τόσο μα τόσο νέα… ο «νονός» και η «γιαγιά», δύο αναλλοίωτες φιγούρες των ¨Αγάμων¨. Είναι πάντα τόσο σύγχρονοι κι επίκαιροι.

Με γοητεύει επίσης πάρα πολύ αυτή η εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό και στο τραγικό, που τόσο μαστόρικα κρατάνε… Κάτι σαν τους Tiger Lillies μόνο που οι δικοί μας είναι καλύτεροι!

Κι έχουν τον τρόπο να μας κάνουν όλους από θεατές, οπαδούς τους, που θέλουν πολύ, μα πάρα πολύ να γίνουν μέλη της παρέας…! Και «Άγαμοι» και «Θύται»!

 

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.