«Κάψτε το σενάριο!»

0
1395

merkel holland

Γράφει η Έλενα Χουσνή / [email protected]

Η επόμενη μέρα της κατ’ αρχάς συμφωνίας βρίσκει Ελλάδα και Ευρώπη σε ένα τελείως διαφορετικό τοπίο. Η Σύνοδος Κορυφής, η δεύτερη μεγαλύτερη σε διάρκεια στην ιστορία της Ε.Ε., σηματοδότησε και πυροδότησε ραγδαίες αλλαγές και πιθανές εξελίξεις. Οι περισσότεροι από τους ηγέτες της Ε.Ε. κινήθηκαν με το βλέμμα στην εσωτερική τους σκακιέρα και με λιγότερο ή και καθόλου ενδιαφέρον για το ίδιο το μέλλον της Ευρώπης όσο και αν οι δηλώσεις τους «ντύθηκαν» τον μανδύα της προάσπισης της Ευρωπαϊκής «οικογένειας». Δυστυχώς το πολιτικό ανάστημα φαίνεται να προσδιορίζεται από το διαχρονικό «κλείσιμο ματιού» της διατήρησης στην εξουσία. Το είδαμε σχεδόν σε όλους τους ηγέτες της Συνόδου Κορυφής αν και το «ηγέτες» μοιάζει να είναι καθ’ υπέρβασιν.

Ο Φινλανδός προσήλθε με το άγχος της πτώσης της κυβέρνησής του από τους «Καθαρούς Φινλανδούς»… Ο Ολάντ θέλησε να «ψηλώσει» με το μάτι στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας και επιχειρώντας να αναδειχθεί σε πρωταγωνιστή της εξωτερικής πολιτικής της Γαλλίας, κόβοντας τον ομφάλιο λώρο με την Γερμανία και επιχειρώντας την πολιτική του ενηλικίωση. Οι Ολλανδοί μαζί με τους λοιπούς της Βαλτικής και τους δορυφόρους της Γερμανίας επιμένουν στον οικονομικό φονταμενταλισμό τους που αρνείται να δει την πολιτική ως την αρένα διεκδίκησης, πέραν των αριθμών, και των συνθηκών. Όλα για όλα λοιπόν, στο τραπέζι, με τα τεφτέρια να παίρνουν φωτιά και τους αριθμούς να ψεύδονται αλλά με διαφορετικά ψεύδη για κάθε χώρα.

Οι Ιταλοί και ο επίσης «ψηλότερος» Ρέντσι βλέπουν τον εαυτό τους στη θέση μας, στο επόμενο στάδιο ενός πιθανού ΕΧΙΤ αλλά τρέμουν και στην ιδέα ότι θα γίνουν κύρια πύλη υποδοχής του μεταναστευτικού ρεύματος σε περίπτωση Grexit ως το κοντινότερο, στα σημεία ανάφλεξης, σημείο εισόδου στην ευρωπαϊκή Ήπειρο. Ισπανοί και Πορτογάλοι προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην παραδοσιακή συμμαχία του νότου και τον φόβο τους ότι θα «εκνευρίσουν» την Uber alles Γερμανία καθιστώντας την όποια δική τους πιθανή μελλοντική διαπραγμάτευση, δυσχερή.

Ένα είναι βέβαιο. Ότι δεν ξημέρωσε μια νέα ημέρα στην Ε.Ε. αλλά απλώθηκε το λυκόφως μιας επερχόμενης νύχτας. Η νύχτα των «μεγάλων μαχαιριών» όπως ονομάστηκε από κάποια ΜΜΕ προοιωνίζεται άραγε μια μακρά περίοδο που θα οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό των ευρωπαϊκών αξιών; – αυτό είναι το καλό σενάριο- ή θα αποτελέσει την απαρχή μιας περιόδου εθνικιστικών στρατηγικών, ξυπνώντας μνήμες αλλά κυρίως πρακτικές που έχουν στοιχίσει πολλά στο παρελθόν;  Η Ευρώπη, όσο και αν προσπάθησαν οι «ηγέτες» να στρογγυλέψουν την τετράγωνη λογική τους στις δηλώσεις τους, χωρίστηκε στα δύο. Και χωρίστηκε κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το είχε κάνει σε άλλες σκοτεινές περιόδους. Ποιοι συγκρούονται λοιπόν σήμερα; Οι «φονταμενταλιστές» του πλούτου ενάντια στους «τζιχαντιστές» της επιβίωσης; Οι σκληροί των οικονομικών εναντίον των ρομαντικών των αρχών; Ή μήπως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση; Η απάντηση θα πάρει καιρό να δοθεί.

