Κι αν ο comet πέσει τελικά στο κεφάλι μας (μαζί με όλα τ’ άλλα);

0
380

Γράφει η Ξανθούλα Μπούσιου/[email protected]

Σαν σενάριο καταστροφής του κόσμου από B-movie ήταν η σημερινή μέρα.

Σήμερα τα παιδάκια μου στο σχολείο έπαθαν παράκρουση. Κάποιο δευτεράκι τα ενημέρωσε ότι θα πέσει ένας κομήτης στην Γη, αυτή θα καταστραφεί και εμείς θα πεθάνουμε όλοι. Προφανώς είχε δει τα trailer για την ταινία «2012» που θα προβληθεί στο Mega και το πήρε ως έγκυρη ενημέρωση. Αλαφιασμένα με έπιαναν τα τριτάκια στο διάδρομο για να με ρωτήσουν τι είναι ο κομήτης, αν πραγματικά μπορεί να πέσει κατ’ αρχήν, αν υπάρχει η πιθανότητα να πέσει στη Γη κατά δεύτερον και, στην περίπτωση που πέσει, αν υπάρχει η πιθανότητα να πεθάνουμε όλοι. Μου πέρασε η ιδέα να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία για να κάνω ένα δια-θεματικό project αλλά δεν πρόλαβα. Η κρίση αποσοβήθηκε όταν ένα ξύπνιο τεταρτάκι τα ενημέρωσε ότι αν πέσει κομήτης δεν θα έχουμε σχολείο, οπότε η Δευτέρα και η Τρίτη τάξη αποφάσισαν να το δουν θετικά, και έπαψαν να ενδιαφέρονται.

Σαν κομήτης όμως έχει πέσει η είδηση ότι τα παιδιά αποτελούν φορολογητέο τεκμήριο. Με αλαφιασμένο μάτι οι φορολογούμενοι γονείς κοιτούσαν τον ουρανό και οι μισοί και παραπάνω νομίζω ότι παρακαλούσαν να πέσει εκείνος ο κομήτης που μας έχει υποσχεθεί ότι θα καταστρέψει τον κόσμο μέχρι το τέλος του έτους. Πιθανόν να το εκλαμβάναμε ως  κίνηση ευσπλαχνίας από τον Μεγαλοδύναμο, ή το τελειωτικό χτύπημα του Ηρώδη από τους ουρανούς.

Εμείς δεν βλέπουμε κανένα trailer ταινίας. Φορολογικό sequel καταστροφής βλέπουμε. Άραγε στην επόμενη φορολογική δήλωση θα έχουμε ξεχωριστό κουτάκι για κάθε παιδί; Θα υπάρχει και έκπτωση ανάλογα με την παλαιότητά του;

Η NASA πάντως διάβασα ότι έβγαλε ανακοίνωση  για τις επιπτώσεις που έχει η φημολογία για το τέλος του κόσμου από πρόσκρουση κομήτη στην ψυχολογία των παιδιών και των εφήβων.  Για όλους τους άλλους κομήτες και διάτοντες αστέρες εξακολουθεί να μην λέει κουβέντα, παρά τα παρακάλια μας.

Προηγούμενο άρθροΚαλημέρα από τα Πιέρια όρη!
Επόμενο άρθρο(Η ζωή συνεχίζεται…) Καλά Χριστούγεννα!
Γεννήθηκα το 1975 και έζησα για 17 χρόνια στις Σέρρες. Σπούδασα Αγγλική Φιλολογία στο ΑΠΘ και αγάπησα τη Θεσσαλονίκη. Έμεινα εκεί 15 χρόνια. Πίστευα ότι θα μείνω για πάντα. Μ’ αρέσουν οι λέξεις, η μουσική του γραπτού λόγου και έχω πολύ συγκεκριμένες πεποιθήσεις για το γυναικείο φύλο. Συνεργάστηκα με τις Αττικές Εκδόσεις και έγραφα για το Madame Figaro και το Mirror, όσο είχα κάτι να γράψω που να ενδιέφερε τις γυναίκες. Έγραφα για 8 χρόνια. Αγαπούσα τη δουλειά μου. Πίστευα ότι θα γράφω για πάντα. Μετά στέρεψα. Μ’ αρέσουν οι λέξεις, πιστεύω ότι είναι τα υλικά που χτίζουν τον κόσμο του καθενός μας. Και μου αρέσει να χτίζω όμορφους κόσμους, κόσμους ενθάρρυνσης και ανταπόδοσης. Γνώσης μετά γέλιου. Διδάσκω Αγγλικά στα παιδιά του Δημοτικού εδώ και 5 χρόνια. Το βρίσκω πολύ δημιουργικό και αναζωογονητικό. Αγαπώ τη δουλειά μου. Εδώ και 5 χρόνια φοβάμαι να χρησιμοποιώ το «για πάντα». Νομίζω ότι θα μου μείνει κουσούρι. Αποφάσισα να ξαναβρώ τη σχέση μου με τον ακαδημαϊκό λόγο και κάνω το μεταπτυχιακό μου πάνω στην Εκπαίδευση. Ξαναθυμάμαι για ποιούς λόγους είχα διακόψει αυτή τη σχέση μετά το Πανεπιστήμιο. Είναι όμως αργά για να το μετανιώσω. Ο σύντροφος μου το έχει ήδη μετανιώσει. Γράφω στο thinkfree.gr όταν κατορθώνω να συντονίσω τις σκέψεις και το λόγο μου σ’ ένα μόνο θέμα. Δηλαδή σπάνια. Πλέον δεν παίρνω στα σοβαρά αυτά που γράφω. Γράφω όμως με περισσή σοβαρότητα. Όπως πάντα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.