ΚΑΠΟΙΟI ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ… ΠΕΡΙΤΤΕΥΟΥΝ

0
1919

pinax

Γράφει η Ζωή Λυσαρίδου

Το ελληνικό περιβάλλον, ποτέ δεν υπήρξε φιλικό προς την πρωτοβουλία ή την καινοτομία, είτε αυτή αφορά την επιστήμη είτε την τέχνη, για λόγους που άπτονται απόλυτα της ελληνικής ιδιοσυγκρασίας.

Στα πρώτα σχολικά μου χρόνια είχα την τύχη να μαθητεύσω σε έναν χαρισματικό δάσκαλο, ο οποίος – παρά τις απειλές συνδικαλιστών του κλάδου του – ενίοτε και γονιών – επέμενε να εφαρμόζει εναλλακτικούς τρόπους διδασκαλίας.

Επέμενε στο αυτονόητο: πρώτα πρέπει να κερδίσεις τον ακροατή σου απευθυνόμενος αρχικά στο δικό του επίπεδο, έπειτα πρέπει να κερδίσεις τον σεβασμό του (ή και τον θαυμασμό του) και έτσι θα διαπιστώσεις ότι όχι μόνο θα σε ακολουθήσει, αλλά και δεν θα τον χάσεις ποτέ.

Σε ένα κοινό δημοτικού σχολείου αυτό μεταφράζεται αρχικά σε παιχνίδι, έπειτα σε τεκμηριωμένη πειθώ και τέλος σε δίκαιη επιβράβευση ή τιμωρία αν χρειαστεί.

Σε αυτήν τη μικρή “απαίδευτη” κοινωνία, τα παιδιά θα μάθουν καταρχάς να χαίρονται στο περιβάλλον όπου βρίσκονται, θα ικανοποιήσουν πραγματικά την περιέργειά τους μέσα από την εξερεύνηση, την αναζήτηση και την πειθώ της επιστημονικής αλήθειας και όχι γιατί “έτσι γράφει στο βιβλίο” και παράλληλα θα αισθανθούν ότι υπάρχει δικαιοσύνη μέσα από την επιβράβευση ή αντίστοιχα την τιμωρία για μη αποδεκτές συμπεριφορές.

Ικανοποίηση, εμπιστοσύνη, δικαιοσύνη.

Πράγματα απλά και απολύτως κατανοητά.

Η παραπάνω πρακτική σκόνταψε πολλές φορές εξαιτίας ξύλινων συμπεριφορών και αντιεκπαιδευτικών  διαδικασιών προωθούμενων από τους αρμόδιους φορείς, ακόμα και από χαιρέκακες καταγγελίες γιατί δεν ακολουθήθηκαν κατά γράμμα οι οδηγίες του υπουργείου.

Το παραπάνω είναι μόνο ένα παράδειγμα ότι οι άνθρωποι με όραμα, με παιδεία, με αισθητική και με διάθεση εισπράττουν – διαχρονικά – αδιαφορία και αχαριστία.

Επίσης, αποτελεί και παράδειγμα του αποτελέσματος που έρχεται (όχι άκοπα, βέβαια), όταν υπάρχει πραγματικός σχεδιασμός και στόχος σε αυτό που προσπαθεί κάποιος να πετύχει, την παιδεία εν προκειμένω.

Αποτελεί αντι-παράδειγμα, ωστόσο, στην περίπτωση του νυν-τέως διευθυντή-επιμελητή του Ελληνικού-Διεθνούς φεστιβάλ, η ικανότητα και η αξιοσύνη του οποίου (και πολλών άλλων φυσικά) επιβλήθηκε χάρη στη φήμη και τη διεθνή του αναγνώριση, αν μη τι άλλο χωρίς να μπορεί να πείσει ως επιλογή.

Ανεξάρτητα από την αισθητική του πράγματος (την οποία καθόλου δεν συμμερίζομαι, ούτε και μπορώ να παραλληλίσω με αρχαιοελληνικά πρότυπα και η οποία κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί πως ήταν άγνωστη – έργα του παρουσιάστηκαν τον τελευταίο χρόνο σε διάφορους χώρους) αποτέλεσε, για ακόμη μία φορά, επιπόλαιη και αψήφιστη επιλογή που δεν είχε στόχο το κοινό στο οποίο απευθύνεται – ή το οποίο πρέπει να προσελκύσει – ένας τέτοιος φορέας, αλλά κάποια “κατά φαντασίαν” ελίτ…. Για στρατηγική και σχεδιασμό ούτε λόγος…

Η κοινωνία μας δεν πάσχει από αισθήματα ή αισθητική ή όραμα ή ψυχή ή μυαλό και δεν θεραπεύεται επιβάλλοντας τα παραπάνω μέσω ανθρώπων που ίσως τα διαθέτουν.

Αυτό που οφείλουμε να “γιατρέψουμε” στην κοινωνία μας είναι η έλλειψη κινήτρου (ενδιαφέροντος), η έλλειψη εμπιστοσύνης (πίστης και πειθούς) και η έλλειψη κράτους δικαίου (επιβράβευσης/τιμωρίας), ώστε να αναγκάσουμε και την πολιτεία σε αυτές τις αλλαγές.

Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι με περίσσεια ψυχής, μυαλού και διάθεσης προς αυτήν την κατεύθυνση.

Υπάρχουν και πολλοί με περιττή μικροψυχία, στενομυαλιά και αδιαφορία.

Άνθρωποι που “περισσεύουν” για να δώσουν και στην υπόλοιπη κοινωνία και άνθρωποι που απλώς… περιττεύουν.

Ας δούμε τη διαφορά.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.