Το σίγουρο είναι ότι η χώρα μας βρίσκεται και πάλι αντιμέτωπη με ένα «μπαράζ μέτρων λιτότητας» που δεν αποτελούν κανενός είδους δημιουργική ασάφεια αλλά υφεσιακή σαφήνεια. Με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα, πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου αναζητούν το κλειδί για να ανοίξουν τις χειροπέδες. Και την ίδια στιγμή οι πολίτες αφού κράτησαν την ανάσα τους για πολύ καιρό, θέλουν να ξεφυσήξουν, άλλοι ανακουφισμένοι, άλλοι οργισμένοι και άλλοι… έτοιμοι για πόλεμο. Σίγουρα οι επόμενες μέρες θα είναι καθοριστικές. Τι μας επιφυλάσσουν; Ένα πράγμα που μάθαμε τους τελευταίους μήνες είναι να είμαστε «Πολίτες έτοιμοι για όλα». Κοινώς… «κάψτε το σενάριο»!

Προηγούμενο άρθρο«Όλοι Μαζί. Χώρια, μόνο καταστροφές θα ζήσουμε πάλι»
Επόμενο άρθροΤρία βιβλία για… περισσότερη αυτοπεποίθηση!
Γεννήθηκα στις 8 Μαρτίου του 1973 ένα μεσημέρι μιας μάλλον κρύας ημέρας. Η γέννησή μου την ημέρα της γυναίκας θα έπρεπε, κατά την άποψη των άλλων, να με σημαδέψει με την ευθύνη να εκπροσωπήσω επάξια το «ασθενές φύλλο» στην αέναη μάχη του με το, υποτίθεται, ισχυρό. Η διαφορά είναι ότι εγώ ποτέ δεν πίστεψα σε αυτή την ευθύνη αλλά ούτε και σε αυτή τη μάχη. Ήθελα να γίνω δημοσιογράφος από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κανείς δεν με προετοίμασε κατάλληλα για τα θέλω μου και έτσι αναγκάστηκα να τα «λουστώ». Η μάχη συνεχίζεται ακόμη. Πέρασα λοιπόν από αυτά τα σκαλοπάτια, τα ανέβηκα με κόπο μέχρι ενός σημείου και στο πρώτο πλατύσκαλο κοίταξα πάνω και είδα ότι στην άνοδο με περιμένει… κατηφόρα. Κι έτσι έφυγα για να προστατεύσω την αγάπη μου. Έτσι γίνεται με τα μεγάλα πάθη. Πρέπει να τα εγκαταλείψεις για να τα κρατήσεις ανέπαφα και ακέραια στην καρδιά σου. Έκτοτε είχα την ευτυχία να βρω τον σύντροφο που με τρέφει με λέξεις και συναισθήματα καθημερινά. Κι έτσι οι λέξεις αποκτούν άλλο νόημα. Και μαζί με αυτές μια ανάγκη, που και που, να τις μοιράζομαι με εκείνους που δίνουν καθημερινά τη μάχη με άλλες λέξεις, τις δικές τους. Γιατί οι λέξεις είναι δυνατό πράγμα κι ας επιλέγουμε συχνά να τις αγνοούμε, να τις προσπερνάμε, να αδιαφορούμε για την εξαγνιστική, την καθαρτική ιδιότητά τους. Το ThinkFree είναι για μένα ο πομπός και ο δέκτης αυτής της πεποίθησης. Και η ευκαιρία να ανταμώσω ξανά με ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί μου δυνατές λέξεις στο παρελθόν, όπως ο Γιάννης και η Ξανθούλα. Κι όσο ανταμώνουμε με τις λέξεις, ανταμώνουμε και με τους ανθρώπους. Και τι άλλο να ζητήσει κανείς;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.