Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ, καληνύχτα…

0
732

Γράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Πικρό το τελείωμα των στίχων του Νίκου Γκάτσου! Σκληρή η υπενθύμιση για τη μοίρα του κόσμου! Πόσες φορές δεν θα ‘θελα να είχε κάνει λάθος ο ποιητής;

Ήταν το 1980, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής από του βήματος της Βουλής ανέπτυσσε τα επιχειρήματα υπέρ της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ. Ένα λοιπόν από τα επιχειρήματά του ήταν και η δυνατότητα της χώρας μας να κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης και να συναποφασίζει. Ως ισότιμος εταίρος. Ως υπολογίσιμος παίκτης στη μεγάλη σκακιέρα.

Τα χρόνια που πέρασαν αποδείχθηκε πως σε αυτό το τραπέζι κάθονταν πράγματι και οι μικρές και οι μεγάλες χώρες, μόνο που από το 2000 περίπου, οι μικρές, κάθονταν για να ακούσουν τις προειλημμένες αποφάσεις των μεγάλων, δηλαδή της Γερμανίας, ούτε καν της Γαλλίας!

Δείγμα αυτής ‘’ευρωπαϊκής’’ πορείας, ήταν το ισχυρότατο γερμανικό ράπισμα στην Ελλάδα. Αν και άλλες χώρες του Νότου αντιμετώπισαν παρόμοια προβλήματα, ωστόσο η Ελλάδα, στη διεθνή σκηνή δαιμονοποιήθηκε, ταυτίστηκε με την ανυποληψία, την πονηριά, την αθέτηση των συμφωνημένων, ενώ ήρθαν στην επιφάνεια όλα τα αρνητικά στερεότυπα και κλισέ που συνοδεύουν τον Έλληνα.

Το ΟΧΙ που δεν τόλμησε να εκστομίσει στη Γερμανία η Ελλάδα, για τα σκληρά μέτρα που της επέβαλε με το μνημόνιο, το εκστόμισε η μικρή Κύπρος του 0,2 της ευρωπαϊκής οικονομίας. Αυτό το ΟΧΙ των Κυπρίων στα κελεύσματα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των Γερμανών, το χάρηκαν περισσότερο οι Ελλαδίτες από τους Κύπριους. Οι Κύπριοι ζούσαν την αγωνία τους για το αύριο, ενώ οι Ελλαδίτες, βουτηγμένοι μέσα στα ΝΑΙ ήθελαν ένα ΟΧΙ κι ας πάει και το παλιάμπελο. Ένα ΟΧΙ κι ας έπεφταν και στο ξερό ψωμί, οι Κύπριοι φυσικά!

Τι κρίμα όμως! Ένα ΟΧΙ ήταν, πάει, πέρασε! Λίγες μέρες στάθηκαν αρκετές για να γίνει κατανοητό πόσο κυνικά αδυσώπητο είναι το δίκαιο της πυγμής! Πόσο η κοινοτική αλληλεγγύη είναι κενό γράμμα. Υπήρχε ποτέ περίπτωση η Μόσχα να διαρρήξει τις σχέσεις της με τη Γερμανία για το χατίρι της μικρής Κύπρου; Υπήρχε περίπτωση να φοβηθεί την έξοδο της Κύπρου η γερμανική Ευρώπη; Δεν αντιλήφθηκαν οι Κύπριοι πως θα γίνονταν η Ιφιγένεια για τον εκφοβισμό όλων των άλλων κρατών που νομίζουν πως θα απειλήσουν την Ευρώπη; Σε τί τσαμπουκάδικες ιδεοληψίες βρέθηκαν μπλεγμένοι οι άμοιροι!

Η αδυναμία των ηγεσιών τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα να αξιολογήσουν το διεθνές περιβάλλον και να εξηγήσουν στο λαό τους την ανάγκη για σκληρά μέτρα (που ούτως ή άλλως θα έπρεπε να είχαν παρθεί εδώ και χρόνια), έχει δημιουργήσει και στις δύο χώρες μια εντελώς λανθασμένη εικόνα για το δυσμενές διεθνές περιβάλλον και τις προθέσεις των ισχυρών της Ευρώπης και του κόσμου. Λαϊκιστική παροχολογία σε Ελλάδα και Κύπρο, στρεβλώσεις στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς, υπερτροφικός δημόσιος τομέας, ανίκανες λαϊκιστικές ηγεσίες (καραμανλής, παπανδρέου, χριστόφιας, αναστασιάδης ), έχουν φέρει τις δύο αδερφές χώρες προ τετελεσμένων, που λίγο απέχουν από την εθνική συμφορά.

