Και στην ούγια έγραφε… Καρνέζης

0
361

Γράφει ο Γιώργος Φραδελάκης

 

Ούτε στα πιο τρελά του όνειρα πιθανώς να μη φανταζόταν ο Ορέστης Καρνέζης αυτό που μπορεί να του συνέβαινε αμέσως μετά τη λήξη της αναμέτρησης του Παναθηνϊκού με τον ΠΑΣ Γιάννενα. Ναι μιλάμε για τον ίδιο τερματοφύλακα που από πέρυσι και μετά το απίστευτο γκολ που δέχτηκε στο παιχνίδι του Κυπέλλου με την ΑΕΚ, το οποίο και στοίχησε τη μη πρόκριση της ομάδας του στα ημιτελικά του θεσμού (πιθανώς και την κατάκτηση ενός τίτλου), κι έπειτα, δέχτηκε την απόλυτη απαξίωση. Γιατί σαν να μην έφτανε αυτό στο αμέσως επόμενό του ματς -μετον Ατρόμητο- αποβάλλεται -όπως αρκετοί θυμούνται- στο 2ο μόλις λεπτό της συνάντησης, αφήνοντας την ομάδα του με δέκα παίκτες. Αποτέλσμα; Η πρώτη φετινή «γκέλα» του Παναθηναϊκού (αν βέβαια μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοια γιατί ο Ατρόμητος είναι μία εξαιρετική ομάδα). Το βράδυ της Κυριακής ωστόσο, είχαμε την αναστήλωση μίας καριέρας…

Φαντάζομαι πως το δυσκολότερο πράγμα σε μία δουλειά, πόσο μάλλον στον αθλητισμό και δη στο ποδόσφαιρο, είναι όταν νιώθεις πως δεν σ’ εμπιστεύονται, ότι δεν σε υπολογίζουν. Όταν εσύ θέλεις να δείξεις τόσα πολλά πράγματα που πιστεύεις ότι μπορείς να δώσεις και μετά τις 1-2 ευκαιρίες που πήρες, να σου έτυχαν κάποιες αναποδιές και να μην τα κατάφερες. Η εμφάνιση του 26χρονου τερματοφύλακα στα Γιάννενα, ήταν η επιτομή της θέλησης, του «όταν θέλω, μπορώ» ή αλλιώς ότι όταν δουλέψεις, δεν υπάρχει καμιά μα καμία απολύτως περίπτωση να μη δικαιωθείς. Το απέδειξε περίτρανα αυτό ο Καρνέζης, αναστηλώνοντας παράλληλα μέσα σε 90 λεπτά τον ποδοσφαιρικό του εγωισμό. Πως τα φέρνει καμιά φορά η ζωή…

Το ακόμα μεγαλύτερο ευτύχημα βέβαια είναι για τον Παναθηναϊκό -αλλά και για την Εθνική Ελλάδος θα πω εγώ- που έχει την τύχη να διαθέτει στις τάξεις του δύο τόσο σπουδαίους τερματοφύλακες και μάλιστα με τόσο πολλά χρόνια μπροστά τους για να δουλέψουν αλλά και να βελτιωθούν. Γιατί να μην ξεχνάμε ότι μπορεί ο Καπίνο να μην έχει κλείσει καν τα 18, ωστόσο και τα 26 στα οποία βρίσκεται ο συνάδελφός τους, δεν είναι καθόλου προχωρημένη ηλικία για τη θέση του, έχοντας τουλάχιστον μία γόνιμη δεκαετία μπροστά του. Επίσης θεωρώ -κι ας βγω ψεύτης- ότι χτύπησε τις… καμπάνες της μητρόπολης και όχι «καμπανάκι», και στον Φερνάντο Σάντος ο κίπερ των «πρασίνων» με την εμφάνισή του στα Γιάννενα. Ο Σηφάκης στα «πιτς», ο Τζόρβας στον πάγκο… Θέλει κι ερώτημα αν έχει τύχη να βρεθεί στα γήπεδα Πολωνίας και Ουκρανίας;

 

Υγ.1 Κοντέψαμε να ξεχάσουμε πόσο… καρμανιόλα μπορεί να γίνει ένας διαιτητής στο ποδόσφαιρο. Τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν πριν αλλά και κατά τη διάρκεια του αγώνα, μάλλον δεν χρίζουν σοβαρού σχολιασμού…

Υγ.2 Και τα… εκτός γηπέδου πάντως δεν έλειψαν γι’ ακόμα μία φορά. Δεν ξέρω ποιος και τι φταίει γι’ αυτή την αλητεία, απ’ όποια (οπαδών, αστυνομίας ή ομάδων) πλευρά κι αν προέρχεται αλλά μας έχει ΚΟΥΡΑΣΕΙ. Πόσο ποιο κατανοητό να το κάνουμε για να το καταλάβουν!

Υγ.3 Τέλικα άλλη η χάρη του… 35αρη. Κι εδώ οι 35αρηδες είναι δύο. Πρώτιστα ο Αριέλ Ιμπαγάσα, που ακόμα και σε τόσο προχωρημένη ηλικία έδειξε -έστω και σ’ ένα παιχνίδι όπως ήταν αυτό με τον Λεβαδειακό- πόσα καντάρια μπάλα ξέρει και πόσο πολύτιμος μπορεί να είναι για τον Ολυμπιακό. Και καθοριστικός θα προσέθετα εγώ… Ο άλλος 35άρης -εξ αμερικής ορμόμενος- έδωσε και πάλι το «παρών» για τους «πράσινους» την πιο κατάλληλη στιγμή. Ο Μάικ Μπατίστ με την εμφάνισή του στο «Αλεξένδρειο» εναντίον του Άρη μας έκανε να καταλάβουμε πόσο πολύ έλειψε απ’ τους πρωταθλητές Ευρώπης όλο το προηγούμενο διάστημα. Ακόμα και τώρα, μία πενταετία πριν πιάσει τα… δεύτερα «άντα».

Προηγούμενο άρθροΤα ελληνικά θέματα στην Ουάσιγκτον και ο «πόλεμος συμφερόντων»
Επόμενο άρθρο32 χρόνια στο στόχαστρο…
Αρχές καλοκαιριού, ένα μεσημέρι του Ιουνίου γεννήθηκα, στα Χανιά, με τη δεκαετία του 80' να φτάνει στο τέλος της. Κι αν τα 20 πρώτα χρόνια μου με βρήκαν στη δεύτερη ομορφότερη πόλη του κόσμου, το πάθος για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό, μ' έστειλε «πακέτο» στην ωραιότερη. Ναι, τη Θεσσαλονίκη, απ' όπου φυσικά κανείς δεν θέλει να φύγει. Εκεί έγιναν και τα πρώτα βήματα (σχολή δημοσιογραφίας, “Καρφίτσα”), αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν -σχεδόν αναγκαία- ξανά νοτιότερα. Όχι στην Κρήτη, αλλά στην Αθήνα και πλέον στο gazzetta. Ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο, οπαδός, αλλά όχι κολλημένος. Τουλάχιστον όταν βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού. Οι “οπαδικοί σαλπιγκτές” εξάλλου, όπως συνήθιζε να τους λέει ο σημαντικότερος “δάσκαλος” που είχα, είναι καταδικασμένοι να έχουν χαμηλό ταβάνι...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.