Κανείς δεν ξέρει…

0
1270

I_Dont_KnowΓράφει η Έλενα Χουσνή

Αυτό θα μπορούσε να είναι το Motto αυτών των εκλογών.. αν… Αν είχαμε το περιθώριο να επαναπαυτούμε στην μακαριότητα του «Δεν ξέρω». Όχι του έντιμου δεν ξέρω, εκείνου που παραδέχεται το πεπερασμένο της άγνοιάς μας, αλλά του άλλου, του φυγόδικου «δεν ξέρω» που, παραμονές εκλογών, κανονικά, δεν συγχωρείται. Και λέμε κανονικά για να αντιδιασταλούμε με την έλλειψη κανονικότητας αυτών των εκλογών. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Τι έχουν αυτές οι εκλογές που μας είναι γνώριμο;

  • Πρώτον: εκβιαστικά διλήμματα. Μέσα ή έξω από την Ευρώπη, με ή χωρίς σύνορα, με ή χωρίς φόρους και ΕΝΦΙΑ, με πορεία προς τα εμπρός ή οπισθοδρόμηση κτλ κτλ. Όποια κι αν είναι και όποια προβιά λύκου και αν φορούν, τα εκβιαστικά διλήμματα είναι αναπόσπαστο κομμάτι των εκλογικών αναμετρήσεων στη χώρα μας και έτσι ουδείς μοιάζει να έχει εκπλαγεί από αυτά.
  • Δεύτερον, ασύδοτες, ανερμάτιστες και χωρίς ειρμό πολλές φορές, πολιτικές κοκορομαχίες από «πετεινάρια» που θέλουν να αναδειχθούν νικητές και να λάβουν το έπαθλο. Γνώριμη και αυτή η περπατησιά από τότε που… από ιδρύσεως του πολιτικού συστήματος στη χώρα.
  • Τρίτον, νεοπαγείς πολιτικούς αρχηγούς, αδέσποτα που μαντρώνονται και αμνοερίφια που σταυλίζονται στη στάνη του εν δυνάμει νικητή. Κι αυτά déjà vu.

Τι δεν  περιμέναμε να έχουν αυτές οι εκλογές.

  • Πρώτον το εμφυλιοπολεμικό κλίμα, σχεδόν του ‘89, μεταφερμένο στα social media, όπου υποψήφιοι και ψηφοφόροι, σφάζονται λεκτικά, δημιουργώντας πλέον και με εκλογική σφραγίδα ηλεκτρονικά καφενεία, χρωματισμένα, και αποχρωματισμένα που όμως αντιγράφουν και… επαυξάνουν την λογική πόλωσης των υποψηφίων. Η πλατεία πέθανε… ζήτω ο… τοίχος. Και αν ο τοίχος έχει τη δική του ιστορία, θα το δούμε την επομένη των εκλογών όταν θα έχει γράψει ένα κεφάλαιο ή μια απλή υποσημείωση.
  • Την θριαμβική επάνοδο του δικομματισμού, με άλλα ονόματα, αλλά τα ίδια συστατικά. Και την σταδιακή συρρίκνωση των «μικρών» σε ποσοστιαίο μέγεθος ή πολιτική χάρη που μοιάζουν να συνωθούνται περισσότερο στα εκτός παρά στα εντός της Βουλής καφενεία. Και λέω ότι δεν το περιμέναμε, ενδεχομένως τόσο γρήγορα, γιατί η κρίση και οι συνακόλουθες αυτής νόσοι θα ήταν λογικό (;) να οδηγήσουν σε μια πολιτική διασπορά ψήφων αφού η συντριπτική πλειοψηφία εκφράζεται θετικά για την δημιουργία συμμαχικών κυβερνήσεων. Τις θέλουμε μεν, φροντίζουμε για τις αυτοδύναμες δε. Και πάλι η εθνική διπολική μας διαταραχή.

Στο τέλος όλων αυτών ή εξαιτίας όλων αυτών που είναι συναγόμενα συμπεράσματα αλλά ουχί εκλογικά αποτελέσματα, όλοι συνασπιζόμαστε και καλυπτόμαστε γύρω από αυτό το «Δεν ξέρω». «Δεν ξέρω τι θα ψηφίσω», «Δεν ξέρω τι θα γίνει», «Δεν ξέρω ποιος θα νικήσει», «Δεν ξέρω τι μου γίνεται».

Κι αφού τα «Δεν ξέρω» είναι πλέον αυτοδύναμα στην σκέψη του ελληνικού λαού, που να μείνει χώρος για το… εξωκοινοβουλευτικό «Ξέρω;». Δεν είναι καιρός για ψηφοφόρους αυτός. Παλιόκαιρος…

Προηγούμενο άρθροΣτην Αγία Τριάδα σήμερα στις 8 μ.μ. ο Δ. Βαρτζόπουλος
Επόμενο άρθροΓιατί συστρατεύομαι με το Κίνημα του Γ. Παπανδρέου
Γεννήθηκα στις 8 Μαρτίου του 1973 ένα μεσημέρι μιας μάλλον κρύας ημέρας. Η γέννησή μου την ημέρα της γυναίκας θα έπρεπε, κατά την άποψη των άλλων, να με σημαδέψει με την ευθύνη να εκπροσωπήσω επάξια το «ασθενές φύλλο» στην αέναη μάχη του με το, υποτίθεται, ισχυρό. Η διαφορά είναι ότι εγώ ποτέ δεν πίστεψα σε αυτή την ευθύνη αλλά ούτε και σε αυτή τη μάχη. Ήθελα να γίνω δημοσιογράφος από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κανείς δεν με προετοίμασε κατάλληλα για τα θέλω μου και έτσι αναγκάστηκα να τα «λουστώ». Η μάχη συνεχίζεται ακόμη. Πέρασα λοιπόν από αυτά τα σκαλοπάτια, τα ανέβηκα με κόπο μέχρι ενός σημείου και στο πρώτο πλατύσκαλο κοίταξα πάνω και είδα ότι στην άνοδο με περιμένει… κατηφόρα. Κι έτσι έφυγα για να προστατεύσω την αγάπη μου. Έτσι γίνεται με τα μεγάλα πάθη. Πρέπει να τα εγκαταλείψεις για να τα κρατήσεις ανέπαφα και ακέραια στην καρδιά σου. Έκτοτε είχα την ευτυχία να βρω τον σύντροφο που με τρέφει με λέξεις και συναισθήματα καθημερινά. Κι έτσι οι λέξεις αποκτούν άλλο νόημα. Και μαζί με αυτές μια ανάγκη, που και που, να τις μοιράζομαι με εκείνους που δίνουν καθημερινά τη μάχη με άλλες λέξεις, τις δικές τους. Γιατί οι λέξεις είναι δυνατό πράγμα κι ας επιλέγουμε συχνά να τις αγνοούμε, να τις προσπερνάμε, να αδιαφορούμε για την εξαγνιστική, την καθαρτική ιδιότητά τους. Το ThinkFree είναι για μένα ο πομπός και ο δέκτης αυτής της πεποίθησης. Και η ευκαιρία να ανταμώσω ξανά με ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί μου δυνατές λέξεις στο παρελθόν, όπως ο Γιάννης και η Ξανθούλα. Κι όσο ανταμώνουμε με τις λέξεις, ανταμώνουμε και με τους ανθρώπους. Και τι άλλο να ζητήσει κανείς;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.