Το ντόμινο των εθνικών υποχωρήσεων, χωρίς παράλληλα σχέδιο και όραμα για το αύριο, προοιωνίζεται ένα απόλυτο ζοφερό εθνικό μέλλον και για τις δύο χώρες.

Πιστεύει κανείς πως τόσο στο διεθνές περιβάλλον όσο και στην ‘’ευρωπαϊκή οικογένεια’’, μπορείς να κινείσαι αν δεν έχεις κάποια είδους δύναμη στα χέρια σου; Ποιος υπολογίζει την Ελλάδα ή την Κύπρο απλά και μόνο επειδή έχουν 3000 χρόνια ιστορία και ωραίες παραλίες; Χώρες μικρές, όπως η Ελλάδα και περισσότερο η Κύπρος, χωρίς ισχυρές συμμαχίες γίνονται το κλοτσοσκούφι της ιστορίας. Κράτη με χάρτινες οικονομίες, απόλυτα εξαρτημένες, χωρίς παραγωγή, με αντιπαραγωγική και γραφειοκρατική δομή και διαφθορά, γίνονται εύκολα παίγνιο των ισχυρών ή και των λίγο πιο ισχυρών γειτόνων τους (Τουρκία).

Υπάρχει περίπτωση η αύξηση της επιρροής της Τουρκίας, που σχετίζεται με την οικονομική της ισχύ, να αφήσει ανεπηρέαστη την ευρωπαϊκή ένωση και τα συμφέροντά της αλλά και την ευρύτερη περιοχή;

Από αρχαιοτάτων χρόνων η ισχύς ήταν αυτή που προσδιόριζε τις σχέσεις των κρατών και όχι η φιλική διάθεση και τα αγαθά αισθήματα. Μέχρι πότε θα τρέφεται αυτό το έθνος με ιδεοληψίες; Πότε θα αποφασίσει η χώρα να εκμεταλλευτεί να πλεονεκτήματά της και να αποκτήσει οικονομική ισχύ και ισχυρές συμμαχίες, ώστε να εξισορροπήσει το μικρό γεωγραφικό δέμας; Ο Ελευθέριος Βενιζέλος σχεδόν λατρεύτηκε στην Ελλάδα. Πότε όμως θα διδαχτεί το έθνος από την πολιτική που άσκησε σε ακόμη πιο δύσκολους καιρούς από τους σημερινούς;

Μόνο με τον βολουνταρισμό δεν αλλάζει η ιστορία. Ούτε πολεμιέται η Μέρκελ και ο Σόιμπλε με στρακαστρούκες και δήθεν τσαμπουκάδες. Όσο καλλιεργείται στο λαό από τα ΜΜΕ ένας ακραίος, αφελής τσαμπουκοεπαναστατισμός, τόσο οι πολιτικές του ηγεσίες θα του πουλούν κορώνες ρηχού πατριωτισμού, ενώ θα συνεχίζουν την οσφυοκαμψία στην οποία τόσο έχουν ασκηθεί!

Mέχρι πότε ένα έθνος θα ακκίζεται με τα παθήματά του; Μέχρι πότε θα βλέπει τον εαυτό του θυματοποιημένο, ανάδελφο και περιχαρακωμένο στην εθνική του μοναξιά;

Καημένη χώρα της Ελλάδας και της Κύπρου! Κι εσείς όπως κι ο Κεμάλ. Όσο ο άμοιρος Κεμάλ θα προσπαθεί να αλλάξει τη μοίρα του με την αφοβιά του, τόσο θα πέφτουν πάνω του, με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά οι αρχόντοι του κόσμου. Πότε θα καταλάβει το νικημένο ξεφτέρι πως με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί;

Αν δεν αλλάξεις εσύ Κεμάλ κι αν δεν γίνεις κι εσύ δυνατός, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ για σένα!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.